Στην κρίση του 2008, το ιερατείο των Βρυξελλών μπόρεσε να συγκαλύψει τα δομικά προβλήματα της “Ευρωπαϊκής Ένωσης”, αποδίδοντας τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στις οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου σε δική τους ευθύνη. Ότι δήθεν οι λαοί των χωρών αυτών ευθύνονται, επειδή δεν τηρούν τους “κανόνες”. Και επιβλήθηκαν τα επαχθή μνημόνια. Συγκαλύφθηκε η πραγματικότητα, ότι η Ευρωζώνη και το Ευρώ έχουν δομηθεί στα μέτρα της Γερμανίας και των δορυφόρων της. Οι μάσκες πέφτουν τώρα, που η Γερμανία μπλοκάρει την έκδοση Ευρω-ομολόγου για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας, για την οποία είναι δύσκολο να αποδώσει ευθύνες σε “ανεπρόκοπους” λαούς.
Για να λέμε και “του στραβού το δίκιο”, δεν ήταν οι Γερμανοί που επεδίωξαν το κοινό νόμισμα. Το ισχυρό Μάρκο τούς ήταν αρκετό. Όμως, μετά την ένωση των δύο Γερμανιών, οι υπόλοιποι ευρωκράτες φοβήθηκαν ότι η Γερμανία, ενισχυμένη και διευρυμένη, θα μπορούσε να αυτονομηθεί από την Ε.Ε.. Νόμισαν, λοιπόν, ότι θα την δεσμεύσουν με τη δημιουργία του Ευρώ.
Ο τότε διοικητής της “Μπούντεσμπανκ” Καρλ Όττο Πελ είχε διαφωνήσει με το Ευρώ, όπως και πολλοί άλλοι Γερμανοί οικονομολόγοι. Όμως οι Γερμανοί κυβερνήτες παζάρεψαν σκληρά το Μάρκο τους. Και πέτυχαν, το νέο κοινό νόμισμα, το Ευρώ, να γίνει στα μέτρα τους, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Μάρκου. Ευνοϊκό για τις οικονομίες που βασίζονταν στο σκληρό νόμισμα, καταστρεπτικό για τις οικονομίες που πετύχαιναν ανάπτυξη με τη διολίσθηση του νομίσματος. Και με “δικλείδες ασφαλείας” που επέτρεπαν τη μονοπώληση του οφέλους, χωρίς αναδιανομή και πραγματική αλληλεγγύη. Η Κεντρική Τράπεζα δεν επιτρέπεται να δανείζει τις κυβερνήσεις. Η Γερμανία αυτοεξαιρείται από την εφαρμογή των “κανόνων”, αφού το εμπορικό της πλεόνασμα είναι πάντοτε ανεξέλεγκτο και μεγαλύτερο από το επιτρεπόμενο.
Υπό την πίεση των περιστάσεων, ανεστάλη η ισχύς του συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας.
Όμως, η Γερμανία και οι δορυφόροι της, με προεξάρχουσα την Ολλανδία, αρνούνται να προχωρήσουν στην έκδοση ευρω-ομολογου για τη στήριξη των δεινά πληττόμενων οικονομιών. Και αρχίζουν οι θιασώτες της λεγόμενης “ευρωπαϊκής ιδέας” να ξεφεύγουν από τις ψευδαισθήσεις τους.
Ο κ. Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη μερίδα του πολιτικού συστήματος που πρεσβεύει την άνευ όρων υποταγή στο Ευρώ. Που αποδέχθηκε και ψήφισε επαχθή μνημόνια. Που νομίζει ότι ως δεδομένος σύμμαχος των ισχυρών θα έχει το κεφάλι του ήσυχο. Και προσγειώνεται στην πραγματικότητα. Οι προνομιούχοι “εταίροι” που επωφελήθηκαν από τον συνεταιρισμό του Ευρώ, αρνούνται να συνδράμουν τους υπόλοιπους.
Δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης: «Ο κορωνοϊός αποτελεί ένα συμμετρικό σοκ για όλους. Άρα, χρειάζεται μια κοινή απάντηση η οποία θα επιτρέψει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να δανειστεί φτηνά, μεγάλα ποσά για λογαριασμό όλων των κρατών-μελών. Εδώ δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» ούτε υπεύθυνοι και ανεύθυνοι. Όλοι δεχόμαστε την ίδια απειλή, «βράζουμε στο ίδιο καζάνι». Το 2020 δεν είναι 2010…»
Η διαφορά μας με τον κ. Μητσοτάκη είναι ότι ούτε το 2010 υπήρχαν “καλοί και κακοί”, “ανεύθυνοι και υπεύθυνοι”. Το νεοαποικιοκρατικό αυτό αφήγημα είχε δεχθεί το πολιτικό σύστημα με αποτέλεσμα την καταστροφή της χώρας. Παρόμοιες είναι οι συνέπειες για την Ιταλία, που διασώζεται λόγω της ισχυρής οικονομίας της.Για ναμη δεχτούν ότι πάσχει το σύστημα. πουλάνε το “παραμύθι” ότι πάσχουν οι χώρες.
Έτσι, μαζί με άλλους οκτώ ηγέτες χωρών, ζήτησε και ο κ. Μητσοτάκης την έκδοση ευρω-ομολόγου, για να εισπράξουν την ολλανδογερμανική άρνηση. “Κατώτερη των περιστάσεων” χαρακτήρισε την σύνοδο κορυφής ο κ. Μητσοτάκης. Και είναι πολλοί οι “άνευ όρων” υποστηρικτές του Ευρώ, που φοβούνται ότι η κρίση που προκαλεί ο “κοροναϊός” θα φέρει και το τέλος της λεγόμενης “Ευρωπαϊκής Ιδέας”.
Ανάλογες ήταν οι αντιδράσεις και του Ιταλού Πρωθυπουργού Κόντε, αλλά και του Γάλλου Προέδρου Μακρόν.
Η Γερμανίδα Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν άφησε περιθώρια για αμφιβολίες: “Όχι, επ’αυτού υπάρχουν πολύ σαφή νομικά όρια, δεν είναι αυτό το σχέδιο. Δεν δουλεύουμε πάνω σε αυτό.”
