Εμείς οι χριστιανοί σοσιαλιστές, οι αγωνιστές του κομμουνισμού της αγάπης χρειάζεται να αντιλαμβανόμαστε την φύση του ανθρώπινου πνεύματος αλλά και τους νόμους που διέπουν τον κόσμο ετούτο ώστε να δράσουμε αποτελεσματικότερα μέσα σε αυτόν.

Το  πνεύμα(1) είναι ακίνητο και είναι αγάπη.  Η ύλη διαρκώς μεταβάλλεται. Στον κόσμο της ύλης η φθορά και η αδικία κυριαρχούν. Η δικαιοσύνη και η χαρά χρειάζεται προσπάθεια. Από τη σκοπιά της ύλης ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Από τη σκοπιά του πνεύματος τα μέσα δεν μπορούν να είναι άσχετα από τον σκοπό. Από τη σκοπιά της ύλης δεν έχει σημασία η δικαιοσύνη και η αγάπη αλλά η αντοχή. Τα ανθρωπάκια(οι άνθρωποι που δεν ματώνουν για το Πνεύμα)  συσπειρώνονται γύρω από αυτόν που αντέχει με την υλιστική έννοια, ανεξάρτητα από την ηθική του, αυτόν που παραμένει σωματικά ζωντανός, υγιής, και ικανοποιεί τα “θέλω” του. Ακόμα και αν τα ανθρωπάκια δεν δουν οφέλη από αυτόν, και πάλι τον αναγνωρίζουν, αναγνωρίζουν εκείνον και όχι τον δίκαιο, ξεχνούν τα σφάλματά του, δέχονται την κοσμοθεωρία του (- κόσμος- θέαση -ορώ), την ηθική του κτλ. Αυτός που αντέχει απλώνει την δική του ποιότητα όποια και αν είναι αυτή και τα ανθρωπάκια την καταναλώνουν. Όσο κι αν αγαπούν τον δίκαιο, τα ανθρωπάκια, τελικά ακολουθούν τον ανθεκτικό, όσο κι αν έχουν κακοποιηθεί από αυτόν.

Επειδή τελικά στον κόσμο ετούτο επικρατεί ο νόμος της ανθεκτικότητας και όχι ο νόμος της δικαιοσύνης, αυτόν το νόμο χρειάζεται να χρησιμοποιήσει και ο δίκαιος για να μπορέσει να απλώσει την δική του ποιότητα, αυτήν της δικαιοσύνης. Χρειάζεται να είναι ανθεκτικός, όχι με ναρκισσισμό ή εγωιστική προσκόλληση στη ζωή και την σωματική σφριγηλότητα αλλά με αγωνία για την αποτελεσματική υπηρέτηση της δικαιοσύνης.

Γιατί τα ανθρωπάκια, είναι πνευματικές μαϊμούδες. Θέλουν να κρέμονται από κλαδάκια. Δεν τα ενδιαφέρει ο προσανατολισμός του κλαδιού, μόνο να αντέχει. Όταν λοιπόν ο δίκαιος πεθάνει, αλλά και πριν πεθάνει, όταν αρρωστήσει, θα του γυρίσουν την πλάτη. Θα πάνε στην κηδεία του να τον κλάψουν, θα τους λείψει η παρουσία του, ενδεχομένως να του συμπαρασταθούν κάπως στο νεκροκρέβατό του, γιατί ακόμα και τα ανθρωπάκια έχουν μέσα τους τη θεϊκή φλόγα. Μόνο που την αρνούνται. Φοβούνται τον ιδρώτα και τον πόνο που απαιτεί ο σταθερός προσανατολισμός προς τη θεϊκή φλόγα, και έτσι προτιμούν να μην κοιτούν προς τα εκεί.

Γιατί ο δρόμος του πνεύματος απαιτεί γερά πόδια να τον βαδίσουν, δυνατή μέση να σηκώνει το βάρος της υποστήριξης του εαυτού και των άλλων. Τα γερά πόδια άτσαλωμένα από την ψυχική αποφασιστικότητα της καρδιάς, ανεβαίνουν το Γολγοθά, και η γερή μέση κρατάει το σταυρό του μαρτυρίου.

