Η εισήγηση του Δημήτρη Αλευρομάγειρου*, Αντιστρατήγου ε.α. Επίτιμου Γενικού Επιθεωρητού Στρατού στην διαδικτυακή εκδήλωση της 1ης Απριλίου 2021 με θέμα “Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας 1955 -1959 και το Κυπριακό σήμερα.”

Κυρίες και Κύριοι,

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την πρόσκληση και ιδία τον Μανώλη Μηλιαράκη,

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου γιατί σήμερα , αυτή την ένδοξη για τον Ελληνισμό ημέρα της 66ης επετείου από την έναρξη του  εθνικοαπελευθερωτικού -αντιαποικιακού αγώνα των Κυπρίων το 1955 – 1959 έφυγε από τη ζωή μια εμβληματική μορφή του τότε αγώνα , η Κλαίρη Αγγελίδου πρώην Υπουργός Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σε ηλικία 23ετών και με τη λήξη των πανεπιστημιακών της σπουδών εντάχθηκε από την αρχή στον αγώνα με πλούσια δράση και σε όλη της τη ζωή στάθηκε στο σωστό αζιμούθιο και είχαμε την τύχη [Μανώλη Μηλιαράκη και Γιώργο Συλλούρη] να συμπορευτούμε μαζί της το 2004 ενάντια του προσβλητικού και απαράδεκτου σχεδίου Ανάν.

Ας είναι αιώνια η μνήμη της και σύμβολο και οδηγός για όλους μας το παράδειγμά της ,

Από τους προηγούμενους ομιλητές ειπώθηκαν  σχεδόν τα πάντα για τον αγώνα της ΕΟΚΑ[55-59] και όπως είπε και ο κ. Καθηγητής ο αγώνας αυτός ήταν ακριβώς η συνέχιση του αγώνα του 1821 για την ολοκλήρωση της απελευθέρωσης της Ελλάδας.

Θα σταθώ συμπληρωματικά σε ορισμένα μόνο σημεία.

Η Κύπρος λόγω της μεγάλης στρατηγικής σημασίας υπήρξε πάντοτε το μήλον της έριδος και όταν ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος με τις «σταυροφορίες» το 1191 κατέλαβε την Κύπρο είπε ότι έκοψε τον βραχίονα της Ελλάδας..

Η Αγγλία υπήρξε , και όχι μόνον για την Κύπρο ο κακός δαίμων της Ελλάδας..

Το 1915 και όταν είχε αρχίσει ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος η Αγγλία ζήτησε από την Ελλάδα να ταχθεί  μαζί της στον πόλεμο με αντάλλαγμα την Ένωση της Κύπρου, Δυστυχώς η τότε φιλοβασιλική κυβέρνηση του Ζαΐμη αρνήθηκε και όταν αργότερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος τάχθηκε στον πόλεμο και ιδιά με την νίκη στο Σκρα Ντι Λέγκεν συνετέλεσε τα μέγιστα στην διασυμμαχική νίκη και εζήτησε την τήρηση της βρετανικής υπόσχεσης η αγγλική απάντηση ήταν αρνητική ..λέγοντας ότι αλλάξαν οι συνθήκες….Προσωπικά πιστεύω ότι η αγγλική πρόταση το 1915 ήταν τελείως υποκριτική και  ότι οι Άγγλοι γνώριζαν εκ των προτέρων την αρνητική θέση  της Ελληνικής κυβέρνησης και γι αυτό τον λόγο η άρνηση του Ζαΐμη ήταν ακόμη περισσότερο εσφαλμένη…Οι Έλληνες συνέχισαν τις προσπάθειες τους αλλά συναντούσαν πλέον την σκληρή άρνηση των Βρεττανών οι οποίοι μάλιστα με περίσσευμα κυνικότητας ονόμαζαν την ελληνική κοινότητα Κύπρου ως «μη μουσουλμανική κοινότητα»[1]

Εδώ πρέπει να πούμε ότι δυστυχώς η ενδοτική πολιτική των διαχρονικών ελληνικών κυβερνήσεων συνέτεινε στην σκλήρυνση των έξωθι πιέσεων. Για το 1931 που αναφέρθηκε προηγουμένως από άλλους ομιλητές πρέπει να πούμε ότι ακόμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν συμπαραστάθηκε στην μεγάλη εκείνη εξέγερση [2]

