“Τὰ μύρα τῆς ταφῆς σου, αἱ γυναῖκες κομίσασαι, λαθραίως πρὸς τὸ μνῆμα παρεγένοντο ὄρθριαι, τῶν Ἰουδαίων δειλιῶσαι τὴν αὐθάδειαν καὶ στρατιωτῶν προορῶσαι τὴν ἀσφάλειαν, ἀλλὰ φύσις ἀσθενὴς τὴν ἀνδρείαν ἐνίκησεν, ὅτι γνώμη συμπαθὴς τῷ Θεῷ εὐηρέστησε…” (Ἀπὸ τὸν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων”)

“Οἱ γυναῖκες ποὺ κόμιζαν τὰ μύρα τῆς ταφῆς σου, πήγαιναν κρυφὰ πρὸς τὸ μνῆμα τὸ πρωί, φοβούμενες τὴν αὐθάδεια τῶν Ἰουδαίων καὶ προβλέποντας ὅτι θὰ ἀντιμετώπιζαν τὴ φρουρὰ τῶν στρατιωτῶν. Ὅμως, ἡ ἀσθενὴς γυναικεία φύση ἀναδείχθηκε ἡ πιὸ ἀνδρεία, γιατὶ τὸ τόλμημά τους ἦταν ἀρεστὸ στὸ Θεό”

Ὄχι μόνον ἔδειξαν θάρρος καὶ πίστη οἱ γυναῖκες, ἐνῶ τοὺς μαθητὲς εἶχαν κυριέψει ἡ ἀπελπισία καὶ ὁ φόβος, ἀλλὰ καὶ δὲν ἔγιναν ἄμεσα πιστευτές, ὅταν πρῶτες ἀναγγειλαν τὴ χαρμόσυνη εἴδηση. Τὰ λεγόμενά τους “ἐφάνησαν τοῖς μαθηταῖς ὡσεὶ λῆρος (παραλἠρημα)…καὶ ἠπίστουν αὐταῖς”.  Προφανὴς αἰτία τῆς δυσπιστίας τῶν ἀποστόλων ἦταν ἡ δικαιολογημένη συναισθηματική φόρτιση τῶν γυναικῶν μὲ τὴν ὁποία ἔγινε ἡ χαρμόσυνη ἀναγγελία, άλλὰ καὶ ἡ ἔλλειψη πίστης ἐκ μέρους τους, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοὺς εἶχε προαναγγελθεῖ…Ἀπιστία, ἀλλὰ καὶ δυστιστία γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῶν γυναικῶν. Ἔπρεπε νὰ μεταβεῖ ὁ ἴδιος ὁ Πέτρος στὸν Τάφο, γιὰ νὰ ἐξακριβώσει ὅσα ἔλεγαν καὶ ὅλοι  νὰ τὰ πιστέψουν. (Δ΄ Ἐωθινό, Λουκᾶ 24, 1-12).

Γιατὶ στὶς Μυροφόρες τὸ πρῶτο “Χριστὸς Ἀνέστη”;

τοῦ  (†) ‘Επισκόπου Αὐγουστίνου (Καντιώτη- διατελέσαντος Μητροπολίτη Φλωρίνης)    Details