“Προσέχετε από τη ζύμη των Φαρισαίων, που είναι η υποκρισία”, είχε προειδοποιήσει ο Χριστός στα Ευαγγέλια. Αυτή τη ρήση του Χριστού μας θυμίζει η βουλεύτρια Αχαΐας του κυβερνώντος κόμματος κ. Αλεξοπούλου, η οποία είχε δηλώσει σε τηλεοπτική εκπομπή, όταν ρωτήθηκε σχετικά με το ότι οι εκπαιδευτικοί σε ακριτικά και άλλα νησιά λαμβάνουν 800 ευρώ και πληρώνουν 400 ενοίκιο:
“Το τζάμπα πέθανε. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τζάμπα δεν υπάρχει. Και όλοι θέλαμε το τζάμπα. Ποιος θα το πληρώσει;”
Kαι συνέχισε στον ίδιο τόνο λέγοντας:
“Εσείς τι υπονοείτε; Ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση να δώσει πέντε ενοίκια πίσω για να πάρει ζακετούλα, που λέγατε πριν; Αυτό με τις ζακέτες παλιά και τα παιδάκια που λιποθυμούσαν μας έστειλε στον ΣΥΡΙΖΑ, που μας έκλεισε τις τράπεζες. Αυτή η ρητορική”.
Αργότερα, μετά την κατακραυγή που δέχτηκε (και από συστάσεις που έλαβε να μην “προκαλεί” τους ψηφοφόρους, προφανώς, τουλάχιστον προεκλογικά), η κυρία αυτή έκανε “διορθωτικές δηλώσεις”:
“ήταν προβληματικός ο τρόπος που το εξέφρασα αλλά αλίμονο αν είμαι πολιτικό τέρας που δεν καταλαβαίνω τους πολίτες και την οικογένειά μου. Στην πραγματικότητα αναφερόμουν για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα θέματα η αντιπολίτευση, τη λογική του του “λεφτά υπάρχουν”. Σε αυτή αναφέρθηκα, δεν θα μπορούσα να αναφερθώ στους συμπολίτες μου που γνωρίζω πόσο δύσκολα τα βγάζουν πέρα, και η αδερφή μου γιατρός σε νησί είναι”.
Ασφαλώς, η δεύτερη δήλωση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πρώτη. Και οι δύο δεν μπορούν να ισχύουν. Εφόσον λοιπόν εννοεί την πρώτη δήλωση (αφού το πρόβλημα ήταν “φραστικό”), αυτό που μας εκφράζει είναι ότι οι εκπαιδευτικοί μας στα ελληνικά νησιά -και πάρα πολλοί ακόμη, ασφαλώς, αφού το 90% των μισθωτών λαμβάνει από 800 ως 1200 ευρώ- προφανώς σωστά δεν μπορούν καν να ζήσουν ούτε με τα στοιχειώδη, αφού με 400 ευρώ είναι εξαιρετικά δύσκολο έως εντελώς αδύνατο να βγάλει κανείς τα βασικά του μήνα. Η εν λόγω κυρία είναι μάλιστα και της εύπορης τάξης, εφόσον δηλώνει στο πόθεν έσχες της μακρά σειρά ακινήτων.
Το πιο ενοχλητικό ωστόσο είναι η αναφορά της στην χριστιανική μας πίστη. Ο Χριστός θέτει ως κριτήριο σωτηρίας τη στάση μας απέναντι στον φτωχό συνάνθρωπο, ενώ ο αστικός υλισμός της εν λόγω κυρίας θεωρεί αρίστους τους κατόχους του χρήματος και του κεφαλαίου. Ο Χριστός και οι άγιοι μας λένε ότι είναι ευκολότερο να περάσει το καραβόσκοινο από κεφάλι βελόνας από το να σωθεί πλούσιος και οι Πατέρες της Εκκλησίας αποκαλούν τους φτωχούς και τους ξένους “θυρωρούς της Βασιλείας του Θεού”, στους οποίους στρέφοντας το βλέμμα ο Χριστός θα προβεί στην κρίση Του.
“Μέγα χάσμα εστήρικται” λοιπόν μεταξύ της μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας και των επιταγών της πίστης μας: χάσμα αβυσσαλέο. Αυτό αλίμονο αν δεν το γνωρίζαμε ήδη. Όμως, η ρητορική αυτή, μαζί με την υποκρισία και το επίπεδο-δάπεδο του κομματικού πατριωτισμού της εν λόγω κυρίας είναι το κάτι άλλο. Και κάπου το ποτήρι της ντροπής ξεχειλίζει. Αυτή η χώρα όχι απλώς τρώει τα παιδιά της, μεταξύ αυτών και τους εκπαιδευτικούς-πένητες, αλλά στο τέλος στη χώρα αυτή, και με το αυταρχικό καθεστώς τύπου Πινοσέτ που ανεπαισθήτως έχει οικοδομηθεί παντού, δε θα μείνουν στη χώρα άλλα από τα γαλάζια παιδιά και τα ρουσφέτια. Και, ο μη γένοιτο, αυτό ακριβώς είναι που μας αξίζει ως εκλογείς, με παρόμοιους εκπροσώπους που έχουμε εκλέξει στο Κοινοβούλιο…
