Τὸ πιὸ κάτω κείμενο τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη ἔχει ἀναδημοσιευθεῖ στὴν παλαιὰ ἱστοσελίδα τὸ 2012, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἄνοδο τῆς νεοναζιστικῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ τῆς “γοητείας” ποὺ ἀσκοῦσε σὲ ὁρισμένους χριστιανούς. Τώρα, ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ φαίνεται νὰ παρέρχεται, ὅμως οἱ κακοδοξίες μένουν ἐκφραζόμενες ἀπὸ ἄλλους ποὺ παίρνουν τὴ “σκυτάλη”. Ὅπως μένουν καὶ τὰ προβλήματα ποὺ θεριεύουν τὸν πειρασμὸ τοῦ μίσους πρὸς τὸν συνάνθρωπο.

Γιὰ τὸν Νίκο Ψαρουδάκη, ἔθνος καὶ πατρίδα δὲν εἶναι μιὰ ἀόριστη ἰδέα ποὺ προσκυνᾶμε στὴ θέση τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ πρόσωπα καὶ πράγματα, παραδόσεις καὶ ἀναμνήσεις πολὺ συγκεκριμένα, μὲ τὰ ὁποῖα συμβιώνουμε καὶ τὰ ὁποῖα βιώνουμε, ἀγαπᾶμε καὶ ὑπερασπιζόμαστε. Κι ἐπειδὴ ἐμεῖς ἀγαπᾶμε τὴν πατρίδα μας, ἀναγνωριζουμε καὶ στὸν κάθε ἄλλο συνάνθρωπό μας το δικαίωμα νὰ ἀγαπᾶ τὴ δική του. Ἡ πατρίδα εἶναι τὸ μέσο ποὺ πρέπει νὰ ὑπηρετεῖ μιὰ κοινὴ ζωὴ ὅλων τῶν πολιτῶν της σὲ καθεστὼς ἐλευθερίας καὶ δικαιοσύνης, σύμφωνη μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία.  

Τὸ 1940-44, μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ μὴ διέθετε τόσα στελέχη καὶ θεολόγους τοῦ σημερινοῦ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου, ἀλλὰ ὁ Λαὸς στὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία του βίωνε τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Αὐτὸς ἦταν ἕνας βασικὸς λόγος ποὺ δὲν εὐδοκίμησε μαζικὸ φασιστικὸ κόμμα ὅπως στὶς χῶρες τῆς κεντρικῆς καὶ δυτικῆς Εὐρώπης. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ποὺ θαύμαζε τὸ φασισμό, ἐλάχιστους ὀπαδοὺς συγκέντρωνε. Ἔτσι, ἡ δικτατορία ποὺ ἐπέβαλε σὲ συνεργασία μὲ τὸν βασιλέα Γεώργιο Β’, ἦταν κρατικὴ καὶ ὄχι μονοκομματικὴ ὅπως στὴ Γερμανία καὶ στὴν Ἰταλία.

Καρπὸς τοῦ ἐκδυτικισμοῦ τῆς κοινωνίας, τῆς ἀτομοκρατίας συνδυασμένης μὲ τὴν ἀνασφάλεια καὶ τὴν κρίση, εἶναι ἡ μαζικὴ εὐδοκίμηση τέτοιων θέσεων στὴ σήμερινὴ Ἑλλάδα.   

 Τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη* 

῾Ο χριστιανός γνωρίζει πώς δέν εἶναι στόν κόσμο αὐτό ἡ ὁριστική του διαμονή, πώς δέν «ἔχει ὧδε μένουσαν πόλιν». ῾Ο ἄνθρωπος δέν εἶναι δημιούργημα τοῦ κόσμου, μά τοῦ Θεοῦ. ῾Ο Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο κατοικία του τή γῆ, ὅπου σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους περνᾶ τήν σύντομη ζωή του. ῾Η ἐγκόσμια ζωή, σ᾿ ἀναφορά μέ τήν αἰωνιότητα, δέν εἶναι οὔτε μιά σταγόνα στόν ὠκεανό. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀντιανθρώπινο κάθε τι πού στήν σύντομη τωρινή ζωή καταστρέφει τή μέλλουσα, πού εἶναι ἡ παντοτεινή. Μεγάλο ρόλο στό ζήτημα αὐτό παίζει ἡ σχέση τοῦ ἀτόμου μέ τήν πατρίδα του καί τή φυλή του.

Μέσα γιὰ τὴ ζωὴ σύμφωνη μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ὄχι αὐτοσκοπὸς ἡ πατρίδα καὶ ἡ φυλή

Ἡ πατρίδα κι ἡ φυλή ἔχουν γιά τό χριστιανό τή σημασία πού ἔχει κάθε ἄλλο πρᾶγμα πού ἐπηρεάζει τήν πραγματοποίηση τῆς χριστιανικῆς του ἀποστολῆς. Ἡ πατρίδα κι ἡ φυλή ἔχουν νόημα, μόνο ἐφόσον βοηθοῦν τόν ἄνθρωπο στόν ἀγώνα του νά τελειοποιηθῆ καί νά ζήση, ὅπως ὁρίζει ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι μέσα γιά τή ζωή κι᾿ ὄχι σκοπός. Δέν ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι γιά τήν πατρίδα, μά ἡ πατρίδα γιά τούς ἀνθρώπους. ῞Οταν ἡ πατρίδα ἐμποδίζη τόν ἄνθρωπο στήν ἐξέλιξή του ἤ καταστρέφη τή ζωή του, τότε πρέπει νά χτυπηθῆ, ὅπως καί κάθε ἄλλος ἐχθρός. Ὁ Χριστιανός ἀγαπᾶ τήν πατρίδα του καί τό ἔθνος του, ἀλλά δέν αἰσθάνεται λατρεία γι᾿ αὐτά. Ἀποδίδει σ᾿ αὐτά τό σεβασμό πού πρέπει, μά ἀπέχει πολύ ἀπ᾿ τόν ὑστερικό θαυμασμό καί τή θεοποίησή τους. Details