Εκρηκτικές και ανεξέλεγκτες διαστάσεις έχει πάρει το Προσφυγικό- Μεταναστευτικό (Π-Μ) πρόβλημα, χωρίς να διαφαίνεται, στον ορατό ορίζοντα, προοπτικές σοβαρής και άμεσης επίλυσής του.
Μια εβδομάδα πρόσφατης περιοδείας μου στα Αιγαιοπελαγίτικα Νησιά μας, Σάμο, Χίο και Λέσβο, δύο μέρες στο καθένα, από 11 έως 16 Νοεμβρίου, με τη σταθερή και πολύτιμη συνδρομή των εκεί αδελφών και φίλων, ήταν αρκετή για να γίνει αντιληπτό και κατανοητό το γιατί παράγοντες και οι απλοί πολίτες των νησιών αυτών, ομόφωνα, άλλοι με πίκρα, άλλοι με πόνο, άλλοι με αγωνία, άλλοι με φόβο, άλλοι με συμπόνια και άλλοι με οργή διαλαλούν, «έχομε φτάσει στα όρια μας» , «δεν πάει άλλο», «Η Τουρκία έχει ανοίξει πόλεμο εναντίον μας» και άλλα του ίδιου μήκους κύματος.
Στο Βαθύ της Σάμου, στη ΒΙΑΛ της Χίου και στη Μόρια της Λέσβου συναντάς την απόλυτη αθλιότητα. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που κάθε μέρα και αυξάνει το πλήθος τους, σε σκηνές και παραπήγματα,από δεκάδες εθνότητες, χωρίς στοιχειώδους όρους υγιεινής και αξιοπρεπούς διαβίωσης, με τα μικρά παιδιά ξυπόλητα μέσα στα σκουπίδια, τις λάσπες, παρέα με τρωκτικά(!) και τις ΜΚΟ να αποτελούν κράτος εν κράτει, διαχειριζόμενες τεράστια κονδύλια, χωρίς από ό,τι φαίνεται έλεγχο,συνθέτου την εικόνα του πλήρους αδιεξόδου.