Η οποία , εξέγερση, αντιμετωπίσθηκε με τεράστια σκληρότητα από τους Άγγλους, κάτι που δεν είναι ευρύτερα γνωστόν. Ακόμα και το 1950 όταν έγινε στην Κύπρο το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου  όπου το 98% των Ελλήνων της Κύπρου ψήφισε την ΕΝΩΣΗ  και ήρθαν οι τόμοι του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα με τον Λοϊζιδη και την λοιπή αντιπροσωπεία δεν τους δέχτηκε η Κυβέρνηση Παπανδρέου [είπε προηγουμένως ο κ. Μηλιαράκης για την ρήση του Παπανδρέου ότι η Ελλάδα έχει δυο πνεύμονες , τον ένα αγγλικό και δεν μπορεί να πάθει ασφυξία…] τους δέχθηκε ανεπισήμως μόνο ο τότε Προέδρος της Βουλής ο Γόντικας…..

Για τον ηρωικό ξεσηκωμό του 1955- 59, οι Άγγλοι φέρθηκαν χειρότερα από τους ναζιστές, Εάν πάτε στα φυλακισμένα Μνήματα υπάρχει ακόμα , εν είδη μουσείου ένα κελί ,των μελλοθανάτων ,όπου με την τεχνολογία της εποχής είχαν μπροστά ένα πλέγμα ώστε ο μελλοθάνατος να μην μπορεί να δει πάνω από δυο λεπτά γιατί εζαλίζετο…

Ήμουν μικρό παιδί, μαθητής Γυμνασίου και όλοι μας τότε μετείχαμε στα ογκώδη συλλαλητήρια για την Κύπρο, θυμάμαι το μεγάλο συλλαλητήριο την παραμονή της δολοφονίας με αγχόνη των Καραολή – Δημητρίου[5,6] τον Μάιο του 1956 στη μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Ομονοίας με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Δωρόθεο ο οποίος μας κάλεσε στο τέλος να διαλυθούμε ησύχως [είχε απαγορεύσει τότε ο Καραμανλής να πλησιάσουμε την Αγγλική πρεσβεία και γι αυτό όταν το πλήθος έφτασε στην οδό Δραγατσανίου είχαμε πέντε νεκρούς διαδηλωτές και έναν αστυνομικό…ήταν τότε που η κα Ελισσάβετ, 32 χρόνων , κώφευσε στις εκκλήσεις ακόμα και διανοουμένων[είπε ο κ. Χατζηαναστασιου προηγουμένως για τον Αλμπέρ Καμύ ο οποίος έγραψε το περίφημο ποίημα «το Ελληνόπουλο» και ο οποίος ζήτησε να μην εκτελεσθούν οι Καραολής -Δημητρίου αλλά είπαμε η κ. Ελισσάβετ κώφευσε[ για να μας στείλει τον γιο της προχθές εδώ να μας πει το «Ζήτω η Ελλάς»…

Ευκαιρία όμως εδώ να σημειώσω τα δικά μας πάλι ενδοτικά, το 1991 η κ Ελισσάβετ επισκέφθηκε την Λευκωσία και ο Δήμαρχος Λελος Δημητριάδης της παρέδωσε το χρυσό κλειδί της πόλης…Έκανα μια παρουσίαση  τότε στην Κυπριακή πρεσβεία στην Αθήνα με αφορμή την παρουσίαση ενός βιβλίου εκδόσεων Επιφανίου για τους απαγχονισθέντες και είχα πει «Αχ κύριε Δήμαρχε Λευκωσίας  χάσατε μια θαυμάσια ευκαιρία, να δώσετε το κλειδί της πόλεως της Λευκωσίας αλλά να την πάτε να της το δώσουν οι δολοφονηθέντες στα Φυλακισμένα Μνήματα…

