ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

«Θωροῦμε ὅτι ἡ ὅλη κοσμοαντίληψη ποὺ ἐκφράστηκε πολιτικὰ μὲ τὴν ἐκλογικὴ ἄνοδο τῆς ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ δὲν συνιστᾶ ἁπλῶς κίνδυνο πολιτικό (ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλεται νὰ ἀντιμετωπιστεῖ μὲ πολιτικά μέσα ἀπὸ τοὺς καθ’ ὕλην ἁρμόδιους), ἀλλὰ καὶ κρίσιμο πνευματικὸ κίνδυνο, διότι παγιδεύει τὸ λαό, τὸν ἀποπροσανατολίζει καὶ τὸν ὁδηγεῖ σὲ ὀλισθηρὰ μονοπάτια μακρὰν τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης…ἡ Ἐκκλησία μας νὰ ὁριοθετηθεῖ μὲ σαφήνεια ἀπέναντι στὰ κηρύγματα τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ τοῦ μίσους. Νὰ γίνει ξεκάθαρη ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, καὶ στὸν Ἐθνικισμό, ὅταν αὐτὸς λειτουργεῖ ὡς ἔκφραση μίσους γιὰ τὸν ἄλλο, καθὼς καὶ στὸν Ἐθνοφυλετισμό, ὅπου οἱ λαοὶ ὑποβιβάζουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ Μητέρα ὅλων σὲ θεραπαινίδα τοῦ Ἐθνικισμοῦ τοῦ καθενός…»

Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα περιλαμβάνεται σὲ ὑπόμνημα τοῦ Π.Γ. τῆς Χ.Δ. μὲ ἡμερομηνία 4.9.2012, πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ὡς Πρόεδρο τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, μὲ θέμα «Αἴτημα πνευματικῆς καταδίκης τοῦ φαινομένου τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ-Νεοναζισμοῦ/Νεοφασισμοῦ-Νεοπαγανισμοῦ καὶ τῶν συνακόλουθων ἐκδηλώσεων μίσους, διχασμοῦ καὶ προσβολῆς τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου.»
Ἐκεῖνες τὶς μέρες, μὲ τὸν «ἀέρα» καὶ τὸ θράσος τῆς ἐκλογικῆς ἀνόδου, στελέχη τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς» εἶχαν ἀπαιτήσει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴ παρέχει ἀνθρωπιστικὸ ἔργο σὲ μετανάστες, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «ἂν ἐνημέρωνε τὸν κόσμο ὅτι ἡ βοήθεια ποὺ δίνουν στὶς ἐνορίες γιὰ τὰ συσσίτια πηγαίνει κυρίως σὲ μετανάστες, θὰ ἔπαυαν νὰ δίνουν στὴν Ἐκκλησία ὁποιαδήποτε βοήθεια». (ἐφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 14.5.2012).
Ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶχε τότε ἀπαντήσει ὅτι «ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε πώς, ἂν κάποιος εἶναι ἔγχρωμος ἢ μουσουλμάνος, νὰ τὸν διώξεις». Τότε, λάβαμε ὡς ἀπάντηση τὸ πλῆρες κείμενο τῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1872 ποὺ καταδίκαζε τὸν ἐθνοφυλετισμό. Ἐπανήλθαμε, ζητώντας ἐπικαιροποίηση τῆς θέσης τῆς Ἐκκλησίας μὲ βάση τὰ τωρινὰ δεδομένα, ἀλλὰ ἀπάντηση δὲν πήραμε.