Δεν είναι τυχαίο που παρατήσαμε τα δέντρα για να στηριζόμαστε στα πόδια μας. Αυτή η εξελικτική διαδικασία έχει σαφή πνευματικά χαρακτηριστικά. Υπάρχει είδος πιθήκου στο οποίο τα θηλυκά που έχουν παιδιά, μόλις αντιληφθούν την εμφάνιση ενός νέου αρσενικού που διεκδικεί την εξουσία, επιτίθενται στον πατέρα των παιδιών τους γιατί αυτός είναι γεροντότερος. Πάνε με τον δυνατότερο. Κάνουν με το μυαλό αυτό που κάνουν και με το σώμα τους, πηδούν από κλαδί σε κλαδί αναζητώντας το ισχυρότερο, όχι το πιο ηθικό.

Αντίθετα ο  εξανθρωπισμένος άνθρωπος δεν αναζητά ισχυρά κλαδάκια γιατί στηρίζεται στα δικά του πόδια. Για αυτό το λόγο μπορεί  να προσανατολίζει το σώμα του εκεί που θέλει το πνεύμα. Για αυτό μπορεί να πηγαίνει προς τον ήλιο, ανεξάρτητα από τον προσανατολισμό των κλαδιών. Τα κλαδιά μπροστά του μπορούν να είναι προσανατολισμένα προς τα δεξιά ή αριστερά αλλά ο  εξανθρωπισμένος άνθρωπος μπορεί να μην ασχολείται μαζί τους γιατί πατάει στα δικά του πόδια και μπορεί να προσανατολίζει το σώμα του και την πορεία του εκεί που βλέπει το φως! Και εκεί θα φτάσει αν διατηρήσει σταθερή τη θέλησή του. Γιατί το βάδισμα με τα πόδια προς τον ήλιο δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μπορείς να πατήσεις αγκάθια και να βρεις εμπόδια. Και στην προσπάθειά σου να τα ξεπεράσεις θα εμπλακείς μαζί τους και θα ξεχάσεις τον ήλιο. Για αυτό χρειάζεται σταθερό πνεύμα, σταθερά προσανατολισμένο, και επίσης χρειάζεται ο ένας τον άλλον. Για να Θυμίζουμε ο ένας στον άλλο να μην ξεχνάει να κοιτάζει προς τον ήλιο, να βαδίζει τον Δρόμο.

Αλλά αυτά αφορούν τους ανθρώπινους ανθρώπους και όχι τα ανθρώπινα πιθήκια. Αυτά σε τελική ανάλυση, θα επιτεθούν στον δίκαιο για να δικαιολογήσουν εκείνον που αντέχει. Προσωρινά θα κλάψουν στην κηδεία του δίκαιου, θα συμπαρασταθούν στο νεκροκρέβατό του, αλλά τόσο όσο. Μετά θα αρχίσουν τις δικαιολογίες για να μην κάνουν θυσίες για αυτόν που θυσιάστηκε για χάρη τους. Μετά θα αρχίσουν τις επιθέσεις προς εκείνους που αυτόθυσιάζονται για τον δίκαιο. Μετά διαστρεβλώνουν τα γεγονότα για να δικαιολογήσουν αυτόν που αντέχει, αφού από κάτω του πάνε  να κουρνιάσουν.  Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή με το όνομα εκλογίκευση. Κάνουν την ανάγκη φιλότιμο, επί της ουσίας κάνουν την προδοσία φιλότιμο. Μοιάζει με το θείο Δράμα. Τα ανθρωπάκια ακόμα και σήμερα κλαίνε για τον Ιησού Χριστό αλλά κουρνιάζουν κάτω από την εξουσία εκείνων που τον σταύρωσαν. Διαστρεβλώνουν τα γεγονότα για να καταναλώνουν την ηθική των εξουσιαστών. Γίνεται στη μικροκλίμακα της καθημερινής μας ζωής και στη μάκροκλίμακα της παγκόσμιας ιστορίας. Ο δίκαιος καταφέρνει να επηρεάσει τον κόσμο όσο βρίσκεται μέσα σε αυτόν με βιολογική σφριγηλότητα. Όλη η προσπάθεια για υγιεινή διατροφή και σωματική εκγύμναση έχει αξία μόνο από αυτή τη σκοπιά. Να  αντέξει για να υπηρετήσει το δίκαιο. Γιατί αγωνίζεται για τον εξανθρωπισμό των ανθρώπινων μαϊμούδων.

