Σαπιοκάραβο γεμάτο μετανάστες που ξεκίνησε από το Τομπρούκ της Λιβύης με προορισμό την Ιταλία, έμεινε ακυβέρνητο και βυθίστηκε στα ανοικτά της Πύλου. 104 είναι οι διασωθέντες και 78 οι νεκροί που έχουν περισυλλεγεί. Όμως, το πλεούμενο ήταν κατάμεστο, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν πριν βυθιστεί. Υπολογίζεται ότι μετέφερε τουλάχιστον 500 άτομα συνολικά, που μπορεί να έφταναν και τα 750. Κατά συνέπεια, οι αγνοούμενοι υπολογίζονται σε 300-450. Οι διασωθέντες είναι κυρίως άνδρες, με εμφανή σημάδια από την έκθεσή τους στον ήλιο κατά την παραμονή τους στο κατάστρωμα επί πενθήμερο. Τα γυναικόπαιδα για να προστατευθούν από τις καιρικές συνθήκες βρίσκονταν στο εσωτερικό του πλοίου, όπου προφανώς εγκλωβίστηκαν και βρήκαν φρικτό θάνατο από πνιγμό. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τουλάχιστον εκατό παιδιά ήταν στο αμπάρι. Το κουφάρι του σαπιοκάραβου έχει βουλιάξει σ’ ένα από τα βαθύτερα σημεία της Μεσογείου και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τον ακριβή αριθμό των θυμάτων.
Από τα άτομα που περισυλλέχθηκαν, ορισμένα κρατούνται ως ύποπτα ότι περιλαμβάνονται στους διακινητές. Διατυπώνεται μάλιστα η υπόνοια ότι οι ίδιοι βύθισαν το πλοίο.
Γεγονός παραμένει, ότι τουλάχιστον ένα εικοσιτετράωρο πριν βυθιστεί το πλεούμενο, είχε εντοπισθεί ότι έπλεε ακυβέρνητο και υπερφορτωμένο. Ως εκ τούτου είναι δεδομένο ότι κινδύνευε ανά πάσα στιγμή η ζωή όσων επέβαιναν σ’ αυτό. Τίθεται κατά συνέπεια το ερώτημα και πρέπει να διερευνηθεί κατά πόσον οι ελληνικές αρχές αμέλησαν να παράσχουν τη δέουσα βοήθεια, με την οργάνωση επιχείρησης για την έγκαιρη εκκένωσή του. Αν και έπλεε σε διεθνή ύδατα, βρισκόταν στο FIR Αθηνών. Κατά συνέπεια, η έγκαιρη και αποτελεσματική διάσωση τόσων ανθρώπων, δεν ήταν μόνο υποχρέωση, αλλά και άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος της χώρας.
Η τραγωδία αυτή είναι συνέπεια του συνολικότερου ζητήματος που δημιουργείται από τις μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων, που αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Από περιοχές τις οποίες μαστίζουν οι πόλεμοι, η φτώχεια, τα τυραννικά καθεστώτα. Κανένας άνθρωπος δεν ξεριζώνεται αν δεν υπάρχει λόγος σοβαρός που συνδέεται με την επιβίωσή του.
Κατά συνέπεια, πρέπει διεθνής πρωτοβουλία να εξετάσει και να εφαρμόσει μέτρα καταπολέμησης των αιτιών που προκαλούν τις μετακινήσεις των πληθυσμών. Με βασικό άξονα την καταπολέμηση των ανισοτήτων στην παγκόσμια κατανομή του πλούτου, την ειρήνευση των περιφερειακών συγκρούσεων, την καταπολέμηση της καταστροφής του περιβάλλοντος.
Πιο βραχυπρόθεσμα, υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω καταπολέμησης του κυκλώματος διακίνησης ανθρώπων, των σύγχρονων δουλεμπόρων που θησαυρίζουν με την αγωνία και τις προσδοκίες των απελπισμένων. Η έλλειψη ασφάλειας στις “μετακινήσεις” είναι τόσο μεγάλη, που είναι ζήτημα χρόνου να συμβαίνει συχνότερα περιστατικό τραγικό όσο το τωρινό.