Πάνε χρόνια από τότε που είχαμε γράψει, αγαπητέ αναγνώστη, ένα άρθρο που αναφερόταν στο ζήτημα των αμβλώσεων σε σχέση με τη φτώχεια. Η αφορμή ήταν μια νέα έρευνα του περιοδικού Lancet, η οποία κατέληγε ότι η (σχετική) παρανομία ή μη μιας γυναίκας να προβεί σε άμβλωση δεν έχει αποτέλεσμα στον αριθμό τους. Αντίθετα, οι συνθήκες (ακούσιας) φτώχειας είναι ο κύριος προσδιοριστικός παράγοντας που τις ευνοεί, με τρόπο πολλαπλό. Αυτά, πάντα στον (περιορισμένο πάντοτε) βαθμό που η επαγωγική στατιστική και η στατιστική συμπερασματολογία μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα.
Σε παλιότερο επίσης τεύχος της «Χ», η στήλη «Τα του Καίσαρος» προέβαλε εύστοχα και αναλυτικά το σύνολο των νομικών πλαισίων που ισχύουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το συμπέρασμα είναι προφανές: το νομικό πλαίσιο περί αμβλώσεων που ισχύει είναι ως επί το πλείστον βασικά μια εξισορρόπηση μεταξύ των υπαρκτών «δικαιωμάτων του αγέννητου παιδιού» και των «αναπαραγωγικών δικαιωμάτων» της γυναίκας. Στη Βενεζουέλα του Τσάβεζ και του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας, για παράδειγμα, το νομικό πλαίσιο (υπό την επίδραση και του Καθολικισμού οπωσδήποτε) είναι από τα περισσότερο περιοριστικά. Εκεί, θα λέγαμε ότι το όριο μπαίνει μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή της εγκύου. Ο γιατρός που θα προβεί σε αυτήν την πράξη τιμωρείται με φυλάκιση από 1 έτος και πάνω, με τον θάνατο της εγκύου να επισύρει μεγαλύτερες ποινές. Εξαίρεση φαίνεται επίσης πως αποτελεί η περίπτωση του Γκόρντον Μπράουν, εμβληματικού ηγέτη της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς και επί πολλά έτη πρωθυπουργού της Αγγλίας, εφόσον ο τελευταίος πρέσβευε την χωρίς περιορισμούς, on-demand διακοπή της κύησης σε οποιοδήποτε σημείο της. Αν από τα παραπάνω προκύπτει ένα σαφές συμπέρασμα, είναι το εξής: ο περιορισμός ή η φιλελευθεροποίηση του θεσμικού πλαισίου περί αμβλώσεων δεν είναι χαρακτηριστικό που μονοπωλεί ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά.
Όλα τα παραπάνω αφορούν σε μια νομοθετική συζήτηση που δεν έπρεπε να ανοίξει καθόλου, εφόσον άνοιξε στανικά, όπως λένε, χωρίς τη θέληση της συνεντευξιαζόμενης κ. Μαρίας Καρυστιανού, στον σταθμό OPEN. Η ίδια θα ήθελε, όπως εν τη ρύμη του λόγου ανέφερε, να θέσει το ζήτημα σε μια βαθύτερη συζήτηση και στη βάση της ηθικής διάστασης. Για εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, στον βαθμό που η γνώμη του Μεγ. Βασιλείου στους κανόνες του, όπως επικυρώθηκαν περαιτέρω και από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, έχει αξία και για σήμερα, η πράξη της άμβλωσης είναι από «ηθικής» απόψεως απορριπτέα. Ταυτόχρονα, όμως, η απόρριψη της άμβλωσης επιτάσσει μια αμέριστη συμπαράσταση σε όλα τα παιδιά εκείνα που γεννήθηκαν «άνευ θελήματος σαρκός και θελήματος ανδρός», κατά τη φράση των Γραφών. Επίσης, ακρογωνιαίος κανόνας είναι ο κάθε άνθρωπος και η σωτηρία του. Δυστυχώς, αυτό που δεν έχει γίνει κατανοητό είναι ότι ο καπιταλισμός σήμερα επιθυμεί να επιφέρει μια διπλή αλλαγή: από τη μία, να περιορίσει –να εκφυλίσει, θα λέγαμε– το φεμινιστικό κίνημα σε ένα συστημικό κίνημα προάσπισης και υποστήριξης της φιλελευθεροποίησης της άμβλωσης και από την άλλη να καταστήσει την (ηθελημένη ή μη) αναπαραγωγή ζήτημα… «ατομικής ευθύνης».
Στις μέρες μας, δυστυχώς, όλα τα παραπάνω δεν είναι καθόλου αστεία. Η ΝΔ του κύριου Μητσοτάκη, με όλα τα πρωτοφανή εγκλήματα που έχει επισωρεύσει στην καμπούρα της (μας), που έχουν αποξενώσει τις άλλες τάσεις του κόμματος, και που έρχεται κάτω από το 20% στην πρόθεση ψήφου (ως δεύτερο κόμμα πλέον, μετά τη σχετική ανακοίνωση της κ. Καρυστιανού και του επιτελείου της) προαλείφεται και για τρίτη τετραετία, ώστε να… ολοκληρώσει το έργο της. Τα πράγματα λοιπόν είναι πολύ σοβαρά – οπωσδήποτε δε, δεν επιτρέπουν επιπόλαιες και μονοθεματικές προσεγγίσεις!
Φ.
