• Οι “Αζόφ” από ένα σύνταγμα έχουν φτάσει τα δύο σώματα στρατού και ελέγχουν το 10% του ουκρανικού στρατού

• Και άλλες επίλεκτες ακροδεξιές ένοπλες ομάδες

Εδώ και καιρό γνωρίζαμε για το “Σύνταγμα Αζόφ”, που δημιουργήθηκε από την ομώνυμη ακροδεξιά πολιτοφυλακή και έγινε γνωστό από την επιτυχία του να αποσπάσει τη Μαριούπολη από τους αυτονομιστές, για να εκδιωχθεί από εκεί σε συνέχεια της ρωσικής εμπλοκής. Ήδη, παρατηρείται αύξηση των μονάδων αυτών, που ξεπερνάνε κατά πολύ τη δύναμη του ενός συντάγματος, σύμφωνα με άρθρο του Αμερικανού απόστρατου αντισυνταγματάρχη Άλεξ Βερσίνιν, που παρουσιάζει το ενημερωτικό δελτίο “Defend Democracy Press”, στη σύνταξη του οποίου μετέχει ο φίλος και συνδρομητής της “Χ” Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.  Σύμφωνα με το άρθρο, έχουν πλέον αναβαθμιστεί σε “Σώμα Στρατού”, με άλλο ένα όμοιο δικό τους να είναι πλήρως ενσωματωμένο στον τακτικό στρατό. Τα δύο αυτά σώματα στρατού υπολογίζεται ότι αντίστοιχούν στο 10% του συνόλου του ουκρανικού στρατού, αποτελώντας μάλιστα το πιο επίλεκτο και μάχιμο τμήμα του. Άλλες μονάδες που υπάρχουν κατ’  όνομα, έχουν χάσει τη μαχητική τους ικανότητα. 

Η εξέλιξη αυτή κρίνεται επικίνδυνη από τον αρθρογράφο, διότι δίνει αυξημένη επιρροή στους ακροδεξιούς, ακόμα και τη δυνατότητα να υπονομεύσουν ειρηνευτική διαδικασία που θα επιθυμούσε μια ουκρανική πολιτική ηγεσία. Την επιρροή της ακροδεξιάς στο ουκρανικό στράτευμα ενισχύει το γεγονός ότι πολλοί νέοι που δεν επιθυμούν να πολεμήσουν και μεγάλο μέρος έχει καταφύγει στο εξωτερικό.

Τονίζει χαρακτηριστικά: “Η παρουσία ενός ολόκληρου Σώματος «Αζόφ» και του αδελφού Σώματος στον τακτικό στρατό έχει προκαλέσει έκπληξη σε πολλούς παρατηρητές. Οι περισσότεροι το θυμούνται ως ένα ενιαίο σύνταγμα περίπου 1000 ανδρών και σοκάρονται όταν διαπιστώνουν ότι έχει εξελιχθεί σε δύο δομές με περισσότερες ταξιαρχίες, με δύναμη πάνω από 20.000-40.000 στρατιώτες η καθεμία. Η ανάπτυξη και ο ακροδεξιός προσανατολισμός αυτού του σχηματισμού θα μπορούσαν να έχουν αντίκτυπο στο μέλλον οποιασδήποτε ειρηνευτικής συμφωνίας στην Ουκρανία”.

