“Ὅταν πρόκειται νὰ κλίνουμε τὸν αὐχένα μας στὸν Κύριο, καὶ νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὸν ἑαυτό μας σὲ ἄλλον, μὲ λογισμὸ ταπεινοφροσύνης καὶ μὲ κύριο σκοπὸ νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴ σωτηρία μας, πρὶν τὴν εἴσοδό μας στὴν ζωὴ τῆς ὑπακοῆς, ἂν τυχὸν διαθέτουμε κάποια πονηρία καὶ σύνεση, ἂς ἐξετάσουμε ἐρευνητικὰ καὶ-ἂς τὸ πῶ ἔτσι-ἂς δοκιμάσουμε τὸν κυβερνήτη. Γιὰ νὰ μὴ πέσουμε σὲ ναύτη ἀντὶ σὲ κυβερνήτη, σὲ ἀσθενῆ ἀντὶ σὲ ἰατρό,…σὲ πέλαγος ἀντὶ σὲ λιμάνι κι ἔτσι προκαλέσουμε στὸν ἑαυτό μας βέβαιο ναυάγιο”    Τα παραπάνω ἀναφέρονται στὴν “Κλίμακα” τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Σιναΐτη. (Λόγος Δ’ ζ  περὶ ὑπακοῆς) καὶ ἀφοροῦν στὴν ἐπιλογὴ τοῦ πνευματικοῦ πατέρα, τοῦ γιατροῦ τοῦ πνεύματος, ἡ ὁποία προϋποθέτει προσωπικὴ κρίση καὶ ἀντίληψη καὶ ὄχι ἄκριτη ὑποταγή.

Γιὰ νὰ ζωντανέψει τὸ παράδειγμα, ὁ ἄγιος ἀναφέρεται καὶ στὴν ἐπιλογὴ τοῦ γιατροῦ τοῦ σώματος, ποὺ γίνεται μὲ τὶς ἴδιες προϋποθέσεις: Πονηρία (κατὰ τὸ “ἔστε πονηροὶ ὡς οἱ ὄφεις”, δηλαδὴ μὴν εἶστε ἀφελεῖς καὶ εὔπιστοι)-σύνεση-ἔρευνα-δοκιμή. Καὶ ἀφοῦ πεισθοῦμε ὅτι μᾶς κάνει σὰ γιατρός, τότε νὰ ἀκολουθοῦμε πιστὰ τὶς ὁδηγίες του.

Στὸ διαγγελμά του, ὁ Πρωθυπουργὸς κ. Μητσοτάκης μᾶς καλεῖ νὰ ἀναγνωρίσουμε “παπικὸ ἀλάθητο” στοὺς ἐπιστήμονες ποὺ ὁ ἴδιος ἐπιλέγει νὰ τὸν συμβουλεύουν: “Σας παρακαλώ, να αφήσουμε τους επιστήμονες έξω από κάθε αντιπαράθεση. Γιατί αν αμφισβητήσουμε την επάρκειά τους ή, ακόμα χειρότερα, αρχίσουμε να τους κατηγορούμε ότι παίζουν πολιτικά παιχνίδια, τότε πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε όλοι. Αν χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους ειδικούς, θα υπακούσουμε πιο εύκολα στα κελεύσματα των εύκολων και απλοϊκών συνθημάτων. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους λίγους «ψεκασμένους». Αλλά και σε εκείνους που δικαιολογημένα είναι κουρασμένοι από αυτή την πολύμηνη περιπέτεια. Η θεμιτή πολιτική κριτική ας περιοριστεί, λοιπόν, στους πολιτικούς. Εξάλλου, πρώτος εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη των αποφάσεών μου”.

Παρατηροῦμε σὲ πρώτη φάση τὰ ἑξῆς:

• Ἂν ἦταν συνεπὴς στοὺς λόγους του ὁ κ. Πρωθυπουργός, ὄφειλε ἐξαρχῆς, μαζὶ μὲ τὸν κ. Χαρδαλιᾶ, νὰ προβάλλει στὴν πρώτη γραμμὴ ἕνα πολιτικὸ πρόσωπο ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας. Διότι οἱ ἑκάστοτε λαμβανόμενες ἀποφάσεις, ἰδίως σὲ περίοδο τέτοιας κρίσης, εἶναι προϊὸν πολιτικῆς ἐπιλογῆς, στὴ βάση τῶν συμβουλῶν τῶν είδικῶν, οἱ ὁποῖες δὲν ταυτίζονται κατ’ ἀνάγκη μεταξύ τους.
• Ἡ ἀξιοπιστία δὲν ἀπονέμεται μὲ πτυχία. Κατακτᾶται στὴν πράξη. Κανένας ποὺ ἐκπέμπει δημόσιο λόγο καὶ συναποφασίζει γιὰ κρίσιμα θέματα τῆς κοινωνίας, δὲν εἶναι ὑπεράνω ἐλέγχου. Ὅπως τὸ πολιτικὸ πρόσωπο ἔχει τὴν εὐθύνη νὰ διαφυλάσσει τὴν πολιτική του ἀξιοπρέπεια, ἔτσι καὶ  ὁ ἐπιστήμονας φέρει τὴν εὐθύνη νὰ διαφυλάξει τὸ ἐπιστημονικό του κύρος.
• Ἐναλλακτικὲς καὶ τεκμηριωμένες προτάσεις εἶναι χρήσιμο νὰ διατυπώνονται καὶ νὰ ἀξιολογοῦνται ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους.

Ἂς ληφθεῖ ὑπόψη ὅτι σὲ σχέση μὲ τὸν περασμένο  Μάρτιο, ὑπῆρξαν σὲ σοβαρὰ ζητήματα, ὅπως οἱ μάσκες, γιὰ τὰ ὁποῖες προβλήθηκαν -καὶ ὄχι μὀνο στὴν Ἑλλάδα- ἀντικρουόμενες ἀπόψεις…