Εδώ να μου επιτρέψτε να σημειώσω άλλο ένα συγκινητικό αγωνιστικό συμβάν, το 1957 και λίγους μήνες μετά την άφιξη από τις Σεϋχέλλες του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου [Απρίλιο] όπου μετείχα σε μια συγκλονιστική συγκέντρωση για την υποδοχή του στην Πλατεία Συντάγματος , εισήλθα στη Σχολή των Ευελπίδων και εκεί τον επόμενο χρόνο η προηγουμένη από τη δική μας τάξη [ δλδ ΣΣΕ1959] είχε περίπου 12 κυπρίους ευέλπιδες οι οποίοι το 1958 «λιποτάκτησαν» από τη ΣΣΕ[εκτιμώ εκ του αποτελέσματος, εν γνώσει του ΓΕΣ,] πλην δύο, πήγαν στην Κύπρο , πολέμησαν με την ΕΟΚΑ και όταν τον Φεβρουάριο του 1959 υπογράφηκαν οι συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου επέστρεψαν και το καλοκαίρι ονομάσθηκαν Ανθυπολοχαγοί…Τότε όλοι οι λοιποί Ευέλπιδες , και το θεωρώ σημαντικό και ειλικρινές ,λέγαμε τι κρίμα να μην μπορούμε και εμείς να φύγουμε να πάμε να πολεμήσουμε με την ΕΟΚΑ….Αυτό ήταν το κλίμα της εποχής που προδόθηκε με την Ζυρίχη Λονδίνου. Θυμάμαι ότι είχαμε στη Σχολή έναν ευγενή καθηγητή πολιτικής Ιστορίας τον Ευάγγελο Φωτιάδη ο οποίος ήταν και διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης και όταν υπεγράφησαν οι συνθήκες τον ρωτούσαμε με επιθετικότητα να μας εξηγήσει τι συνέβη. Και ο ευγενής καθηγητής μας απάντησε ..μην βιάζεσθε σιγά σιγά γίνονται αυτά,,,,,[αντιλαμβάνεσθε λοιπόν πως ο ενδοτισμός διατρέχει και τον πνευματικό κόσμο…]

Ας πάμε όμως και στις διασκέψεις για τις συμφωνίες της Ζυρίχης -Λονδίνου , τις οποίες ακόμα και ο Άγγλος Κάλαχαν τις είχε ονομάσει ζουρλομανδύα…Έχω την χαρά και την τιμή να συναντήσω και συναντώ πάντα όταν επισκέπτομαι την Λευκωσία, την κα Ειρήνη Λοϊζιδου, της οποίας ο σύζυγος μέγας δικαστής – νομικός είχε σταλεί στην επιτροπή τότε για τις συμφωνίες , μόλις είχε νυμφευθεί και της είπε ο Μακάριος ότι δεν θα την χωρίσει από τον σύζυγό της και πήγε και εκείνη στο Λονδίνο και μάλιστα έκανε και χρέη γραμματέως της επιτροπής, Μου εξομολογήθηκε λοιπόν πως ο Αβέρωφ καθημερινά πίεζε την επιτροπή τους απειλώντας ότι θα απέλθει η Ελλάς αν δεν υπογράψουν …..

Για να φτάσουμε στην συζήτηση στη Βουλή μετά τις υπογραφές όπου ο Σοφοκλής Βενιζέλος [ η ο Ηλίας Ηλιού, δεν ενθυμούμαι ακριβώς ]είπαν ότι «νίκησαν οι Έλληνες[εννοώντας τους Κυπρίους ] και με τις συμφωνίες κέρδισαν οι τούρκοι…..

Εκ μέρους της Τουρκίας στις συμφωνίες ήταν ο Νιχάτ Ερἰιμ συνταγματολόγος το σχέδιο του οποίου όχι μόνον υλοποιήθηκε με τις συμφωνίες αλλά ως στρατηγική συνεχίζεται μέχρι σήμερα [3]

Μετά τις ζουρλομανδικές συμφωνίες και την τουρκανταρσία του Δεκεμβρίου του 1963 στις επόμενες διαβουλεύσεις –  συζητήσεις μόνον ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Ου Θαντ και ο μεσολαβητής Γκάλο Πλαζα είχαν αντικειμενικές προτάσεις για επίλυση του Κυπριακού για να φτάσουμε στα τραγικά γεγονότα του Ιουλίου του 1974 με το χουντικό προδοτικό πραξικόπημα και την εισβολή και κατοχή….

Είπαμε ότι το σχέδιο του Νιχἀτ Ερίμ υλοποιείται κατά γράμμα μέχρι σήμερα όπως ακριβώς έγινε το 1939 η υπόθεση Αλεξανδρέττα και κατ’ επανάληψη ο άλλος τεράστιος αγωνιστής γιατρός Βασσος Λυσσαρίδης [101 ετών σήμερα..] έχει προειδοποιήσει περί του κινδύνου αλεξανδρετοποιησης του κυπριακού….

