Ὁ ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΜΟΡΕΛ γεννήθηκε στὸ Όρενμπουργκ τῆς Ρωσίας στὶς 16/9/1917. Πατέρας του ἦταν ὁ Γερμανὸς γιατρὸς Hugo Schmorell καὶ μητέρα του ἡ Ρωσίδα Natalia Vvedenskaja κόρη ὀρθόδοξου ἱερέα ἡ ὁποία τὸν βάπτισε ὡς νήπιο ὀρθόδοξο. Σὲ ἡλικία 2 ἐτῶν, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Ρωσικῆς ἐπανάστασης, ἡ μητέρα τοῦ Ἀλέξανδρου πέθανε ἀπὸ τύφο. Τὸ 1921, μετὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος, ἡ οἰκογένεια μετανάστευσε στὸ Μόναχο. Ἐκεῖ ὁ Ἀλέξανδρος πῆγε σχολεῖο, ἀλλὰ μεγάλωσε σὲ ἕνα δίγλωσσο περιβάλλον, καθὼς ἡ οἰκογένεια τοῦ ἐπέλεξε νὰ ἀκολουθεῖ τόσο τὶς γερμανικές, ὅσο καὶ ρωσικὲς παραδόσεις καὶ γλώσσα.

Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πατέρας του καὶ ἡ μητριά του ἦταν ρωμαιοκαθολικοί, ὁ ᾿Αλέξανδρος ἀνατράφηκε ὡς ᾿Ορθόδοξος, μὲ τὴ συνδρομὴ τῆς Ρωσίδας παραμάνας του Θεοδοσίας Λάπσινα ποὺ ἀκολούθησε τὴν οἰκογένεια στὴ Γερμανία. Ὁ Ἀλέξανδρος συμμετεῖχε στὴν Ὀρθόδοξη Ρωσικὴ ἐνορία τοῦ Μονάχου καὶ ἔδειχνε ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ορθόδοξη παράδοση. Παρακολούθησε μαθήματα ὀρθόδοξης κατήχησης, ἐκκλησιαζόταν τακτικὰ καὶ τὸν ἔβλεπαν συχνὰ μὲ μιὰ Βίβλο. ῞Οπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία του, εἶχε διαβάσει κείμενα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶχε πολυτάλαντη προσωπικότητα, μὲ πολλὰ ἐνδιαφέροντα καὶ ζοῦσε μιὰ φυσιολογικὴ νεανικὴ ζωή.

Τὸ 1937 στρατεύθηκε γιὰ πρώτη φορὰ καὶ πῆρε μέρος στὴ συνέχεια στὴ ναζιστικὴ εἰσβολὴ στὴν Αὐστρία καὶ στὴν Τσεχοσλοβακία. Τὸ 1939 γράφτηκε στὴν Ἰατρικὴ σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μονάχου. Ἐπιστρατεύθηκε καὶ μὴ τὴν κήρυξη τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ γερμανικὸς στρατὸς εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ γιατρούς, οἱ φοιτητὲς συνέχιζαν ὡς ἔνστολοι τὶς σπουδές τους καὶ καλοῦνταν κατὰ διαστήματα νὰ καλύπτουν ἰατρικὲς ἀνάγκες στὰ διάφορα μέτωπα.

Οἱ βαρβαρότητες τοῦ πολέμου τὸν ἔπεισαν νὰ ἀναλάβει ἀντιστασιακὴ δράση.

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΡΟΔΟ

Ἡ βάση ποὺ ὁδήγησε στὴ δημιουργία τοῦ “Λευκοῦ Ρόδου” ἦταν ἡ φιλία ποὺ ἀναπτύχθηκε ἀνάμεσα σὲ φοιτητὲς τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Μονάχου μὲ κοινὸ παρονομαστὴ τὴ βαθιὰ χριστιανική τους πίστη καὶ τὴν ἀντιπάθεια στὸ ναζιστικὸ καθεστώς.

Ξεκίνησαν μὲ τὴ “νοητὴ μετανάστευση”, δηλαδή, μοιραζόμενοι στὸν κύκλο τῆς συντροφιᾶς τους τὰ κοινὰ ἐνδιαφέροντα γιὰ τὴ φιλοσοφία, τὴ θεολογία, τὶς καλὲς τέχνες, νὰ ξεφεύγουν-νὰ “μεταναστεύουν”- μὲ τρόπο νοητὸ ἀπὸ τὴν ἀπεχθῆ πραγματικότητα ποὺ τοὺς περιστοίχιζε. Ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε σὲ καθεστὼς ἐλευθερίας τοῦ λόγου δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, ἀλλὰ σε τυραννικὰ καθεστῶτα, ὅπου κάθε ἀπρόσεκτη κουβέντα μποροῦσε νὰ ὁδηγήσει στὴ φυλακὴ ἢ στὸ θάνατο, τοῦτο ἦταν ζωτικὴ ἀνάγκη γιὰ ἀνθρώπους πνευματικοὺς καὶ εὐαίσθητους.

