“Μαρτύρων, ἡ καλλονὴ σὺ πέφηνας, τὰς τοῦ ἐχθροῦ μηχανάς, καταβαλοῦσα ὅπλῳ τοῦ Σταυροῦ, καὶ τυράννων ὠμότητα, ἀθλητικῶς παλαίσασα, θεοσεβῆ πίστιν ἐκήρυξας(…) Νομίσας, τῆς καρτερίας λύειν σου, Μάρτυς τὸ εὔτονον, ὁ τοῖς ξοάνοις τύραννος δεινῶς, ἀπονέμων προσκύνησιν, ἀλλὰ σοφοῖς σου ῥήμασι, τούτου τὸ θράσος ἃπαν λέλυται”. (Ἀπὸ τὸν Ὄρθρο τῆς σημερινῆς γιορτῆς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς)

“Προτοῦ νὰ ἔλθει ἡ πίστη, εἴμασταν κλεισμένοι κάτω ἀπὸ τὴ-φρούρηση τοῦ νόμου μέχρις ὅτου καταφύγουμε στὴν πίστη ποὺ ἔμελλε νὰ φανερωθεῖ. Ὁ νόμος, λοιπόν, ἔγινε παιδαγωγός μας μέχρι νάρθει ὁ Χριστὸς καὶ νὰ δικαιωθοῦμε ἀπὸ τὴν πίστη. Τώρα ποὺ ἦρθε ἡ πίστη, δὲν εἴμαστε πιὰ σὲ παιδαγωγό, γιατὶ μὲ τὴν πίστη εἶστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ χάρη στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Γιατὶ ὅσοι βαφτιστήκατε στὸ Χριστό, τὸ Χριστὸ ντυθήκατε. Δὲν ὑπάρχει Ἰουδαῖος καὶ Ἕλληνας, δὲν ὑπάρχει δοῦλος καὶ ἐλεύθερος, δὲν ὑπάρχει ἀρσενικὸ καὶ θηλυκό. Ὅλοι σας ἕνα πρᾶμα εἶστε γιὰ τὸν Χριστὸ Ἰησοῦ. Ἂν, λοιπόν, σεῖς εἶστε τοῦ Χριστοῦ, εἶστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ καὶ κληρονόμοι σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση(…)Ὅσο ὁ κληρονόμος εἶναι ἀνήλικος, σὲ τίποτα δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸ δοῦλο κι ἂν εἶναι κύριος ὅλης τῆς περιουσίας. Βρίσκεται κάτω ἀπὸ κηδεμόνες καὶ διαχειριστές, μέχρι τὴν προθεσμία ποὺ ὅρισε ὀ πατέρας του. Ἔτσι κι ἐμεῖς, ὅταν εἴμασταν ὑποδουλωμένοι στὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου. Ὅταν ὅμως ἦρθε ὁ ὁρισμένος καιρός, ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸ γιό του ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ γυναίκα, ἔζησε κάτω ἀπὸ τὸ νόμο, γιὰ νὰ ἐξαγοράσει αὐτοὺς ποὺ ἦταν κάτω ἀπὸ τὴν κατάρα τοῦ νόμου καὶ νὰ πάρουμε τὴν υἱοθεσία.”    (Σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα Γαλ. γ’ 23-δ’5-Σὲ μετάφραση Νίκου Ψαρουδάκη).

Ἡ πίστη στὸ Χριστὸ καὶ ἡ ἕνωση μαζί του μὲ τὸ Βάπτισμα, άπελευθερώνει πολλαπλὰ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ  “στοιχεῖα τοῦ κόσμου”:

Τὶς διακρίσεις καὶ τὶς ἀδικίες μὲ βάση τὸ φύλο, τὴν κοινωνικὴ τάξη, τὴν ἐθνοφυλετικὴ προέλευση,

“Στοιχεῖα τοῦ κόσμου” εἶναι καὶ τὰ δημιουργήματα, τὰ ὁποῖα μέχρι τότε λατρεύονταν ὡς “θεοί”.

Ταυτόχρονα μὲ τὴν ἀπελευθέρωσή του ἀπὸ τὰ “στοιχεῖα τοῦ κόσμου”, ὁ ἄνθρωπος γίνεται αὐτεξούσιος, έλεύθερος νὰ ὁρίζει τὴν πορεία του, πέρα ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ “πεπρωμένα”, ποὺ ἐπιβιώνουν ὡς “ἀπόλυτος προορισμός”, “κισμέτ”, ἢ “νομοτέλεια”.

