ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΤΟΥΖΗ ΣΤΗ “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ”

«Πρέπει η διακυβέρνηση της Ευρώπης να γίνει, αν όχι ερήμην, τουλάχιστον έξω από τους ελέγχους των λαών», τονίζει σε συνέντευξή* του, που παραχώρησε στην «Χριστιανική» ο Μιχάλης Κουτούζης. Ο γνωστός από της στήλες της εφημερίδας μας πολιτικός αναλυτής, συζήτησε με τον Γιάννη Ζερβό και με τον Κωνσταντίνο Μπλάθρα. Σήμερα παρουσιάζουμε ένα πρώτο μέρος αυτής της συζήτησης, που θα δημοσιευθεί ολόκληρη σε επόμενα φύλλα μας.

«Άρα, στην ερώτησή σου, γιατί μεταλλάχθηκε, σου λέγω ότι δεν μεταλλάχθηκε, απλώς είχαμε, όπως έλεγε ο Κλεισθένης, να κάνουμε με έναν καλό τύραννο. Στην αρχή είχαμε ανθρώπους που είχαν μια κοινωνική άποψη, γιατί
βρισκόμαστε στις εποχές της κοινωνικής άποψης, και μετά περάσαμε, αν θέλεις, στην εποχή του εγωισμού, του νεοφιλελευθερισμού, οπότε ανατράπηκε το πράγμα. Κατά κάποιον τρόπο, εφ’ όσον δεν μπορούσε να ελεγχθεί στην αρχή από την πολιτική πλευρά, δεν μπορούσε να ελεγχθεί και από την οικονομική πλευρά μετά, όσο πιο  τεχνοκρατική γινόταν η Ευρώπη.

Και έτσι, δημιούργησε μια νοοτροπία. Δηλαδή, αν δουλέψεις μέσα στην Ευρώπη, το βλέπεις πολύ καθαρά. Έχει δικό της λεξιλόγιο, δικό της τρόπο σκέψης – μιλάμε για τους ευρω-τεχνοκράτες, μιλάμε για τους ανθρώπους που
διαχειρίζονται στην οικονομία κ.λπ.–, που σε άλλες εποχές, θα μπορούσε κανείς να το πει αυτοκρατορικό ή φασιστικό.
Γι’ αυτό και μας κακοφαίνεται, όταν ο Γιουνκερ λέει ότι δεν μπορεί μια συμφωνία ευρωπαϊκή να αμφισβητηθεί από τις
εκλογές. Γι’ αυτό και δεν ιδρώνει το αυτί τους, κάθε φορά που υπάρχει μια εκλογική αναμέτρηση, που καταγράφει
μια κάποια συγκεκριμένη θέληση (των λαών). Δηλαδή, όταν ζητάς από το λαό να σου πει κάτι, και σου λέει το αντίθετο από αυτό που θέλεις, δεν τον ακούς. Αυτή είναι η ίδια η έννοια της Ευρώπης: Δεν τους ακούς.