Ὅλοι τους εἶχαν στρατευθεῖ ἀμέσως μετὰ τὸ Λύκειο καὶ εἶχαν ὑπηρετήσει στὸ Μέτωπο ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ἂν καὶ ἐπιστρατευμένοι, εἶχαν σχετικὴ ἐλευθερία κινήσεων ὡς φοιτητὲς τῆς Ἰατρικῆς.

Ἀποφάσισαν νὰ ἀναλάβουν ἐνεργὴ δράση ὅσο μάθαιναν πιὸ πολλὰ γιὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ ναζιστικοῦ καθεστῶτος. Κυκλοφόρησαν, μάλιστα, παράνομα ἀντίγραφα τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Μύνστερ Κλέμενς Ἄουγκουστ φὸν Γκάλεν (Αὔγουστος 1941), μὲ τὸ ὁποῖο καταδικαζόταν ὁ φόνος τῶν τρόφιμων τῶν ψυχιατρείων γιὰ λόγους εὐγονικῆς.

Τὴν πρωτοβουλία ἔλαβαν ὁ Χὰνς Σὸλ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Σμορέλ. Ὀ Χὰνς Σὸλ, Λουθηρανός,  προερχόταν ἀπὸ οἰκογένεια μὲ ἀντιναζιστικὴ δράση καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ στιγμὴ ἐνθουσιασμοῦ εἶχε ἐνταχθεῖ στὴ χιτλερικὴ νεολαία τὸ 1933, γρήγορα ἀπογοητεύθηκε, ἀπομακρύνθηκε καὶ διώχθηκε γιὰ συμμετοχὴ σὲ ἀντιναζισιτικὲς δραστηριότητες. Στὸ “σκληρὸ πυρήνα” τῆς ὀργάνωσης ἀνῆκαν οἱ συνάδελφοί τους Βίλλυ Γκράφ, ρωμαιοκαθολικός, καὶ Χρίστοφ Πρόμπστ, πιστὸς Χριστιανὸς χωρὶς ν’ ἀνήκει σὲ κάποια ὀμολογία. Στοὺς πρωτεργάτες προστέθηκε καὶ ἡ μικρότερη ἀδελφὴ τοῦ Χάνς, Σοφία Σόλ, ἡ ὁποία ἔμαθε τυχαῖα γιὰ τὶς δραστηριότητες τοῦ ἀδελφοῦ της καὶ ἐπέμεινε νὰ ἐνταχθεῖ, παρὰ τὶς ἀντιρρήσεις του. Εἶχε γίνει δεκτὴ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου γιὰ σπουδὲς Βιολογίας καὶ Φιλοσοφίας.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙΣΤΙΚΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ

