• Ελέω διχαστικού δικαιωματισμού, το Σύνταγμα Πινοσέτ παραμένει σε ισχύ αν και ο λαός ψήφισε με 80% την αντικατάστασή του!

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, στρατιωτική Χούντα με επικεφαλής τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ, με υποκίνηση των ΗΠΑ και τη συνδρομή των μυστικών τους υπηρεσιών, κατάλαβε την εξουσία στη Χιλή με στρατιωτικό πραξικόπημα και ανέτρεψε τον εκλεγμένο Πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλλιέντε, ο οποίος, αρνούμενος να παραδοθεί στους πραξικοπηματίες, βρήκε το θάνατο κατά την επίθεσή τους στο προεδρικό μέγαρο.

Το πραξικόπημα Πινοσέτ ήταν αιματηρό. αφού χιλιάδες αντιφρονούντες βρήκαν το θάνατο και πολλοί άλλοι συνελήφθησαν και βασανίστηκαν φρικτά.

Το δικτατορικό καθεστώς αποδείχθηκε ιδανικό προκειμένου να μεταβληθεί η  Χιλή σε εργαστήριο πειραματικής εφαρμογής των αρχών του νεοφιλελευθερισμού από τη λεγόμενη “Σχολή του Σικάγου”. Το σύστημα αυτό επιβλήθηκε παγκόσμια και έτυχε παγκόσμιας εφαρμογής με πρωτεργάτες τους Ρέηγκαν και Θάτσερ και έχει πυρήνα του την ασυδοσία της αγοράς, την ιδιωτικοποίηση των πάντων

Ο Πινοσέτ έχασε την εξουσία ύστερα από δημοψήφισμα το 1989, στο οποίο απορρίφθηκε η συνέχιση της θητείας του. Για να τηρήσει τα προσχήματα και να εξασφαλίσει διεθνή αναγνώριση, επέτρεψε στην Αντιπολίτευση για ένα τέταρτο της ώρας κάθε μέρα να εκφράζει τις απόψεις της από την κρατική τηλεόραση. Το καθεστώς είχε τη βεβαιότητα ότι ελέγχοντας τον κρατικό μηχανισμό και τα υπόλοιπα ΜΜΕ θα κέρδιζε…

Όμως, ο Πινοσέτ είχε εξασφαλιστεί με απανωτές προστατευτικές δικλείδες. Έχασε την Προεδρία, αλλά έμεινε στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και είχε φροντίσει να εξασφαλίσει για τον εαυτό του ισόβια ασυλία, αυτοδιοριζόμενος ισόβιος γερουσιαστής. Μέχρι να προλάβει να περάσει η νομοθετική κατάργηση όλου αυτού του “προστατευτικού πλέγματος”, εξεδήμησε εις Κύριον, γλιτώνοντας τη λογοδοσία στη Δικαιοσύνη των ανθρώπων.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΧΔ ΓΙΑ ΤΗ ΧΙΛΗ

Η Χιλή δεν έχει απαλλαγεί ακόμα από το Σύνταγμα του Πινοσέτ, στο οποίο κατοχυρώνεται ο νεοφιλελευθερισμός σε βάρος του κοινωνικού κράτους. Πολύμηνες και αιματηρές διαδηλώσεις. Συα συνθήματα των διαδηλωτών περιλαμβανόταν το εξής: “Ο Νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε και θα πεθάνει στη Χιλή”

Με αφορμή τις μαζικές κινητοποιήσεις του λαού της Χιλής, το Κίνημα της ΧΔ στις 16/11/2019 εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα, ο λαός της Χιλής έφτασε στο «μη παρέκει», με αφορμή την αύξηση κατά 4% της τιμής του εισιτηρίου του μετρό. Ο σύγχρονος αυτός ξεσηκωμός ξεκίνησε στις 18/10 με άρνηση καταβολής αντιτίμων από μαθητές, για να συνεχιστεί από την επόμενη μέρα με διαδηλώσεις, εκδηλώσεις πολιτικής ανυπακοής και άλλα γεγονότα. «Των τυράννων εστί το στασιάζειν τα πλήθη» κατά το Μέγα Φώτιο και πράγματι στη Χιλή ένα εκατομμύριο περίπου απλών ανθρώπων διαδηλώνουν έκτοτε με αμείωτη ένταση με σκοπό μια σειρά μεταρρυθμίσεων καθώς και την παραίτηση του ίδιου του προέδρου Πινέιρα, ο οποίος είναι ταυτισμένος, πλην της διαφθοράς, και με το νεοφιλελεύθερο σύστημα.

Η Χιλή υπήρξε εμβληματική τοποθεσία εφαρμογής ενός από τα πιο βάρβαρα νεοφιλελεύθερα προγράμματα, υπό την υψηλή εποπτεία του «πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού» και μονεταρισμού Μίλτον Φρίντμαν (+2006). Μακριά από τον «επικίνδυνο για τη δημοκρατία μαρξιστή» Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο Στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ και οι δυνάμεις του, που τον ανέτρεψαν δολοφονώντας τον μέσα στο προεδρικό μέγαρο, κατόρθωσε μέσα σε 10 περίπου χρόνια, το 1982, να δεκαπλασιάσει την ανεργία στο 30% και να επιφέρει παρόμοια αύξηση στη φτώχεια. Μάλιστα, ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος των κρατικών εσόδων προερχόταν από την εθνικοποιημένη βιομηχανία χαλκού υπό το όνομα CODELCO, την οποία δεν τόλμησε να ιδιωτικοποιήσει ούτε ο Πινοσέτ.