Ἡ λογικὴ τῶν διακρίσεων καὶ τοῦ μίσους εἰς βάρος συνανθρώπων μας πλήττει τὸν πυρήνα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον καὶ ὁ σεβασμὸς τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ὡς εἰκόνας Θεοῦ, ἀνεξάρτητα ἀπὸ φυλή, κοινωνικὴ προέλευση καὶ φύλο, ὅπως μὲ σαφήνεια ἔχει διακηρύξει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ. πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.»
Ἤδη ἀπὸ τὸν 5ο αἰώνα, οἱ Πετέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐξειδίκευαν περαιτέρω: «Ὅπως τὸ ἀμπέλι κάνει καὶ μαῦρα κι ἄσπρα σταφύλια, ἔτσι κι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἀνθρώπους καὶ μαύρους καὶ ἐρυθρόδερμους καὶ κίτρινους καὶ λευκούς, ἀνάλογα μὲ τὸν τόπο, ὅπου ζοῦνε. Γιατὶ καὶ ἡ γῆ εἶναι πολύμορφη.» (Ἅγιος Νήφων).
Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς μὲ αὐστηρότητα καταδίκαζε τὶς διακρίσεις εἰς βάρος τῶν Ρομά.
Ἡ ἐγκληματικὴ δραστηριότητα ποὺ διέγνωσε τὸ Τριμελὲς Ἐφετεῖο Κακουργημάτων, εἶναι φυσικὴ συνέπεια τῆς λογικῆς τοῦ μίσους, τὴν ὁποία καλλιεργοῦσε ἡ «Χρυσῆ Αὐγὴ» ἀπέναντι σὲ πολιτικοὺς ἀντιπάλους καὶ ἀλλοδαποὺς καὶ ἡ κινητήρια δύναμη τῆς δράσης τῶν «Ταγμάτων Ἐφόδου».
Οἱ εὐθέως ἀντιχριστιανικὲς αὐτὲς ἀντιλήψεις, ἔχουν ἐπηρεάσει μέρος τῆς κοινωνίας καὶ παρὰ τὴν παρακμὴ καὶ ἐξαφάνιση τῆς συγκεκριμένης ὀργάνωσης,
ἐπηρεάζουν μεγάλο μέρος τῆς κοινωνίας, ποὺ ἀναζητεῖ «ἀποδιοπομπαίους τράγους» προκειμένου νὰ ἀποδώσει εὐθύνες γιὰ τὴν κρίση καὶ τὴν ἐξαθλίωση
τῶν μεσαίων καὶ ἀσθενέστερων στρωμάτων τοῦ πληθυσμοῦ.
Γι’ αὐτὸ καὶ παραμένει ἐπίκαιρο τὸ αἴτημα, ἡ Ἐκκλησία νὰ καταδικάσει πνευματικὰ τὶς σύγχρονες μορφὲς ποὺ παίρνει ὁ ἐθνοφυλετισμός, ὁ ὁποῖος ρητῶς
ἀποκηρύχθηκε ἤδη ἀπὸ τὸ 1872.
Τὸ ἔπραξε μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς τὸν Μάρτιο τοῦ 1943, ὅταν καταδίκασε ἀνοιχτὰ τὶς ἐκτοπίσεις τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων, ἐπικαλούμενος τὸ γεγονὸς ὅτι «Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη θρησκεία μας δὲν ἀναγνωρίζει ἀνώτερη ἢ κατώτερη ποιότητα μὲ βάση τὴ φυλὴ ἢ τὴ θρησκεία».
Κατὰ ἀγαθὴ συγκυρία, τὸ ἔτος 2012, ποὺ ἀναδείχθηκε ἡ «Χρυσῆ Αὐγή», ἁγιοκατατάχθηκε ὁ Ἀλέξανδρος Σμορέλ, συνιδρυτὴς τῆς ἀντιναζιστικῆς ὀργάνωσης «Λευκὸ Ρόδο», μὲ τὰ ἐμπνευσμένα καὶ γεμάτα πνευματικὰ νοήματα φυλλάδια. Ἡ ἀνάδειξη τῆς ἀντιναζιστικῆς δράσης τοῦ ἁγίου ἐνέπνευσε καὶ ένίσχυσε τὸν πνευματικὸ ἀγώνα ποὺ δώσαμε κατὰ τῶν νεοναζιστικῶν ἀπόψεων ποὺ δηλητηρίαζαν τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία:
«Κάθε λέξη ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χίτλερ εἶναι ἕνα ψέμα. ῞Οταν μιλᾶ γιὰ εἰρήνη, ἐννοεῖ τὸν πόλεμο καὶ ὅταν κατὰ τρόπο βλάσφημο χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Παντοδύναμου, ἐννοεῖ τὴ δύναμη τοῦ κακοῦ, τὸν ἐκπεσόντα ἄγγελο, τὸ Σατανᾶ… Πίσω ἀπὸ τὰ συγκεκριμένα, ὁρατὰ περιστατικά, πίσω ἀπὸ ὅλες τὶς ἀντικειμενικὲς καὶ λογικὲς διαπιστώσεις, βρίσκουμε τὸ ὑπέρλογο στοιχεῖο. Τὸν ἀγώνα ἐνάντια στὸ δαίμονα, ἐνάντια στοὺς ὑπηρέτες τοῦ Αντιχρίστου.
Παντοῦ καὶ πάντοτε, οἱ δαίμονες παραμόνευαν στὸ σκοτάδι, περιμένοντας τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύναμος. ὅταν μὲ τὴ δική του βούληση ἐγκαταλείπει τὴ θέση του στὴν τάξη τῆς Δημιουργίας, ὅπως δημιουργήθηκε γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὸ Θεό ἐν ἐλευθερίᾳ, ὅταν ὑποχωρεῖ στὴ δύναμη τοῦ κακοῦ καὶ
ἀποχωρίζεται ἀπὸ τὶς ἄνωθεν δυνάμεις κι ἀφοῦ θεληματικὰ κάνει τὸ πρῶτο βῆμα, ὁδηγεῖται ὁλένα στὸ ἑπόμενο μὲ ραγδαῖα ἐπιταχυνόμενο ρυθμό.»
Οἱ περιστάσεις εἶναι τέτοιες, ποὺ εὐνοοῦν μιὰ τέτοιας μορφῆς ἀποστασία καὶ ὑποχώρηση στὶς δυνάμεις τοῦ κακοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον νὰ παρέμβει
ἐνεργὰ καὶ νὰ καταδικάσει τὸν ἐθνοφυλετισμὸ στὶς σημερινὲς μορφὲς καὶ ἐκδοχές του.
Ὅπως τονίζεται καὶ στὸ ὑπόμνημά μας, «Νὰ γίνει ξεκάθαρη ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον,
καὶ στὸν Ἐθνικισμό, ὅταν αὐτὸς λειτουργεῖ ὡς ἔκφραση μίσους γιὰ τὸν ἄλλο, καθὼς καὶ στὸν Ἐθνοφυλετισμό, ὅπου οἱ λαοὶ ὑποβιβάζουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ
Μητέρα ὅλων σὲ θεραπαινίδα τοῦ Ἐθνικισμοῦ τοῦ καθενός.»
Τὸ ὑπόμνημα αὐτὸ ἀναρτᾶται καὶ στὴ νέα ἰστοσελίδα τῆς «Χριστιανικῆς», ὅπου μπορεῖ κανεὶς νὰ το διαβάσει ὁλόκληρο