   Ἡ πρώτη φάση τῆς πρὸς τὰ ἔξω ἐκδήλωσης τῆς ἀντιναζιστικῆς προπαγάνδας ἐντοπίζεται στὸ διάστημα 27 Ἰουνίου καὶ 12 Ἰουλίου τοῦ 1942., μὲ τὴν ἔκδοση τῶν τεσσάρων πρώτων φυλλαδίων, μὲ συντάκτες τὸν Ἀλέξανδρο Σμορὲλ καὶ τὸν Χὰνς Σὸλ.  Χαρακτηριστικὸ καὶ τῶν τεσσάρων αὐτῶν φυλλαδίων εἶναι ἡ προσπάθεια ἀφύπνισης τῶν διανοουμένων μὲ καταγγελία τῆς ναζιστικῆς τυραννίας καὶ ἔκκληση γιὰ παθητικὴ ἀντίσταση. Τὸ πε­ρι­ε­χό­με­νό τους, πέ­ρα ἀ­πὸ τὴ δι­ο­ρα­τι­κό­τη­τα σχε­τι­κὰ μὲ τὴν ἐ­νο­χὴ ποὺ θὰ βά­ραι­νε συλ­λο­γι­κὰ τὸν Γερ­μα­νι­κὸ λα­ὸ γι­ὰ τὰ στι­γε­ρὰ ἐ­γκλή­μα­τα τοῦ Να­ζι­σμοῦ, δεί­χνει ὅ­τι, πα­ρὰ τοὺς πε­ρὶ τοῦ ἀ­ντι­θέ­του προ­βαλ­λό­με­νους ἰ­σχυ­ρι­σμούς, τὰ ἐ­γκλή­μα­τα αὐ­τὰ δὲν ἦ­ταν ἐ­ντε­λῶς ἄ­γνω­στα στὴ γερ­μα­νι­κὴ κοι­νὴ γνώ­μη.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὴ εἶ­ναι ἡ ἐκ μέ­ρους τοῦ “Λευ­κοῦ Ρό­δου” κα­ταγ­γε­λί­α τῆς ἐ­ξό­ντω­σης τῶν Ἑ­βραί­ων, καθὼς καὶ τῆς ἄρχουσας τάξης τοῦ Πολωνικοῦ ἔθνους, στὸ δεύτερο φυλλάδιο :” Ἀ­πὸ τὴν κα­τά­κτη­ση τῆς Πο­λω­νί­ας, 300.000  Ἑ­βραῖ­οι σκο­τώ­θη­καν σὰν τὰ ζῶ­α. Πρό­κει­ται γι­ὰ τὸ πι­ὸ ἀ­πο­τρό­παι­ο ἔ­γκλη­μα κα­τὰ τῆς ἀν­θρώ­πι­νης ἀ­ξι­ο­πρέ­πει­ας(…)Οἱ Ἑ­βραῖ­οι εἶ­ναι ἄν­θρω­ποι καὶ τὸ ἔ­γκλη­μα αὐ­τὸ ἔ­γι­νε ἐ­να­ντί­ον ἀν­θρώ­πων. Ποι­ὸς ἀ­νό­η­τος θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ ἰ­σχυ­ρι­σθεῖ τὸ ἄ­ντί­θε­το;…Τὸ ἱερώτερο καθῆκον τοῦ κάθε Γερμανοῦ εἶναι ἡ καταστροφὴ αὐτῶν τῶν τεράτων(=τῶν ναζιστῶν) ”  

Στὸ τρίτο φυλλάδιο τονίζεται ὅτι “Τὸ νόημα καὶ ὁ στόχος τῆς παθητικῆς ἀντίστασης εἶναι ἡ ἀνατροπὴ τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ…Πρέπει νὰ μπεῖ ἕνα τέλος σ’ αὐτὸ τὸ κράτος-τέρας. Μία νίκη τῆς φασιστικῆς Γερμανίας σ’αὐτὸ τὸν πόλεμο θὰ εἶχε ἀνυπολόγιστες καὶ τρομερές συνέπειες.”.

Στὸ τέταρτο φυλλάδιο, καταγγέλλεται ὁ Χίτλερ ὡς ἐκπρόσωπος τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ:”Πίσω ἀπὸ τὰ συγκεκριμένα καὶ ὁρατὰ γεγονὀτα, πίσω ἀπὸ τὴν ἀντικειμενικὴ καὶ λογικὴ θεώρηση, βρίσκουμε τὸ ἀνορθολογικὸ στοιχεῖο. Τὴν πάλη ἐνάντια στοὺς δαίμονες, ἐνάντια στοὺς ὑπηρέτες τοῦ Ἀντιχρίστου. Παντοῦ καὶ πάντοτε οἱ δαίμονες παραφύλαγαν μὲσα στὸ σκοτάδι, περιμένοντας τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύναμος, ὅταν μὲ τὴ θέλησή του παραιτεῖται ἀπὸ τὴν ἐλευθερία στὴν ὁποία ὁ Θεὸς τὸν ἔχει τάξει στὴ Δημιουργία. “.

Τὰ φυλλάδια αὐτὰ διανεμήθηκαν, κυρίως ταχυδρομικῶς, ἀνὰ ἑκατὸ ἀντίτυπα περίπου τὸ καθένα, ἀφοῦ πολύγραφος δὲν ὑπῆρχε καὶ ἀντιγράφονταν στὴ γραφομηχανή.   

ΟΡΑΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Ἀμέσως μετὰ τὴ διανομὴ τῶν φυλλαδίων αὐτῶν, οἱ φίλοι στάλθηκαν στὸ ρωσικὸ μέτωπο κατὰ τὴ διάρκεια τῶν καλοκαιρινῶν διακοπῶν. Ἐκεῖ βρέθηκαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴ φρίκη τοῦ πολέμου καὶ εἶχαν τὴν εὐκαιρία μέσῳ τοῦ Ἀλεξάντερ Σμορὲλ νὰ ἐπικοινωνήσουν ἀπευθείας μὲ τὸ ρωσικὸ λαό. Μὲ τὴν ἐπιστροφή τους στὸ Μόναχο, πλούσιοι ἀπὸ ἐμπειρίες, ἀποοφάσισαν νὰ διευρύνουν τὴ δραστηριότητά τους.

Προσεγγίζουν τὸν καθηγητή τους Κοὺρτ Χοῦμπερ, ὁ ὁποῖος γίνεται ἐνεργὸ μέλος τῆς κίνησης. Στὴ φάση αὐτή, ἀ­πὸ τὸ Νο­έμ­βρι­ο τοῦ 1942 μέ­χρι τὸ τέ­λος Ἰ­α­νου­α­ρί­ου τοῦ 1943, ἡ κί­νη­ση προ­σπα­θεῖ νὰ δι­ευ­ρυν­θεῖ.  καὶ σὲ ἄλ­λες πό­λεις καὶ νὰ ἀ­πευ­θυν­θεῖ, πέ­ραν τῶν δι­α­νο­ου­μέ­νων καὶ στὰ εὐ­ρύ­τε­ρα λαϊ­κὰ στρώ­μα­τα.

Οἱ δυ­σμε­νεῖς γι­ὰ τὴ Γερ­μα­νί­α ἐ­ξε­λί­ξεις στὰ πο­λε­μι­κὰ μέ­τω­πα, ἐν­θαρ­ρύ­νουν τὴν κί­νη­ση νὰ σκλη­ρύ­νει τὴ στά­ση της, ἀλ­λὰ καὶ νὰ πα­ρου­σι­ά­σει τὸ δι­κό της ὅ­ρα­μα γι­ὰ τὴ δι­α­κυ­βέρ­νη­ση τῆς Γερ­μα­νί­ας καὶ τὴν με­τα­πο­λε­μι­κὴ Εὐ­ρώ­πη. Ἡ πέ­μπτη προ­κή­ρυ­ξη μὲ τίτ­λο “Φυλ­λά­δι­ο τοῦ ἀ­ντι­στα­σι­α­κοῦ κι­νή­μα­τος Γερ­μα­νί­ας”, πολυγραφεῖται σὲ 5.000-6.000 ἀντίτυπα -ὁ Ἀλεξάντερ Σμορὲλ εἶχε βρεῖ ἕνα πολύγραφο- μοι­ρά­ζε­ται καὶ στὸ Ἄ­ου­γκσ­μπουρ­γκ, στὴ Στουτ­γάρ­δη, στὴ Φραν­κφούρ­τη ἐ­πὶ τοῦ Μάιν, στὸ Σάλ­τσ­μπουρ­γκ, στὸ Λί­ντς καὶ στὴ Βι­έν­νη. Μοι­ρά­ζε­ται στὸ σι­δη­ρο­δρο­μι­κὸ στα­θμὸ τοῦ Μο­νά­χου τὴ νύ­χτα τῆς 28ης πρὸς τὴν 29η Ἰ­α­νου­α­ρί­ου ἀ­πὸ τὸν Χὰν­ς Σόλ τὸν Βίλ­λυ Γκράφ καὶ τὸν Ἀ­λε­ξά­ντερ Σμό­ρελ. Ἡ Σο­φί­α Σὸλ τολ­μᾶ ἀ­κό­μα καὶ τὴ μέ­ρα νὰ το­πο­θε­τή­σει τὰ φυλ­λά­δι­α στοὺς τη­λε­φω­νι­κοὺς θα­λά­μους καὶ στὰ στα­θμευ­μέ­να αὐ­το­κί­νη­τα.