Εμείς οι χριστιανοί σοσιαλιστές λοιπόν, όπως και κάθε Λαϊκός αγωνιστής, χρειάζεται σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο να δίνουμε έμφαση σε δύο ζητήματα. Το ένα είναι η αντοχή και ανθεκτικότητα μας και το άλλο η πνευματική μας συγκρότηση. Η υπόθεση της ανθεκτικότητας σε ατομικό επίπεδο είναι σχετικά εύκολη αν και χρειάζεται ανοιχτό μυαλό και αυτοπειθαρχία φυσιολογικά μέτρα όπως η σωστή διατροφή και η σωματική εκγύμναση βελτιώνουν τη βιολογική μας  ανθεκτικότητα. Σε συλλογικό επίπεδο τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Χρειάζεται να δούμε με ποιον τρόπο η χριστιανική Δημοκρατία θα καταφέρει να συνεχίσει να λειτουργεί. Να αναπτύξει τις κατάλληλες εκείνες οργανωτικές δομές που θα δώσουν δύναμη στη φωνή του κάθε μέλους και την ανάπτυξη μιας συλλογικής δράσης ικανής να αφήνει αποτύπωμα στην κοινωνία χωρίς να εξουθενώνει τα μέλη της.

Η πνευματική μας συγκρότηση που σε προσωπικό επίπεδο πραγματοποιείται με ατομικό διάβασμα, προσευχή, νηστείες και τα λοιπά, σε συλλογικό επίπεδο μπορεί να πραγματοποιηθεί με εσωτερικά σεμινάρια και τον αγώνα για την καλύτερη δυνατή ιδεολογικήκαι πνευματική συγκρότηση του κόμματος. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να διαχωριστεί από την κοινωνική δράση γιατί η ιδεολογική συγκρότηση βελτιώνει την αποτελεσματικότητα στην κοινωνική δράση αλλά υπάρχει και η αντίστροφη ανατροφοδότηση της κοινωνικής δράσης προς την πνευματική και ιδεολογική συγκρότηση. Η ειλικρινής προσπάθεια για την ανάπτυξη κοινωνικά αποτελεσματικής δράσης θα φέρει τη χριστιανική μας συλλογικότητα μπροστά σε προβλήματα τα οποία για να τα λύσουμε θα χρειαστεί να βελτιώσουμε την πνευματική και ιδεολογική μας συγκρότηση. Αντίστοιχη ανατροφοδότηση υπάρχει και μεταξύ του ατομικού και συλλογικού στοιχείου. Κάθε αδελφός ως πρόσωπο μπορεί να συνεισφέρει στη βιωσιμότητα και ιδεολογική συγκρότηση του κόμματος στο βαθμό που και ο ίδιος είναι συγκροτημένος και ανθεκτικός αλλά επιπλέον η βελτίωση της συλλογικής δράσης και συγκρότησης βοηθάει και  τους ανθρώπους που μετέχουν σε αυτή τη συλλογικότητα να αυτό βελτιώνονται.

Κώστας Ν.

(1)  με την έννοια πνεύμα δεν εννοώ το διανοητικό μας κομμάτι αλλά τον βαθύτερο εαυτό που μας καθορίζει και δένεται με το Άγιο Πνεύμα.