Σήμερα 66 χρόνια μετά τον ουρανομήκη αγώνα του 55-59 ευρισκόμεθα ενώπιον μιας πενταμερούς που αρχίζει σε ένα μήνα όπου πάμε γιατί;;;[!!!!!] για να διαλέξουμε μεταξύ Δ.Δ.Ο και δύο κρατών ; το θεωρώ εσχάτη πλάνη, η Ελλάδα [που παράλληλα άρχισε τις διερευνητικές με την Τουρκία γιατί;;;!!!για να συζητήσουμε τις παράνομες απαιτήσεις της Τουρκίας;;;!!!!!! Μα το έχουν πει όλοι οι Τούρκοι και ο Νταβούτογλου αδιάντροπα μας λέει ότι και έναν Τουρκοκύπριο «να μην είχαμε έπρεπε να τον εφεύρουμε»….Για να θυμηθούμε τι έγινε το 2017 στο Κραν Μοντανά όπου ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ η ελληνική πλευρά έφερε το ουσιαστικό θέμα της ΑΜΕΣΗΣ απομάκρυνσης των στρατευμάτων εισβολής και κατοχής και της κατάργησης του συστήματος εγγυήσεων. Οι Τούρκοι δια του Υπουργού Εξωτερικών , νομίζω σημερινού Πρωθυπουργού, με προσβλητικό τρόπο μας απάντησαν ότι «τα στρατεύματα κατοχής θα παραμείνουν και αν σε 15 χρόνια είμαστε καλά παιδιά[!!!!!!!!] το ξανασυζητάμε…και έτσι , ευτυχώς τινάχθηκε στον αέρα η διάσκεψη κι σώθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία. Τι πάμε να κάνουμε λοιπόν τώρα; Είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. η Τουρκία παραβιάζει και περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και εμείς από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. παίρνουμε μόνο το κόκκαλο του σκύλου..

Ε λοιπόν όχι , Απαιτούμε από τους συμμάχους σεβασμό και όχι να παριστάνει η Γερμανία τον διαιτητή με τα φιλοτουρκικά αισθήματα της, και ενώ κωφεύει η ιδία στην τεράστια ηθική και οικονομική της υποχρέωσή για απόδοση των οφειλών της Γερμανίας από τα ναζιστικά εγκλήματα της κατοχής]

Έχουμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και άριστες διπλωματικές υπηρεσίες, συμμαχίες και εκτός ΝΑΤΟ και Ε,Ε, και η Τουρκιά δεν έχει την ικανότητα και με το κλίμα της εποχής παρά μόνον να φωνασκεί , Γιατί να της δίνουμε σανίδα σωτηρίας με διερευνητικές και πενταμερή όπου μόνον σε βάρος μας θα είναι.

Άμεση λοιπόν αλλαγή στρατηγικής με επαναφορά του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού  χώρου [Αρσένης-Α. Παπανδρέου, Κληρίδης] που το τίναξε στον αέρα η Κυβέρνηση Σημίτη με την Μαδρίτη και την απόσυρση των S300 και ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ να αφουγκρασθεί η πολιτική μας ελίτ και στην Αθήνα και στην Λευκωσία τον Λαό ο οποίος ζητά την δημοκρατική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και θα αγωνισθεί γι’ αυτό

Το πνεύμα του ηρωικού ξεσηκωμού του 1955-59 είναι και τώρα παρόν.

Υποχρέωση μας να το ακολουθήσουμε και μάλιστα σήμερα στα 200χρονια του μεγάλου ξεσηκωμού

Γένοιτο!

*Ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος, γεννηθείς το 1940 από Μανιάτες γονείς, ήταν από τους πρώτους εθελοντές αξιωματικούς που κατήλθε στην Κύπρο το 1964 για την εκπαίδευση των Κυπρίων εθελοντών εθνοφρουρών της Ακανθού Αμμοχώστου. Στη συνέχεια, ως διοικητής λόχου του 206 Τάγματος Πεζικού έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της Μανσούρας τον Αύγουστο του 1964.

Τον Ιανουάριο του 1967, ως υπολοχαγός κατάγγειλε στον μέραρχό του διοικητή της VIης Μεραρχίας Κιλκίς, υποστράτηγο Ανδρέα Βαρδουλάκη το σχεδιαζόμενο πραξικόπημα του Απριλίου του 1967.  Για το λόγο αυτό το Απριλιανό δικτατορικό καθεστώς τον έθεσε εκτός στρατεύματος επί 6 μήνες από τον Οκτώβριο 1967 έως τον Απρίλιο του 1968 και του στέρησε το δικαίωμα να προαχθεί κατ’ εκλογή στο βαθμό του ταγματάρχη. Οι συνέπειες αυτές ήρθησαν μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Το 1974 έλαβε μέρος στην αντίσταση κατά των Τούρκων εισβολέων ως διοικητής του 336 Τάγματος [αποτελούμενο εξ’ ολοκλήρου από Κυπρίους Εθνοφρουρούς] στην Πράσινη Γραμμή Λευκωσίας [από περιοχή ΕΛΔΥΚ μέχρι της οδού Λήδρας] η οποία και διατηρήθηκε ανέπαφη. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>