Στὸ φυλ­λά­δι­ο αὐ­τὸ κα­λοῦ­νται οἱ Γερ­μα­νοὶ νὰ ἐ­ξε­γερ­θοῦν σ’ ἕ­να νέ­ο ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸ πό­λε­μο. Το­νί­ζε­ται ὅ­τι “Ἀ­π’ ὅ­που καὶ ἂν προ­έρ­χε­ται, ἡ ἰ­μπε­ρι­α­λι­στι­κὴ δύ­να­μη δὲν πρέ­πει ξα­νὰ νὰ ἐ­λέγ­ξει τὸ κρά­τος. Ὁ πρωσ­σι­κὸς μι­λι­τα­ρι­σμὸς δὲν πρέ­πει νὰ κα­τα­λά­βει ξα­νὰ τὴν ἐ­ξου­σί­α.(…) Ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου, ἐ­λευ­θε­ρί­α τῆς πί­στης, προ­στα­σί­α τῶν πο­λι­τῶν ἀ­πὸ τὴν αὐ­θαι­ρε­σί­α τῶν ἐ­γκλη­μα­τι­κῶν δι­κτα­το­ρι­κῶν κρα­τῶν, αὐ­τὲς εἶ­ναι οἱ ἀ­να­γκαῖ­ες βά­σεις τῆς νέ­ας Εὐ­ρώ­πης” .

Η ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Ἡ πτώ­ση τοῦ Στά­λιν­γκ­ρα­ντ τὸ Φε­βρου­ά­ρι­ο τοῦ 1943 καὶ ἡ ἀ­πώ­λει­α τῆς 6ης στρα­τι­ᾶς, κάνουν τοὺς νεαροὺς ἀντιστασιακοὺς νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ὁ Χίτλερ δὲν θὰ δίσταζε νὰ συνεχίσει τὸν πόλεμο μέχρι τὴν τελικὴ καταστροφὴ τῆς Γερμανίας.. Ἔτσι, ἡ κίνηση σκληραίνει καὶ ἄλλο τὴ στάση της.Ἤ­δη, στὸ Πα­νε­πι­στή­μι­ο τοῦ Μο­νά­χου, κα­τὰ τοὺς ἑ­ορ­τα­σμοὺς τῶν 470 χρό­νων του στὶς 13 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 1943, οἱ φοι­τη­τὲς εἶχαν τολμήσει νὰ ἀντιταχθοῦν στὸν Γκα­ου­λάι­τερ Γκίσ­λερ.

Ὁ τελευταῖος, γνωρίζοντας ἀπὸ τὴν Γκεστάπο γιὰ τὰ φυλλάδια ποὺ κυκλοφοροῦσαν, συγκάλεσε τοὺς φοιτητές στὸ Γερμανικὸ Μουσεῖο τοῦ Μονάχου. Τοὺς πρόσβαλε ὠς ἀπόλεμους καὶ πρότεινε εἰρωνικὰ οἱ φοιτήτριες νὰ γεννοῦν ἕνα παιδὶ τὸ χρόνο γιὰ τὸ καλὸ τῆς πατρίδας. “Ἐὰν μερικαὶ ἀπὸ τὰς νέας στεροῦνται ἀτομικῶν θελγήτρων διὰ νὰ εὕρουν σύντροφον, θὰ διαθέσω εἰς ἑκάστην ἐξ αὐτῶν ἕνα ἐκ τῶν ὐπασπιστῶν μου…καὶ δύναμαι νὰ τῆς ὑποσχεθῶ μίαν ἀπολύτως ἀπολαυστικὴν ἐμπειρίαν”, πρόσθεσε.

Τότε, πολλὲς φοιτήτριες, σηκώθηκαν νὰ ἀποχωρήσουν σ’ ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιὰ τὴν χυδαιότητά του καὶ ὁ Γκαουλάιτερ διέταξε τὴ σύλληψή τους. Οἱ φοιτητές, πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἔνστολοι, ὅρμησαν στὸ βῆμα καὶ κράτησαν ὅμηρο τὸν διορισμένο ἀπὸ τοὺς ναζιστὲς ἀρχηγὸ τῶν φοιτητῶν, ἀναγκάζοντας τὸν Γκαουλάιτερ νὰ ὑποχωρήσει.

“ΧΙΤΛΕΡ ΦΟΝΕΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ”

Ἔ­τσι, ἡ ἡγεσία τοῦ “Λευκοῦ Ρόδου” θε­ώ­ρη­σε ὅ­τι τὸ κλί­μα ἦ­ταν κα­τάλ­λη­λο γι­ὰ ἕνα ἀκόμα βῆμα, τὴν ἔκκληση σὲ ἐξέγερση. Στὴν 6η προ­κή­ρυ­ξη, γραμμένη ἀπὸ τὸν Κοὺρτ Χοῦμπερ,  κα­ταγ­γέλ­λε­ται ὁ τρό­πος δι­εύ­θυν­σης τοῦ πο­λέ­μου ἀ­πὸ τὸν Χίτ­λερ:

