Ο Μάρτιν Γκακ είναι ένας Εβραίος δημοσιογράφος που ζει στη Γερμανία και κατηγορήθηκε στη χώρα αυτή για αντισημιτισμό λόγω της υποστήριξής του προς την Παλαιστίνη. Στο κείμενό του διατυπώνει την άποψη ότι η άκαμπτη η υποστήριξη της Γερμανίας προς το Ισραήλ έχει τροφοδοτήσει για άλλη μια φορά την καταπίεση των Εβραίων. Πηγή: zeteo
του Μάρτιν Γκακ
Στις αρχές Νοεμβρίου 2025, οδηγήθηκα ενώπιον γερμανικού ποινικού δικαστηρίου, κατηγορούμενος για αντισημιτισμό και άρνηση του Ολοκαυτώματος. Η κατηγορία βασιζόταν σε μία μόνο πρόταση – «Οι Εβραίοι δεν ήταν ποτέ θύματα» – γραμμένη στα αγγλικά σε μια ανταλλαγή άποψης με έναν από τους πολλούς Σιωνιστές ψηφιακούς πολέμαρχους που μού επιτίθενται στο διαδίκτυο, ως απάντηση σε μία από τις παλαιότερες εμμονές του σιωνιστικού αντισημιτισμού: την απεικόνιση των Εβραίων ως αιώνια θύματα. Το γερμανικό κράτος επέλεξε να ερμηνεύσει αυτή τη δήλωση, όχι ως παρέμβαση σε μια συζήτηση για την εβραϊκή ταυτότητα, αλλά ως δήλωση για την εβραϊκή ιστορία. Με την τυπική γερμανική φροντίδα και επιμέλεια, ο εισαγγελέας του Βερολίνου έθεσε αυτόν τον Εβραίο δημοσιογράφο σε δίκη, ώστε να αποδείξει ότι είναι «καλός Εβραίος».
Το γεγονός ότι ένας Γερμανός εισαγγελέας το 2025 θα έπρεπε να αναλάβει την αρμοδιότητα να καθορίσει ποιος χαρακτηρίζεται ως νόμιμος Εβραίος – σε αντίθεση με έναν αντισημίτη – μπορεί να φαίνεται σαν μια μάλλον εξωτική, αν όχι εντελώς γκροτέσκα, άσκηση ιστορικής αναπαράστασης, αλλά με κάθε τρόπο τέτοια επεισόδια, μεταξύ άλλων, στα οποία οι Εβραίοι σήμερα στοχοποιούνται πολιτικά και ιδεολογικά, είναι η λογική συνέπεια της ιδιαίτερης ηθικής οικονομίας που κατασκεύασε η Γερμανία μετά το 1945.
Από την παραδοχή του κακού και την πολύ προτεσταντική τάση προς την αυτοταπείνωση, αυτό που αναδύθηκε στην μεταπολεμική περίοδο ήταν μια εθνική ηθική που διαμορφώθηκε λιγότερο από την αντιπαράθεση με το παρελθόν και περισσότερο από την αποενοχοποίηση μέσω της αποζημίωσης. Τα τελευταία 80 χρόνια, η Γερμανία πίστευε ότι θα μπορούσε να πληρώσει για τον λυσσαλέο αντισημιτισμό της παλιάς εποχής με έναν νέο, φρέσκο και εξίσου λυσσαλέο φιλοσημιτισμό, αλλά σε μια χώρα που είχε σε μεγάλο βαθμό αδειάσει από Εβραίους, το αντικείμενο αυτής της αγάπης ήταν μάλλον αόριστο. Έτσι, ελλείψει ζωντανών εβραϊκών κοινοτήτων, η Γερμανία στράφηκε στο Ισραήλ, και το Ισραήλ και το σιωνιστικό σχέδιο έγιναν αντικείμενα λυτρωτικών ευλογιών. Η Ιερουσαλήμ – όχι η πρωτεύουσα αλλά οι πολιτικοί της φορείς – παρείχε αυτό που χρειαζόταν περισσότερο η Γερμανία: ένα πιστοποιητικό ηθικής αποκατάστασης, ένα μέσο επιβεβαίωσης της αγάπης για τους Εβραίους χωρίς την ταλαιπωρία του εβραϊκού πλουραλισμού. Για να παραφράσουμε τα ατυχή λόγια του Χένρι Κίσινγκερ για την Ευρώπη. Αν θέλετε να ζητήσετε συγγνώμη από τους Εβραίους, θα μπορούσατε απλώς να την ονομάσετε Ιερουσαλήμ.
Αλλά όπως ακριβώς και ο αντισημιτισμός τον οποίο επιδίωκε να διορθώσει, ο γερμανικός φιλοσημιτισμός βασίστηκε σε ένα αποκύημα της γερμανικής φαντασίας. Εκεί που ο Εβραίος του παππού ήταν αξιοκαταφρόνητος και εξευτελισμένος, ο Εβραίος του εγγονού δεν ήταν απλώς ενάρετος. Ήταν άμεμπτος. Και οι δύο μορφές ήταν φανταστικές. Και οι δύο κατέρρευσαν τη στιγμή που οι πραγματικοί Εβραίοι επέστρεψαν στη Γερμανία σε σημαντικούς αριθμούς. Οι πραγματικοί Εβραίοι διαφωνούν: όπως λέει η παλιά παροιμία, δύο Εβραίοι, τρεις απόψεις. Έτσι, επιχειρηματολογούν, διαφωνούν και αρνούνται να τούς δίνονται μαθήματα, συμπεριλαμβανομένης της έννοιας του Ιουδαϊσμού και του ρόλου του κράτους του Ισραήλ και του σιωνιστικού σχεδίου για την άρθρωση της ταυτότητάς του. Οι πραγματικοί Εβραίοι ήταν αναπόφευκτο να διαταράξουν τη συμμετρία των γερμανικών ηθικών φαντασιώσεων, και το έκαναν με βάναυσο αποτέλεσμα.
ΦΩΤΟ: Διαδήλωση για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα στις 28.10.2023 στο Βερολίνο όπου μετέχουν και Εβραίοι αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους.