Οι συμφωνίες του Μινσκ προέβλεπαν τη διάλυση των αντίστοιχων πολιτοφυλακών, οι οποίες λειτουργούν ως “παρακράτος” στην Ουκρανία μετά το 2014 και ως στρατός κατοχής στις ρωσόφωνες ανατολικές περιοχές, όπως έχουμε επισημάνει σε άλλη ανάρτηση: Όπως έχει τονίσει ο πρέσβης της Ελλάδας στην Ουκρανία πριν τη ρωσική εισβολή κ. Βασίλειος Μπορνόβας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Δημοκρατία” με αφορμή την εφετινή επέτειο του πολέμου, “Και το 2014, λόγω των γεγονότων τότε, όπως και λόγω των σημερινών γεγονότων, ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ομογένειας έχει φύγει, έχουν εγκαταλείψει. Ενα πολύ μεγάλο τμήμα βρίσκεται πια στη Ρωσία, καθώς όντας και ρωσόφωνοι είναι πιο λειτουργικοί μιλώντας ρωσικά […] Πάντως, οφείλω να πω ότι τα ελληνικά χωριά, κυρίως αυτά που βρίσκονταν εγγύτερα της γραμμή επαφής, ήταν κακοπαθημένα χωριά και πριν από την έναρξη του πολέμου. Οι άνθρωποι εκεί δεν ένιωθαν καθόλου καλά. Μου εξηγούσαν, όσοι μπορούσαν να μου μιλήσουν, ότι δεν τα πήγαιναν καλά με τους Ουκρανούς στρατιωτικούς, οι οποίοι στον μεγαλύτερό τους βαθμό έρχονταν από τη δυτική Ουκρανία”.

Η διατήρηση της ακεραιότητας μιας οντότητας όπως η Ουκρανία, η οποία δημιουργήθηκε στα σημερινά της σύνορα ως διοικητική υποδιαίρεση ενιαίου κράτους, προϋποθέτει σεβασμό και ισοτιμία όλων των εθνικών, θρησκευτικών και γλωσικών κοινοτήτων που συμβιώνουν σε αυτή. Ο δυτικο-ουκρανικός εθνικισμός, που δαιμονοποιεί τις μακραίωνες σχέσεις μερίδων του πληθυσμού με τη Ρωσία και διώκει τη χρήση της ρωσικής γλώσσας όπως και των άλλων μειονοτήτων, είναι η βασική αιτία της συρρίκνωσης της Ουκρανίας, αφού αυξανόμενες πληθυσμιακές ομάδες αισθάνονται ως πολίτες β’ κατηγορίας στο σημερινό ουκρανικό κράτος.

Η καταστολή της ισότιμης χρήσης των γλωσσών των μειονοτήτων και ιδίως της ρωσικής είναι ο άξονας του ουκρανικού εθνικισμού, λίκνο του οποίου είναι η ουνιτική κοινότητα της δυτικής Ουκρανίας. Στη σημερινή του μορφή, ο δυτικο-ουκρανικός εθνικισμός  εμπνέεται ιστορικά και πολιτικά από τις δολοφονικές ομάδες του Στεπάν Μπαντέρα, συνεργάτες των ναζί κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι τιμώνται ως ήρωες από το ουκρανικό κράτος. Δικό τους είναι και το μαυροκόκκινο λάβαρο, που πολύ συχνά εμφανίζεται κοντά στην επίσημη σημαία της χώρας, αλλά και σε εκδηλώσεις. Όπως π.χ. στο μνημείο του Στεπάν Μπαντέρα της φωτογραφίας, όπου τιμάται ως “ήρωας της Ουκρανίας”.

Σε άλλη ανάρτησή μας έχουμε επισημάνει ότι η ακροδεξιά δεν ελέγχει απλά το πιο επίλεκτο και μαχητικό κομμάτι του ουκρανικού στρατού, αλλά και μονάδες ειδικών δυνάμεων και ειδικών αποστολών όπως η «Revanche Tactical Group» που δημιουργήθηκε στη βάση του συντάγματος “Αρτάν”, ομοειδούς πολιτοφυλακής με τους Αζόφ – μια πιο εξειδικευμένη μονάδα ειδικών αποστολών με την ίδια ιδεολογία, συνδεόμενη με το χώρο αυτό η οποία διαθέτει και επιμέρους μονάδα για ξένους εθελοντές και συνδέεται στενά με τις ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες.

Κατά συνέπεια, εάν γίνει δεκτό ότι μόνον οι Αζόφ ελέγχουν πλέον το 10% του ουκρανικού στρατού, το ποσοστό της επιρροής της ακροδεξιάς ανεβαίνει εάν συνυπολογιστούν και οι άλλες ομάδες με όμοια επιρροή και δράση. Η οποία μάλιστα φτάνει και στη διασύνδεση με τις μυστικές υπηρεσίες του κράτους.