1. “Όταν μας κάνουν κριτική γιατί λέμε εδώ πράγματα εμπρηστικά, απαντούμε: δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να θυμίζουμε μια ξεχασμένη αρχή η οποία βρίσκεται στη βάση των μετασχηματισμών της κοινωνίας μας. Αν θέλουμε να σταματήσει η βία, να σταματήσει αυτό το κακό, πρέπει να φτάσουμε στη ρίζα. Και η ρίζα είναι ετούτη: η κοινωνική αδικία”.
 
Ρ/Κ Αρχιεπίσκοπος Ελ Σαλβαδόρ Όσκαρ Ρομέρο, 30/09/1979
 
2. “Η κοινωνική αδικία μάς στενοχωρεί όλους και μάς πονά και μας ρίχνει σε σκοτεινές σκέψεις και κατατρώγει την αισιοδοξία μας και θολώνει το βλέμμα μας προς τον ουρανό. Και μόνο η σκέψη της κοινωνικής αδικίας, κάτω από την οποία μια ανθρώπινη ζωή υποφέρει, μπορεί να έχει την ενέργεια του ανέμου της ερήμου, που όλα μπροστά του τα μαραζώνει. Μπροστά από τούτο τον άνεμο της ερήμου μαραζώνεται και η πίστη μας. Όπως το πράσινο χόρτο που κάτω από το δρεπάνι την ώρα του θερισμού ξεραίνεται και μαυρίζει, έτσι και η πίστη μας μπροστά από το γεγονός της κοινωνικής αδικίας απλώνεται στο νεκροκρέβατο και πεθαίνει.
(…)
Κάποια κόμματα των εργατών στον κόσμο, διαμαρτυρόμενα εναντίον της άδικης μοιρασιάς του πλούτου στη γη, βρίσκουν αναγκαίο να διαμαρτύρονται και εναντίον της πίστης. Τούτη η διαμαρτυρία των εργατών ενάντια στην πίστη μέχρι ενός σημείου είναι και δικαιολογημένη. Είναι δικαιολογημένη τόσο όσο αναφέρεται σε διαστρεβλωμένες μορφές της πίστης, που έβαλαν τον εαυτό τους στην ταπεινή υπηρεσία του καπιταλισμού και oι οποίες στηρίζουν μια οφθαλμοφανή οικονομική αδικία, κάτω από την οποία αναστενάζουν και πεθαίνουν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπων. Όμως, αυτή η διαμαρτυρία όχι μόνο είναι αδικαιολόγητη αλλά και ανόητη όταν αναφέρεται στην πίστη γενικώς. Είναι αδικαιολόγητη, επειδή είναι άδικη, και ανόητη, επειδή μ’ αυτήν από τον καλύτερο φίλο δημιουργείται εχθρός.
Ο καλύτερος φίλος των φτωχών και των καταπιεσμένων σ’ αυτό τον κόσμο είναι η πίστη. Εάν οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι σ’ αυτό τον κόσμο θέλουν να κάνουν έναν επιτυχημένο αγώνα εναντίον των καταπιεστών τους, πρέπει να τον κάνουν στο όνομα του Θεού και της δικαιοσύνης του Θεού”.
 
άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Αργά βαδίζει ο Χριστός”

Τα τελευταία χρόνια εντείνονται οι ειδήσεις για την διασάλευση του κλίματος που έρχονται από διάφορα σημεία του πλανήτη μας.

1)Πριν από τέσσερα χρόνια, το 2015 ήταν το θερμότερο έτος από τότε που υπάρχει συστηματική καταγραφή (1880), ρεκόρ το οποίο έχει έκτοτε «καταρριφθεί», εφόσον ξεπεράστηκε από το 2016, ενώ τα επόμενα δύο έτη, 2017 και 2018, καταγράφονται ως 3ο και 4ο αντίστοιχα θερμότερα έτη όλων των εποχών.

2)Πριν από μερικές ημέρες, στην νότια Γαλλία εκδηλώθηκε η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία όλων των εποχών (45.9 βαθμοί Κελσίου), με απότοκο ακόμα και θανάτους. Το κλίμα στις εύκρατες ζώνες φαίνεται αργά αλλά σταθερά να μετατοπίζεται προς αυτό των τροπικών.

3)Πρόσφατα διαπιστώθηκε πως ο ρυθμός τήξης των πάγων στη Γροιλανδία είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερος από τον αναμενόμενο, λόγω της παγκόσμιας υπερθέρμανσης. Το λιώσιμο των πάγων επιφέρει αύξηση της στάθμης των θαλασσών, αλλά και εξαφάνιση της ντόπιας πανίδας (λευκές αρκούδες κ.ά.)

Για εμάς τους Χριστιανούς, η οικονομία και η αγάπη του Θεού συμπεριλαμβάνει πλην του ανθρώπου, που είναι βέβαια η κορωνίδα της δημιουργίας, και την κτίση.  Ο Αδάμ, σύμφωνα με την Αγ. Γραφή, κλήθηκε να ονοματίσει τα διάφορα ζώα εκ μέρους του Θεού, έτσι ώστε να δεσμευτεί στην προστασία τους έκτοτε, όπως ερμηνεύουν και Πατέρες της Εκκλησίας. Δυστυχώς όμως, το πάθος της πλεονεξίας, πάνω στο οποίο βασίζεται καταστατικά το κρατούν κεφαλαιοκρατικό σύστημα είναι ακόρεστο και αμνηστεύεται από τον νόμο του συστήματος αυτού.

Details