Με αφορμή τις μαζικές κινητοποιήσεις του λαού της Χιλής, το Κίνημα της ΧΔ στις 16/11/2019 εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα, ο λαός της Χιλής έφτασε στο «μη παρέκει», με αφορμή την αύξηση κατά 4% της τιμής του εισιτηρίου του μετρό. Ο σύγχρονος αυτός ξεσηκωμός ξεκίνησε στις 18/10 με άρνηση καταβολής αντιτίμων από μαθητές, για να συνεχιστεί από την επόμενη μέρα με διαδηλώσεις, εκδηλώσεις πολιτικής ανυπακοής και άλλα γεγονότα. «Των τυράννων εστί το στασιάζειν τα πλήθη» κατά το Μέγα Φώτιο και πράγματι στη Χιλή ένα εκατομμύριο περίπου απλών ανθρώπων διαδηλώνουν έκτοτε με αμείωτη ένταση με σκοπό μια σειρά μεταρρυθμίσεων καθώς και την παραίτηση του ίδιου του προέδρου Πινέιρα, ο οποίος είναι ταυτισμένος, πλην της διαφθοράς, και με το νεοφιλελεύθερο σύστημα.

Η Χιλή υπήρξε εμβληματική τοποθεσία εφαρμογής ενός από τα πιο βάρβαρα νεοφιλελεύθερα προγράμματα, υπό την υψηλή εποπτεία του «πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού» και μονεταρισμού Μίλτον Φρίντμαν (+2006). Μακριά από τον «επικίνδυνο για τη δημοκρατία μαρξιστή» Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο Στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ και οι δυνάμεις του, που τον ανέτρεψαν δολοφονώντας τον μέσα στο προεδρικό μέγαρο, κατόρθωσε μέσα σε 10 περίπου χρόνια, το 1982, να δεκαπλασιάσει την ανεργία στο 30% και να επιφέρει παρόμοια αύξηση στη φτώχεια. Μάλιστα, ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος των κρατικών εσόδων προερχόταν από την εθνικοποιημένη βιομηχανία χαλκού υπό το όνομα CODELCO, την οποία δεν τόλμησε να ιδιωτικοποιήσει ούτε ο Πινοσέτ.

Η εφημερίδα μας «Χριστιανική», στο φύλλο της 20.9.1973 της περιόδου του αντιδικτατορικού αγώνα, καταδίκασε έντονα το αιματηρό πραξικόπημα του Πινοσέτ και το κατάγγειλε ως αμερικανοκίνητο. Έκτοτε, με ιδιαίτερη ευαισθησία αναδείξαμε επανειλημμένα, όχι μόνο με την αρθρογραφία της εφημερίδας, αλλά και με εκδόσεις, το στυγνό χαρακτήρα της δικτατορίας, με τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες χιλιάδων ανθρώπων.

Η Χιλή έχει επιστρέψει, 29 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας Πινοσέτ, σε ακραιφνή νεοφιλελεύθερα μονοπάτια, που την έχουν καταστήσει την χώρα ανάμεσα στις 35 του ΟΟΣΑ με τις μεγαλύτερες κοινωνικοοικονομικές ανισότητες.

Ως Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, επανειλημμένα έχουμε στηλιτεύσει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Το συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, μετά από το διάλειμμα του μικτού καπιταλιστικού συστήματος που επικράτησε μεταπολεμικά ως τη δεκαετία του ’80, επαναφέρει τον ακραιφνή καπιταλισμό των πρώτων χρόνων μετά την επικράτησή του: απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, απαξίωση των εργατικών σωματείων, απομείωση των (όποιων) κεκτημένων δικαίων των φτωχότερων και εργαζομένων στρωμάτων του έθνους, διαστροφή των οργάνων της τάξης σε προστάτες των προνομιούχων αντί των απόκληρων και του κοινωνικό Κράτους δικαίου σε αστυνομικό κράτος καταστολής δικαίων αιτημάτων.

Επιφανειακά, δεν μοιάζουν ο Φασισμός και ο Νεοφιλελευθερισμός. Όμως, δεν παύουν να συγγενεύουν στενά, αφού και οι δύο έχουν στο «dna» τους τον κοινωνικό δαρβινισμό, την πιο ακραία εκδοχή της υλιστικής κοσμοθεωρίας. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που συνιστά ως κοσμοθεωρία την αντιστροφή του χριστιανισμού, κηρύττοντας τον κοινωνικό δαρβινισμό, το «ο θάνατός σου η ζωή μου» και την αναρρίχιση επί πτωμάτων, πολιτικά είναι η κοινωνική ακροδεξιά. Στη χώρα μας, μάλιστα, η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, αν και (ακόμη) δεν έχει εκδηλώσει πλήρως αυτές τις τάσεις της, είναι αναμφίβολα ιδεολογικά με μεγάλη διαφορά η περισσότερο νεοφιλελεύθερη των τελευταίων δεκαετιών, με απορρόφηση και του σημιτικού εκσυγχρονισμού, του οποίου τη δεξιά έκφανση και αποτελεί. Τα μνημόνια επίσης υπήρξαν η ακραιφνέστερη νεοφιλελεύθερη προγραμματική διακήρυξη που εφαρμόστηκε ποτέ, με τα γνωστά αποτελέσματα ανήκεστης βλάβης στην κοινωνία και την οικονομία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, στεκόμαστε πλάι στον δικαιότατα αγωνιζόμενο λαό της Χιλής, με την ένθερμη ευχή ανατροπής της πολιτικής αυτής, άπαξ δια παντός. Όπως γράφτηκε σε ένα πανώ του τελευταίου μήνα, «ο νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε στη Χιλή και θα πεθάνει σε αυτή».

Ήδη, το πιο πάνω σύνθημα φαίνεται ότι δικαιώνεται. Η Κυβέρνηση συζητά τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος με ερώτημα την αλλαγή ή όχι του Συντάγματος και στη συνέχεια τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης. Έτσι, θα λάβει και τυπικά τέλος η κληρονομία της δικτατορίας Πινοσέτ, ένα Σύνταγμα που κατοχυρώνει τα συμφέροντα της οικονομικής Ολιγαρχίας και παραμελεί τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>