• Επέκταση ενός συλλογισμού του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου

«Αυτή τη στιγμή η Δύση, συμπεριφέρεται στον Ζελένσκι, πάρα πολύ φιλικά, του στέλνει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια αλλά συμπεριφέρεται όπως η Σοβιετική Ένωση στον Ζαχαριάδη, κατά την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Βοήθησε, αλλά δεν ενεπλάκη». Αυτά δήλωσε στον σταθμό “Σκάι” ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, πρώην Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και βασικό στήριγμα των πρώτων μνημονιακών κυβερνήσεων.  Με αφορμή την παραπάνω σύγκριση, αξίζει αυτή να επεκταθεί και στις ευθύνες που ο καθένας τους έχει απέναντι στους ανθρώπους που τους εμπιστεύθηκαν για να τους διοικήσουν, λειτουργώντας ως υποχείριοι των υπερδυνάμεων. Εν προκειμένω έχει τεθεί το ερώτημα κατά πόσο ο Ζαχαριάδης, τότε Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Ε. πίστευε στην ευνοϊκή έκβαση του ελληνικού Εμφυλίου για το κόμμα του και σε ποιο βαθμό, ενώ γνώριζε ότι το εγχείρημα του εμφυλίου πολέμου δεν θα ευδοκιμούσε, προχώρησε προκειμένου να προκαλέσει “αντιπερισπασμό” στην εκ μέρους του Στάλιν ολοκλήρωση της διαδικασίας επιβολής των μονοκομματικών δικτατοριών σοβιετικού τύπου στις χώρες επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Η υποτέλεια του Ζαχαριάδη, υπό το προκάλυμμα του “διεθνισμού”,  στον Στάλιν ήταν τέτοια, που θεωρούσε υπέρτερη προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των επιλογών της Σοβιετικής Ένωσης, ακόμα και αν αυτό είχε καταστροφικό αποτέλεσμα, τόσο για τη δική του πατρίδα, όσο και για τον κόσμο της Αριστεράς που τον εμπιστεύθηκε.

Μια ματιά στον τρόπο που διακυβέρνησε την Ουκρανία, δείχνει ότι όπως ο Ζαχαριάδης, έτσι και ο Ζελένσκι πολιτεύθηκε προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων και επιλογών των ΗΠΑ και όχι αυτών του λαού του και της χώρας του. Αφού οι Αμερικάνοι γνώριζαν ότι ο Βλαδίμηρος Πούτιν είχε στις επιλογές του το ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής εισβολής δεν μπορεί να μη το γνώριζε κι εκείνος. Κι από τους Αμερικάνους να μη το είχε εγκαίρως πληροφορηθεί, όφειλε ως υπεύθυνος κυβερνήτης να το γνωρίζει. Γνώριζε ταυτόχρονα, ότι άμεση εμπλοκή των Αμερικάνων και του ΝΑΤΟ θα σήμαινε 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι δεν μπορούσε για το λόγο αυτό να την περιμένει.

Και όχι μόνον αυτό, ιδίως μετά την άνοδο του Τζο Μπάιντεν στην αμερικανική Προεδρία, όξυνε την αντιπαράθεση με τη Μόσχα. Ακόμα και μία βδομάδα πριν την εισβολή, σε διάστημα που γνώριζε τον επικείμενο κίνδυνο, άλλως όφειλε να τον γνωρίζει αφού οι Αμερικάνοι προειδοποιούσαν πια ανοιχτά, προκάλεσε τους Ρώσους εμμένοντας ρητά στο στόχο της ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Τόσο ο κ. Ζελένσκι όπως και ο προκάτοχός του κ. Ποροσένκο, δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τη ρωσική εισβολή. Το αντίθετο, μάλιστα, έκαναν τα πάντα για να την προκαλέσουν. Σε αντίθεση με το προεκλογικό πρόγραμμα στη βάση του οποίου εκλέχτηκαν και οι δύο στην προεδρία, ούτε τις συμφωνίες του Μισνκ εφάρμοσαν για τη χορήγηση αυτονομίας στους ρωσόφωνους, ούτε σε πλαίσια εθνικής συμφιλίωσης κινήθηκαν. Αντίθετα, υποτάχθηκαν στον αντιρωσικό εθνικισμό και στις υποδείξεις των νεοναζιστικών ταγμάτων, που λειτουργούν ως παρακράτος και “κράτος εν κράτει” μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014.