Δηλαδή, δεν υπήρξε ποτέ μια δημοκρατική Ευρώπη ή εκδημοκρατισμός στην Ευρώπη, αφού περάσαμε από μια αριστοκρατική «πεφωτισμένη» δεσποτεία, πριν τον Α’ ΠαγκόσμιοΠόλεμο, σε μια, ας την πούμε, «τεχνοκρατική δεσποτεία»;
Ναι, μια τεχνοκρατική δεσποτεία, που μπορεί να ασχοληθεί θετικά ή να ασχοληθεί αρνητικά (με τα λαϊκά αιτήματα), αλλά ούτως ή άλλως είναι σίγουρο ότι δεν ελέγχεται από τους λαούς. Αυτό είναι δεδομένο, κατά τη γνώμη μου. Αλλά η γνώμη μου είναι ενός ανθρώπου που δούλεψε χρόνια στην Ευρώπη. Είκοσι χρόνια δούλευα στην Ευρώπη, κάνοντας μελέτες γι’ αυτούς, οπότε έβλεπα καθαρά το έλλειμμα Δημοκρατίας. Σήμερα, όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, και ο Μακρόν κ.λπ., έχω την αίσθηση ότι λειτουργούν μάλλον ως ευρωπαίοι τεχνοκράτες. Δεν λειτουργούν πια ως εκλεγμένοι του λαού. Και νομίζουν ότι είναι ανεύθυνοι, όπως και ένας Κομισάριος στην Ευρώπη. Είτε παίρνει σωστή απόφαση είτε παίρνει λαθεμένη απόφαση δεν έχει σημασία, διότι δεν πρόκειται κανένας να τον ελέγξει. Και φτάνουμε σε ένα σημείο, όπου πλέον το λάθος έχει γίνει τόσο τεράστιο. Που όλος ο κόσμος ξέρει ότι είναι λάθος, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί κανείς να το αλλάξει, δεν θέλει να το αλλάξει. Αυτό που βλέπουμε στην ταινία του Γαβρά είναι ακριβές. Έχουμε ένα δόγμα, το οποίο δόγμα, όπως όλα τα δόγματα, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Και εφ’ όσον δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, κυκλοφορεί και κυοφορεί, συνέχεια αναπαράγεται. Δεν έχει καμπανάκια που να του λένε εδώ υπάρχει πρόβλημα. Έχω μιλήσει με Κομισάριους, και μου λένε, μα τι λες τώρα; Αυτά τα πράγματα είναι λεπτομέρειες. Τί μας ενδιαφέρει; Είναι αυταπάτη να νομίζεις ότι οι εκλογές μπορούν να φέρουν ένα αποτέλεσμα. Μου το είπε Κομισάριος. Και ο Γιούνκερ αυτό λέει. Γι’ αυτό φτάνουμε στο σημείο να βάζουμε ανθρώπους σαν τον Γιούνκερ πρόεδρο της Κομισιόν. Σε μια εποχή όπου όλα τα φωτάκια δείχνουν ότι μία, αν θέλεις, δεύτερη οικονομική κρίση από τη στιγμή που οι Τράπεζες αφέθηκαν να κάνουν ό,τι θέλουν, θα είναι μοιραία, την ίδια εποχή τοποθετούν κάποιον πρόεδρο, που είναι επί χρόνια ο ειδικός του ξεπλύματος του χρήματος και των ανέλεγκτων Τραπεζών.
Ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου…
Ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου. Και δεν τους φαίνεται παράξενο σε καμιά περίπτωση. Γιατί δεν τους
αφορά το θέμα. Το θέμα τους είναι «τεχνικά», πώς θα λύσουμε το πρόβλημα. Αυτό είναι το καταπληκτικό, ότι όταν
μιλάς μαζί τους είναι όπως όταν μιλάς με έναν αρχειομαρξιστή, ο οποίος έχει μια κλειστή σκέψη, μέσα στην οποία
υπάρχουν όλες οι ερωτήσεις και όλες οι απαντήσεις. Κι αν βγεις έξω απ’ αυτή τη λογική, εκνευρίζεται. Σου λέει,
αυτό δεν είναι θέμα.
Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μ’ αυτό που λέμε, δεν υπάρχει.
Ακριβώς. Δεν υπάρχει! Όπως έλεγαν οι Κινέζοι, για κάθε πρόβλημα υπάρχει μία λύση, και όταν δεν υπάρχει λύση,
πάει να πει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Εκεί βρισκόμαστε. Και σου λένε, μα γιατί φωνάζεις; Το θέμα είναι ότι αυτή η
πολιτική είναι ανέλεγκτη. Έχουν εγκαταστήσει πλέον ένα καθεστώς που δεν τους φέρνει σε απορία, με την έννοια
ότι αν κάνω κάτι και ο κόσμος δεν είναι ευχαριστημένος, θα με ρίξει. Αυτή είναι ακριβώς η λογική πάνω στην οποία
γεννήθηκε η Ευρώπη. Γι’ αυτό και δεν είχαν πρόβλημα, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, να βάλουν (σε θέσεις
ευρωπαϊκές) ανθρώπους οι οποίοι είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς, παλιούς Ναζί κ.λπ. Ήταν καλοί τεχνικά;
Βρίσκανε λύσεις; Είχανε καλές οικονομικές σκέψεις; Είχανε καλό τρόπο διαχείρισης της πραγματικότητας; Ε, τότε τι μας νοιάζουν τα υπόλοιπα; Τα υπόλοιπα είναι πολιτική. Και η πολιτική δεν αφορά την Ευρώπη. Ειναι τόσο μπλεγμένοι, τόσο βουτηγμένοι σε αυτή την πραγματικότητα, που δεν καταλαβαίνουν καν ότι υπάρχει αμφισβήτηση.

* Δημοσιευμένο στο προηγούμενο φύλλο 1045 της 14ης Νοεμβρίου 2019. Ήδη, στο τρέχον φύλλο, δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος.   

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>