” Συναγωνιστὲς τῆς Ἀντίστασης

   Ἡ κα­τα­στρο­φὴ τοῦ Στά­λιν­γκ­ρα­ντ ξά­φνι­α­σε καὶ συνέτριψε τὸ λα­ό μας. Ἡ ἐμπνευσμένη στρα­τη­γι­κὴ τοῦ προ­α­χθέ­ντος σὲ ἀρ­χι­στρά­τη­γο δευ­τέ­ρας τά­ξε­ως στρα­τι­ώ­τη στοί­χη­σε τὴ ζω­ὴ 330.000 Γερ­μα­νῶν στρα­τι­ω­τῶν. Σὲ εὐ­χα­ρι­στοῦ­με Φύ­ρερ(…) Πο­τὲ πι­ά! Ἦλ­θε ἡ μέ­ρα νὰ ζη­τη­θεῖ λογαριασμὸς ἀπὸ τὴν πι­ὸ ἀπεχθῆ τυ­ραν­νί­α ποὺ ἔ­χει μέ­χρι σή­με­ρα ὑ­πο­στεῖ αὐ­τὸς ὁ λα­ός. Στὸ ὄ­νο­μα τῆς Γερ­μα­νι­κῆς νε­ο­λαί­ας, ἀ­παι­τοῦ­με ἀ­πὸ τὸ κρά­τος τοῦ Ἀ­δόλ­φου Χίτ­λερ τὴν ἐ­πα­να­φο­ρὰ τῶν προ­σω­πι­κῶν ἐ­λευ­θε­ρι­ῶν(…) Γι­ὰ μᾶς μό­νο μι­ὰ προ­τε­ραι­ό­τη­τα ὑ­πάρ­χει: ὁ ἀ­γώ­νας ἐ­να­ντί­ον τῆς Δι­κτα­το­ρί­ας(…)Ἠ ντρο­πὴ θὰ βα­ραί­νει ἐ­σα­εὶ τὴν Γερ­μα­νί­α, ἐ­ὰν ἡ νε­ο­λαί­α δὲν έ­ξε­γερ­θεῖ ἐ­πι­τέ­λους γι­ὰ νὰ σα­ρώ­σει τοὺς δη­μί­ους καὶ νὰ οἰ­κο­δο­μή­σει μι­ὰ νέ­α πνευ­μα­τι­κὴ Εὐ­ρώ­πη”.

Ἀ­πὸ τὶς 3 ἕ­ως τὶς 16 Φε­βρου­α­ρί­ου γρά­φουν στοὺς τοί­χους τοῦ Πᾳ­νε­πι­στη­μί­ου καὶ ἄλ­λων δη­μο­σί­ων κτη­ρί­ων συν­θή­μα­τα: “Κά­τω ὁ Χίτ­λερ”, “Χίτ­λερ φο­νέ­ας τῶν μα­ζῶν”, “Ἐ­λευ­θε­ρί­α” μὲ δι­α­γραμ­μέ­νους ἀ­γκυ­λω­τοὺς σταυ­ρούς. Στὶς 18 τοῦ μη­νός, ὁ Χὰν­ς καὶ ἡ Σο­φί­α Σὸλ μοι­ρά­ζουν ἀ­νοι­χτὰ 1200 προ­κη­ρύ­ξεις στὸ Πα­νε­πι­στή­μι­ο, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ τοὺς δεῖ ὁ θυ­ρω­ρὸς καὶ νὰ συλ­λη­φθοῦν τὴν ἴδια μέρα ἀ­πὸ τὴν Γκε­στά­πο. Συλ­λαμ­βά­νε­ται καὶ ὁ Κρί­στοφ Πρό­μπστ, ἐ­πει­δὴ βρέ­θη­κε πά­νω στὸν Χὰν­ς Σὸλ ἕ­να σχέ­δι­ο νέας προ­κή­ρυ­ξης γραμ­μέ­νο ἀ­π’ αὐ­τόν.  Τὰ δύ­ο ἀ­δέλ­φι­α, κα­τὰ τὴν ἀ­νά­κρι­ση, ἀ­να­λαμ­βά­νουν ὅ­λη τὴν εὐ­θύ­νη, γι­ὰ ν’ ἀ­παλ­λα­γεῖ ὁ Πρό­μπστ, πα­τέ­ρας τριῶν παι­δι­ῶν.

ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ

   Ἡ δί­κη τους ἄρ­χι­σε στὶς 22 Φε­βρου­α­ρί­ου 1943, κα­τευ­θυ­νό­με­νη ἀ­πὸ τὸν πρό­ε­δρο τοῦ “Λαϊ­κοῦ Δι­κα­στη­ρί­ου” Ρό­λα­ντ Φράισ­λερ, δι­α­βό­η­το γι­ὰ τὸ σκλη­ρό­τη­τά του, κατὰ τὸν Σίρερ “τὸν ἀπαισιώτερον καὶ πλέον αἱμοβόρον ναζιστὴν εἰς τὸ Τρίτον Ράιχ μετὰ τὸν Χάυντριχ» ὁ ὁ­ποῖ­ος πε­ρισ­σό­τε­ρο ἔ­παι­ζε τὸ ρό­λο τοῦ Εἰ­σαγ­γε­λέ­α, πα­ρὰ τοῦ Δι­κα­στῆ. Οἱ δι­κη­γό­ροι τους ποὺ δι­ο­ρί­σθη­καν ἐξ ἐ­παγ­γέλ­μα­τος δὲν ἀρ­θρώ­νουν λέ­ξη γι­ὰ νὰ τοὺς ὑ­πο­στη­ρί­ξουν.

Οἱ τρεῖς νέ­οι ὑ­πε­ρα­σπί­ζο­νται μό­νοι τους τὸν ἑ­αυ­τό τους καὶ κα­τα­πλήσ­σουν γι­ὰ τὸ θᾶρ­ρος καὶ τὴν ἀ­ξι­ο­πρέ­πει­ά τους. Ἡ Σοφία Σὸλ στὶς ἀπειλὲς τοῦ Φράισλερ ἀπαντᾶ: “Γνωρίζω τόσο καλὰ ὅσο καὶ σεῖς ὅτι ὁ πόλεμος ἔχει χαθεῖ. Γιατὶ εἴσαστε τόσο ἄνανδροι καὶ δὲν τὸ παραδέχεστε;”  Κα­τα­δι­κά­ζο­νται καὶ οἱ τρεῖς σὲ θά­να­το καὶ κα­ρα­το­μοῦ­νται μόλις λίγες ὧρες ἀργότερα. Ἡ Σοφία ἀνέβηκε ἀτάραχη στὸ ἰκρίωμα. Ὁ Χάνς, πρὶν τὴν ἐκτέλεση, ἔ­γρα­ψε στὸν τοῖ­χο τῆς φυ­λα­κῆς τὴ φρά­ση τοῦ Γκαῖ­τε: “Νὰ ἀ­ψη­φοῦ­με ὅ­λες τὶς ἀ­ντί­θε­τες δυ­νά­μεις” καὶ πρὶν ἐκτελεσθεῖ φώναξε: “Ζήτω ἠ ἐλευθερία”.⁹ Ὁ Κρίστοφ Πρὸμπστ συνελήφθη ὲνῶ ἔπαιρνε ἄδεια ἀπὸ τὴ μονάδα του γιὰ νὰ δεῖ τὸ νεογέννητο τρίτο παιδάκι του. Ἐκτελέσθηκε ὅμως, χωρὶς νὰ προλάβει νὰ τὸ ἀντικρύσει.

Ὅ ἅγιος Ἀλέξανδρος, ποὺ σνελήφθη λίγο ἀργότερα, ἀντιμετώπισε μὲ θᾶρρος τοὺς ἀνακριτὲς τῆς Γκεστάπο. Δήλωσε ξεκάθαρα ὅτι διαφωνεῖ μὲ τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμὸ καὶ προσπάθησε νὰ πάρει ἐπάνω του ὅσες περισσότερες εὐθύνες μποροῦσε, γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ ὑπόλοιποι κατηγορούμενοι. Δήλωσε κατάμουτρα στοὺς γκεσταπίτες ὅτι χάρηκε γιὰ τὴ γερμανικὴ ἥττα στὸ Στάλινγκραντ, ἐπικαλούμενος τὴν ἐκ μητρὸς ρωσικὴ καταγωγή του, ποὺ δὲν τοῦ ἐπέτρεπε συνειδησιακὰ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν καταστροφὴ τῆς Ρωσίας. Προσπάθησε μάλιστα νὰ ἐλαφρύνει τὴ θέση τῶν συντρόφων του, ἰσχυριζόμενος ὅτι ἐκεῖνος τοὺς παρέσυρε.