Όπως και οι Σοβιετικοί στον 1ο Ψυχρό Πόλεμο απέφυγαν την εμπλοκή με τους Δυτικούς στην Ελλάδα, είναι γεγονός ότι και στον εν εξελίξει 2ο Ψυχρό Πόλεμο, οι Αμερικάνοι δεν επιθυμούν απευθείας εμπλοκή με τους Ρώσους στην Ουκρανία.

Όπως και ο Ζαχαριάδης λειτούργησε σαν “μαριονέτα” του Στάλιν για να τού προσφέρει τον απαραίτητο αντιπερισπασμό, ο Ζελένσκι και οι περί αυτόν συνέργησαν στην πρόκληση του 2ου Ψυχρού Πόλεμου που ο Μπάιντεν επιθυμούσε να προκαλέσει. Με πράξεις και παραλείψεις, οι Ουκρανοί ιθύνοντες λειτούργησαν ανάλογα ως υποτελείς των Αμερικάνων, σε αντίθεση με το πρόγραμμα στη βάση του οποίου είχαν εκλεγεί, αδιαφορώντας αν τούτο θα προκαλούσε απώλεια ζωών και ανθρωπιστική καταστροφή στη χώρα τους.  Εξέλιξη που έδωσε λόγο ύπαρξης στο ΝΑΤΟ και έφερε το οικονομικό και στρατιωτικό μάντρωμα της Ευρώπης στο αμερικάνικο “μαντρί”.  Κατά την έκφραση του πρώην ελληνοαμερικανού πρώην διοικητή του Τζέιμς Σταυρίδη:  “Σὲ 48 ὧρες, ὁ Βλαντιμίρ Πούτιν ὤθησε τοὺς Γερμανοὺς νὰ διπλασιάσουν οὐσιαστικὰ τὸν ἀμυντικὸ προϋπολογισμὸ τοὺς» πρόσθεσε, χαρακτηρίζοντας ἔξυπνη τὴν κίνηση τῶν Γερμανῶν…Ὁ Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ καλύτερο πράγμα ποὺ ἔχει συμβεῖ ποτὲ στὴ συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ ” .

Ακόμα και ο Χένρι Κίσινγκερ είχε εκτιμήσει σε άρθρο του στην εφημερίδα Washington Post το 2014 ότι λόγω των έντονων διαφοροποιήσεων στον πολιτισμό και στην οικονομία των διαφορετικών περιφερειών της Ουκρανίας, προκειμένου «η Ουκρανία να επιβιώσει και ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι προπύργιο της μίας πλευράς απέναντι στην άλλη. Πρέπει να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσά τους». Ο Κίσινγκερ, που ως υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ στις κυβερνήσεις Νίξον και Φορντ δεν είχε διστάσει να στηρίξει τη μέθοδο των στρατιωτικών πραξικοπημάτων και στρατιωτικών επεμβάσεων για την ανατροπή καθεστώτων άλλων χωρών που δεν ήταν φιλοαμερικανικά, δεν δίστασε να προβλέψει ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να επιβιώσει ως δορυφόρος της Δύσης. Τέτοιου βεληνεκούς προειδοποιήσεις αγνόησαν οι ιθύνοντες του Κιέβου.

Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν δικτάτορας. Κι όμως, τού αναγνωρίζεται ότι έπραξε ό,τι ήταν δυνατό για να μη προκαλέσει επίθεση του Μουσολίνι και να απαλλάξει τη χώρα του από τη συμφορά ενός πολέμου. Απέκρυψε ακόμα και την ταυτότητα του ιταλικού υποβρυχίου που χτύπησε στην Τήνο. Κι αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ενδοτισμός, αφού δεν παραδόθηκε, όταν τού απεύθυναν τελεσίγραφο. Ο Ζελένσκι, όσο αυξανόταν ο κίνδυνος ρωσικής εισβολής, τόσο πιο προκλητικός γινόταν.

Η ρωσική εισβολή δεν δικαιολογείται και είναι καταδικαστέα.  Όπως άλλωστε και η τουρκική στην Κύπρο το 1974. Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, υπάρχει “φάκελος της Κύπρου” που αναφέρεται στους παράγοντες που ευθύνονται γι’ αυτήν από την ελλαδική και κυπριακή πλευρά. Υπάρχει και αντίστοιχος “φάκελος της Ουκρανίας”. Θα βρεθεί κανείς να τον ανοίξει;

Γ.Ζ.