Η εφημερίδα μας «Χριστιανική», στο φύλλο της 20.9.1973 της περιόδου του αντιδικτατορικού αγώνα, καταδίκασε έντονα το αιματηρό πραξικόπημα του Πινοσέτ και το κατάγγειλε ως αμερικανοκίνητο. Έκτοτε, με ιδιαίτερη ευαισθησία αναδείξαμε επανειλημμένα, όχι μόνο με την αρθρογραφία της εφημερίδας, αλλά και με εκδόσεις, το στυγνό χαρακτήρα της δικτατορίας, με τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες χιλιάδων ανθρώπων.

Η Χιλή έχει επιστρέψει, 29 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας Πινοσέτ, σε ακραιφνή νεοφιλελεύθερα μονοπάτια, που την έχουν καταστήσει την χώρα ανάμεσα στις 35 του ΟΟΣΑ με τις μεγαλύτερες κοινωνικοοικονομικές ανισότητες.

Ως Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, επανειλημμένα έχουμε στηλιτεύσει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Το συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, μετά από το διάλειμμα του μικτού καπιταλιστικού συστήματος που επικράτησε μεταπολεμικά ως τη δεκαετία του ’80, επαναφέρει τον ακραιφνή καπιταλισμό των πρώτων χρόνων μετά την επικράτησή του: απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, απαξίωση των εργατικών σωματείων, απομείωση των (όποιων) κεκτημένων δικαίων των φτωχότερων και εργαζομένων στρωμάτων του έθνους, διαστροφή των οργάνων της τάξης σε προστάτες των προνομιούχων αντί των απόκληρων και του κοινωνικό Κράτους δικαίου σε αστυνομικό κράτος καταστολής δικαίων αιτημάτων.

Επιφανειακά, δεν μοιάζουν ο Φασισμός και ο Νεοφιλελευθερισμός. Όμως, δεν παύουν να συγγενεύουν στενά, αφού και οι δύο έχουν στο «dna» τους τον κοινωνικό δαρβινισμό, την πιο ακραία εκδοχή της υλιστικής κοσμοθεωρίας. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που συνιστά ως κοσμοθεωρία την αντιστροφή του χριστιανισμού, κηρύττοντας τον κοινωνικό δαρβινισμό, το «ο θάνατός σου η ζωή μου» και την αναρρίχιση επί πτωμάτων, πολιτικά είναι η κοινωνική ακροδεξιά. Στη χώρα μας, μάλιστα, η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, αν και (ακόμη) δεν έχει εκδηλώσει πλήρως αυτές τις τάσεις της, είναι αναμφίβολα ιδεολογικά με μεγάλη διαφορά η περισσότερο νεοφιλελεύθερη των τελευταίων δεκαετιών, με απορρόφηση και του σημιτικού εκσυγχρονισμού, του οποίου τη δεξιά έκφανση και αποτελεί. Τα μνημόνια επίσης υπήρξαν η ακραιφνέστερη νεοφιλελεύθερη προγραμματική διακήρυξη που εφαρμόστηκε ποτέ, με τα γνωστά αποτελέσματα ανήκεστης βλάβης στην κοινωνία και την οικονομία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, στεκόμαστε πλάι στον δικαιότατα αγωνιζόμενο λαό της Χιλής, με την ένθερμη ευχή ανατροπής της πολιτικής αυτής, άπαξ δια παντός. Όπως γράφτηκε σε ένα πανώ του τελευταίου μήνα, «ο νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε στη Χιλή και θα πεθάνει σε αυτή».

Ήδη, το πιο πάνω σύνθημα φαίνεται ότι δικαιώνεται. Η Κυβέρνηση συζητά τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος με ερώτημα την αλλαγή ή όχι του Συντάγματος και στη συνέχεια τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης. Έτσι, θα λάβει και τυπικά τέλος η κληρονομία της δικτατορίας Πινοσέτ, ένα Σύνταγμα που κατοχυρώνει τα συμφέροντα της οικονομικής Ολιγαρχίας και παραμελεί τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τελικά, το δημοψήφισμα έγινε και το 80% του λαού ζήτησε καινούργιο Σύνταγμα.

Όμως, οι πρωτεργάτες του κινήματος, αντί να επιλέξουν συναινετικές διαδικασίες, παρουσίασαν σχέδιο Συντάγματος με 400 άρθρα, αναλυτικό ως προς τα “δικαιώματα” που κατοχύρωνε, αλλά που με τον τρόπο αυτό συγκέντρωσε πολλούς διαφωνούντες και λειτούργησε διχαστικά. Έτσι, το σχέδιο απορρίφθηκε και λόγω της ασυμφωνίας των πολιτικών δυνάμεων να συμφωνήσουν σε νέο, το Σύνταγμα Πινοσέτ παραμένει σε ισχύ, με πλήθος ρήτρες υπέρ της ασυδοσίας των αγορών.

Μπορεί να πει κανείς η χώρα αυτή για άλλη μια φορά λειτούργησε ως πειραματικό εργαστήριο για τον τρόπο που ο δικαιωματισμός χρησιμοποιείται για να διχάσει το λαό, διαιωνίζοντας έτσι την ασυδοσία του νεοφιλελευθερισμού και της οικονομικής ολιγαρχίας.

Η “Χριστιανική” της περιόδου της δικτατορίας, μαζί με την αντιδικτατορική πολιτική αρθρογραφία, αναδείκνυε και καταδίκαζε τις δικτατορικές εκτροπές σε όλο τον κόσμο. Η Χιλή έχει αποτελέσει, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1973 (ΦΩΤΟ), θέμα συχνής αρθρογραφίας της εφημερίδας, ενώ εξόριστα μέλη της αντιπολίτευσης, από τη “Χριστιανική Αριστερά” (Izquerda Cristiana) και το κόμμα MAPU επισκέφθηκαν τα γραφεία της Χ.Δ..