Μὲ ποσοστὸ 52% στὸ 2^ο γύρο τῆς κυπριακῆς προεδρικῆς ἐκλογῆς τῆς περασμένης Κυριακῆς, ἀναδείχθηκε νικητὴς ὁ Νίκος Χριστοδουλίδης, ἔναντι 48% τοῦ Ἀνδρέα Μαυρογιάννη. Ὁ πρῶτος προέρχεται ἀπὸ τὸν δεξιὸ «Δημοκρατικὸ Συναγερμό», ἀλλὰ ἔθεσε ὑποψηφιότητα ὡς ἀνεξάρτητος, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ κόμματός του, ποὺ ἐμφάνισε ὡς ἐπίσημο ὑποψήφιο τὸν πρόεδρό του Ἀβέρωφ Νεοφύτου, ὁ ὁποῖος ἦρθε 3^ος στὸν 1^ο γύρο καὶ ἀποκλείστηκε. Ὁ δεύτερος, ἐπίσης ἐμφανίστηκε ὡς ἀνεξάρτητος ὑποψήφιος, ἀλλὰ στηρίχθηκε ἀπὸ τὸ ΑΚΕΛ, κόμμα τῆς Ἀριστερᾶς. Ὁ κεντρῶος χώρος (Δημοκρατικό Κόμμα, ΕΔΕΚ, κλπ) στήριξε τὸν κ. Χριστοδουλίδη.

• Τὸν προεκλογικὸ ἀγώνα ἀπασχόλησαν, πέρα ἀπὸ τὸ Κυπριακό, πολλὰ ἄλλα θἐματα, τὰ ὁποῖα ἡ «Χ» δεσεμύεται νὰ παρακολουθήσει καὶ νὰ καλύψει.
• Ὅπως τονίσαμε καὶ σὲ προηγούμενο σχόλιο καὶ οἱ δύο ὑποψήφιοι εἶναι ἔμπειροι διπλωμάτες, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὴ λύση τοῦ Κυπριακοῦ στὸ πλαίσιο τῆς λεγόμενης «Δικοινοτικῆς Διζωνικῆς Ὁμοσπονδίας».
• Ἀξίζει πάντως νὰ τονιστεῖ ὅτι μεταξύ τους διαφοροποίηση ἀναδεικνύεται ἀπὸ τὴ διατύπωση τῶν προγραμμάτων τους στὸ θέμα αὐτό. Ὁ κ. Χριστοδουλίδης τονίζει ὅτι «Τὸ Κυπριακὸ πρόβλημα εἶναι πρωτίστως πρόβλημα εἰσβολῆς καὶ κατοχῆς. Ἡ παροῦσα κατάσταση πραγμάτων εἶναι ἀδιανόητο νὰ ἀποτελέσει τὴ λύση τοῦ προβλήματος. Ἡ συνέχιση τοῦ ἀπαράδεκτου status quo, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς, συνεχιζόμενης κατοχῆς καὶ παραβίασης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ὅλων τῶν Κυπρίων, ἐπιδεινώνει τὰ τετελεσμένα καὶ προκαλεῖ νέα, µὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθίσταται ἀκόμη πιὸ δύσκολη ἡ ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ, σύμφωνα µε τὰ σχετικὰ ψηφίσματα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ τὸ κεκτημένο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, τὸ Διεθνὲς Δίκαιο καὶ τὶς Συμφωνίες Ὑψηλοῦ Ἐπιπέδου.»
• «Ἡ ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ, στὴ βάση τοῦ συμφωνημένου πλαισίου, ἀποτελεῖ ὑπέρτατη προτεραιότητα καὶ ὑποχρέωση καὶ δὲν θὰ φεισθοῦμε μόχθων καὶ θυσιῶν γιὰ τὴν ἐπίτευξή της. Ξεκαθαρίζεται ὅτι ἡ κυριαρχικὴ ἰσότητα δύο ὀντοτήτων, τὰ δύο κράτη καὶ ἡ συνομοσπονδία ἢ ἄλλη διχοτομικὴ ἐπινόηση, ἀπορρίπτονται ἐκ προοιμίου καὶ δὲν ἀποτελοῦν ἐπιλογές, οὔτε γιὰ διαπραγμάτευση, οὔτε ὡς λύση τοῦ Κυπριακοῦ». Ὁ ὅρος «Δικοινοτικὴ-Διζωνικὴ Ὁμοσπονδία» ἀναφέρεται μόλις μία φορά.
• Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι κατὰ πόσο τὸ ἤδη «συμφωνημένο πλαίσιο» στὸ ὁποῖο δεσμεύεται ὅτι θὰ μείνει πιστὸς ὁ κ. Χριστοδουλίδης, ἀποτελεῖ ἔστω καὶ μερικὴ ἀποδοχὴ τῆς «παρούσας κατάστασης πραγμάτων», τὴν ὁποία ταυτόχρονα χαρακτηρίζει ὡς «ἀπαράδεκτη».
• Ἂν δεχτοῦμε ὅτι «Τὸ Κυπριακὸ πρόβλημα εἶναι πρωτίστως πρόβλημα εἰσβολῆς καὶ κατοχῆς», καὶ ἀρνηθοῦμε ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ «παροῦσα κατάσταση» νὰ ἀποτελέσει βάση γιὰ λύση, πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε στὸ αἴτημα τῆς ἀνατροπῆς ὅλων τῶν «τετλεσμένων» ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ καὶ κατοχή.
• Ὁ κ. Μαυρογιάννης ἐμφανίζεται ἀρκετὰ πιὸ ἔνθερμος «θιασώτης» τῆς «ΔΔΟ», τασσόμενος μάλιστα ὑπὲρ τῆς «πολιτικῆς ἰσότητας» τῆς πλειονότητας τῶν Ἑλληνοκυπρίων καὶ τῆς μειονότητας τῶν Τουρκοκυπρίων, σημεῖο διαφοροποίησης τῶν δύο ὑποψηφίων.
• Ἀπομένει νὰ δοῦμε στὴν πράξη σὲ ποιὸ βαθμὸ οἱ διατυπώσεις τοῦ προγράμματος τοῦ κ. Χριστοδουλίδη ἐξυπηρετοῦσαν ἀποκλειστικὰ προεκλογικοὺς στόχους. Ἡ πολιτικὴ ποὺ θὰ ἀκολουθήσει θὰ διαφανεῖ ἀναλυτικὰ ἀπὸ τὴ σύνθεση τῆς κυβέρνησής του.