Οὔτε στὴν παρωδία δίκης του στὶς 19 Ἀπριλίου 1943 προσπάθησε νὰ ἐλαφρύνει τὴ θέση του. Μὲ παρρησία ὁμολόγησε τὶς ἀντιναζιστικὲς πεποιθήσεις του, προκαλώντας τὴν ὑστερικὴ ἀντίδραση τοῦ Φράισλερ, ποὺ οὔρλιαζε, ἀποκαλώντας τον «προδότη». Μαζί του δικάστηκαν καὶ κα­τα­δι­κά­ζστηκαν σὲ θά­να­το καὶ ὁ Βίλ­λυ Γκρὰφ καὶ ὁ Κοὺρ­τ Χοῦ­μπερ. Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Κοὺρτ Χοῦμπερ ἐκτελοῦνται στὶς 13 Ἰουλίου.

Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, γράφει στὸν πατέρα του και στὴ θετή του μητέρα: «Σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι σε μία καλύτερη ζωή, μαζί με την μητέρα μου, και δεν πρόκειται να σας ξεχάσω. Θα ζητήσω από τον Θεό να σας παράσχει παρηγορία και ειρήνη. Και θα σας περιμένω! Ένα πράγμα, προ πάντων, επιτρέψτε μου να αφήσω στις καρδιές σας: Ποτέ μην λησμονείτε τον Θεό!!!»

Ὁ καθηγητὴς μὲ τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὸ θᾶρρος του δίνει κουράγιο στοὺς ἄλλους, νεαρούς, κατηγορούμενους. Στὸν τετράχρονο γιό του γράφει ἀπὸ τὴ φυλακή: «Πέθανα γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Γερμανίας, γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν τιμή. Καὶ τὶς τρεῖς τὶς ὑπηρέτησα μέχρι τὸν τελευταῖο χτύπο τῆς καρδιᾶς μου.»  Ἡ κοι­νὴ γνώ­μη τοῦ Μο­νά­χου ἀ­ντι­δρᾶ στὴ σκλη­ρό­τη­τα τῶν δι­κα­στι­κῶν ἀ­πο­φά­σε­ων καὶ δὲν θὰ ὑ­πάρ­ξουν ἄλ­λες θα­να­τι­κὲς κα­τα­δί­κες. Οἰ ὑπόλοιποι κατηγορούμενοι, ἄλλοι 11 σ’ ἐκείνη τὴ δίκη καὶ ἀρκετὲς δεκάδες σὲ ἄλλες, καταδικάσθηκαν σὲ σχετικὰ ἐλαφρὲς ποινές. Ἡ κί­νη­ση, πάντως, ἐ­ξαρ­θρώ­θη­κε.

Τὸ γε­γο­νὸς αὐ­τὸ κα­τα­δει­κνύ­ει πό­σο δύ­σκο­λη θὰ ἦ­ταν ἡ θέ­ση τῶν Να­ζι­στῶν ἂν εἶ­χαν βρε­θεῖ πε­ρισ­σό­τε­ροι ἄν­θρω­ποι μὲ τὸ θᾶρ­ρος νὰ εὐ­αι­σθη­το­ποι­ή­σουν τὴν κοι­νὴ γνώ­μη. Ἂν μά­λι­στα ἀ­να­λο­γι­σθεῖ κα­νεὶς τὴ σκλη­ρό­τη­τα μὲ τὴν ὁ­ποί­α τὴν ἑ­πό­με­νη χρο­νι­ὰ ὁ αἱ­μο­στα­γὴς Φράισ­λερ δί­κα­σε τοὺς ἐ­νε­χο­μέ­νους στὴν ἀ­πό­πει­ρα τῆς 20ῆς Ἰ­ου­λί­ου, δι­α­φαί­νε­ται ἡ ση­μα­σί­α τοῦ γε­γο­νό­τος ὅ­τι δὲν τόλ­μη­σε νὰ προ­χω­ρή­σει σὲ πε­ρισ­σό­τε­ρες ἀ­πὸ 6 θα­να­τι­κὲς κα­τα­δί­κες.

Ὅ­μως, οἱ νέ­οι τοῦ “Λευ­κοῦ Ρό­δου”, ἔ­στω καὶ με­τὰ θά­να­τον, ἀ­να­δεί­χθη­καν νι­κη­τές, ἀ­φοῦ οἱ ἀ­ξί­ες γι­ὰ τὶς ὁ­ποῖ­ες ἀ­γω­νί­σθη­καν ἐ­πι­κρα­τοῦν σή­με­ρα -ἔ­στω καὶ σὲ ἐ­πί­πε­δο ἀρ­χῶν-στὴ Γερ­μα­νί­α καὶ στὴν  Εὐ­ρώ­πη.