Μαζὶ μὲ τὴν άπελευθέρωση καὶ τὴν “ἐνηλικίωση” τοῦ ἀνθρώπου, ἔρχονται καὶ οἱ αὐξημένες εὐθύνες γιὰ τὴ διαχείριση τῆς ἐλευθερίας αὐτῆς: Ἡ έλεύθερη βούληση τοῦ άνθρώπου, ἡ “ὑπέρτατη ἀρχή, ἡ ὁποία θέτει τὸν ἄνθρωπο ὑπεράνω τῶν ἄλλων δημιουργημέτων τοῦ Θεοῦ”, σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Ἀλέξανδρο Σμορὲλ καὶ τὸ “Λευκὸ Ρόδο” (1ο  φυλλάδιο).

Μὲ ἀφετηρία τὴν πίστη, ὁ ἀπελευθερωμένος ἄνθρωπος ἔχει καθῆκον νὰ ἀντιπαλέψει καὶ νὰ ἀνατρέψει την ὑποδούλωση καὶ τὴν ἀδικία, τὴν ὁποία τὰ “στοιχεῖα τοῦ κόσμου” νομιμοποιοῦν καὶ ἐπιβάλλουν. Ἰδίως τὴν ὑποταγὴ σὲ τυραννικὲς καὶ ἄδικες ἐξουσίες καὶ σὲ ἀντίχριστες καὶ μισόθεες ἰδεολογίες καὶ πρακτικές.

Νὰ μὴ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὸ θεῖο δῶρο τῆς έλευθερίας, τὸ ὁποῖο ὁ “Μέγας Ἱεροεξεταστὴς” τὸν θεωρεῖ ἀνώριμο  νὰ διαχειριστεῖ καὶ τὸ ἀφαιρεῖ, “διορθώνοντας” τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ μήνας Ἰούλιος εἶναι μήνας ποὺ τιμᾶται ἡ μνήμη πολλῶν ἁγίων καὶ γυναικῶν μαρτύρων: Ἁγία Κυριακή, ἁγία Μαρίνα, ἁγία Χριστίνη, ἁγία Παρασκευή: Νέες γυναῖκες ποὺ μαρτύρησαν ἐπειδὴ ὄρθωσαν τὸ ἀνάστημα, ὄχι μόνο μὲ τὴ βούληση τῶν ἀνδρῶν-κηδεμόνων τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν τυραννικὴ κρατικὴ ἐξουσία καὶ τὴν κατεστημένη διανόηση τῆς έποχῆς.

Τιμᾶται καὶ ἡ ἰσαπόστολος Μαρία Μαγδαληνή, ἡ μνήμη τῆς ὁποίας τιμᾶται στὶς 22 Ἰουλίου καὶ μνημονεύεται στὸ σημερινὸ ἐωθινὸ εύαγγέλιο. Ἡ ὁποία, κατ’ άντιστοιχία μὲ τὸν Πέτρο, ποὺ λογιζόταν ὡς ἐπικεφαλής τῶν μαθητῶν, ἦταν ἐπικεφαλής τῶν μαθητριῶν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἀξιώθηκε, πρὶν ἀκόμα ἀπὸ τοὺς μαθητές, νὰ εὐαγγελισθεῖ τὴν εἴδηση τῆς Ἀνάστασης.

“Τοῦ τάφου ἀνεῳγμένου, τοῦ ᾅδου ὀδυρομένου, ἡ Μαρία ἐβόα πρὸς τοὺς κεκρυμμένους Ἀποστόλους· Ἐξέλθετε οἱ τοῦ ἀμπελῶνος ἐργάται, κηρύξατε τὸν τῆς Ἀναστάσεως λόγον· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.”  (Ἀπὸ τὸν σημερινὸ Ὄρθρο).

ΦΩΤΟ (κορυφαία): Ἁγία Παρασκευή (Ρωσικὴ είκόνα 1905)

ΦΩΤΟ:   (μέσα στὸ κείμενο) Θεία Λειτουργία στὸ Λάγκος τῆς Νιγηρίας