Ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς έγραφε σε ένα παλιότερο βιβλίο του (“Κάνοντας την παγκοσμιοποίηση να δουλέψει”) το 2006 ότι, σε συνομιλίες του με τον μεγάλο θεωρητικό του νεοφιλελευθερισμού, Μίλτον Φρήντμαν, διαπίστωσε ότι δε διαφωνούσαν στα δεδομένα, αλλά στις βασικές αρχές. Ο Μίλτον Φρήντμαν για παράδειγμα θεωρούσε ότι κορυφαίο κριτήριο μιας ελεύθερης κοινωνίας είναι η επιχειρηματική ελευθερία. Για αυτό και διακήρυξε το Χονγκ-Κονγκ ως πιο φιλελεύθερη χώρα από τις ΉΠΑ. Αντίστοιχα, ο Φρήντμαν μίλησε για το “Οικονομικό θαύμα της Χιλής” υπό τη δικτατορία του Στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Άλλωστε, Υπουργοί Οικονομικών όπως ο Σέρτζιο ντε Κάστρο ήταν διδακτορικοί φοιτητές του Φρήντμαν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.

Ο Φρήντμαν των διεθνών οικονομικών περιοδικών είναι ο Economist. Ήδη από τον Απρίλιο, ο Economist, ο οποίος έσταζε χωρίς καμία υπερβολή φαρμάκι και χολή με την ολιγόβια αντιμνημονιακή διακυβέρνηση των αρχών του 2015, επαινούσε τον Μητσοτάκη για τις επιδόσεις του στην τετραετή διακυβέρνησή του 2019-2023, συμπληρώνοντας ότι ο κ. Μητσοτάκης, ένας λουστραρισμένος τεχνοκράτης, είναι από τους “λατρεμένους των Βρυξελλών” (one of Brussels’ darlings).

Ο Μίλτον Φρήντμαν εκθείαζε μια πολιτική δικτατορία, επειδή είχε επιφέρει σειρά ιδιωτικοποιήσεων, φιλελευθεροποιήθηκε ως προς το άνοιγμα στο διεθνές εμπόριο και τις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις, επειδή απορρύθμισε την αγορά εργασίας. Το γεγονός για παράδειγμα έτσι ότι η ανεργία άγγιξε το 20% από τα πρώτα-πρώτα ήδη χρόνια της στρατιωτικής χούντας του Πινοσέτ δεν απασχόλησε. Επίσης, ότι οι κοινωνικές ανισότητες αυξήθηκαν απότομα, όπως δείχνει η εκτίναξη του Συντελεστή Gini.

Αντίστοιχα ισχύουν για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με μια διαφορά: στάθηκε παντελώς ανίκανη -μάλλον, άβουλη- να τιθασσεύσει τον πληθωρισμό. Κι αυτό επειδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη λειτουργεί ως ευνοιοκρατικός καπιταλισμός. Οι ελίτ -αυτούς που ονομάζει αρίστους- είναι τα φιλαράκια της (cronies) και δεν τους… “ταράττει τους κύκλους”. Αποτέλεσμα είναι ότι κάνουν ό,τι θέλουν σε επίπεδο τιμολογικής πολιτικής. Με οργανωμένες ενέργειες, καταργούν τον περίφημο ελεύθερο ανταγωνισμό και επιφέρουν τις υψηλές τιμές που επιθυμούν. Αναλυτικότερα στοιχεία δίνονται στο άρθρο του προέδρου της ΧΔ Γιάννη Ζερβού.

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να ενεργοποιηθούν, να αποταχθούν τις πελατειακές σχέσεις και να δώσουν στην κυβέρνηση αυτή αυτό που της αξίζει.

«Ἐνῶ οἱ Φινλανδοί ποὺ ὑποαποδίδουν μποροῦν νὰ παρηγορηθοῦν αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα πνίγοντας τὸν πόνο τους σε ἕνα päntsdrunk (τοπικὸ ποτό), ὁ ὑπόλοιπος κόσμος θὰ πρέπει νὰ ὑψώσει ἕνα ποτήρι οὖζο σὲ αὐτὸν τὸν ἀπίθανο πρωταθλητή».

  • Τὸν ἐνθουσιασμό του ἐκφράζει τὸ βρετανικὸ περιοδικὸ «Ἐκόνομιστ» γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποία ἀνακηρύσσει «πρωταθλήτρια» σὲ ἐπίδοση τῆς οἰκονομίας. Ὡς ἀποτέλεσμα ἀνάλυσης ποὺ βασίζεται σὲ πέντε οἰκονομικοὺς καὶ χρηματοοικονομικούς δεῖκτες (πληθωρισμός, «εὖρος πληθωρισμοῦ», ΑΕΠ, θέσεις ἐργασίας καὶ ἐπιδόσεις τοῦ χρηματιστηρίου). Τῆς βάζει γιὰ δεύτερη χρονιὰ τοὺς καλύτερους βαθμοὺς στὴν οἰκονομία ἀνάμεσα σὲ 35 κυρίως πλούσιες χῶρες.
  • Ἀπὸ μιὰ ματιὰ στὸν σχετικὸ πίνακα, προκύπτει ὅτι ἡ κατάταξη τῶν χωρῶν γίνεται μὲ κριτήρια τοῦ περιοδικοῦ, τὰ ὁποῖα προκύπτουν ἀπὸ τὴ σύνθεση τῶν πέντε αὐτῶν δεικτῶν. Μὲ δεδομένο ὅτι ἐὰν τοὺς δεῖ κανεὶς ξεχωριστά, ἡ Ἑλλάδα καλύτερες ἐπιδόσεις ἔχει μόνο στὸν 5ο δείκτη τῶν ἐπιδόσεων τοῦ Χρηματιστηρίου μὲ 43% ἄνοδο. Ἡ ὁποία εἶναι τόσο μεγάλη σὲ σχέση μὲ αὐτὴ τῶν ἄλλων ὑπὸ σύγκριση χωρῶν, ποὺ προφανῶς δίνει στὴ χώρα μας τὴν 1η θέση.
  • Ἡ κατατασσόμενη ὡς 13η Ἐλβετία ἔχει αὔξηση πληθωρισμοῦ μόνον 1,3%, ἔναντι 3,4% τῆς «πρωταθλήτριας» Ἑλλάδας, ἀλλὰ παίρνει «κακὸ βαθμὸ» στὴν ἄνοδο τοῦ Χρηματιστηρίου, ποὺ εἶναι μόνο +0,9%.
  • Ἡ Ἑλλάδα μὲ βάση τὸν πίνακα τοῦ «Ἐκόνομιστ» ἐμφανίζει «εὖρος πληθωρισμοῦ» μειωμένο κατὰ 13,3%. Ἄλλες χῶρες ὅπως τὸ Λουξεμβοῦργο, χαμηλότερες στὴν κατάταξη, ἐμφανίζουν καλύτερη ἐπίδοση τῆς τάξης τοῦ -26%.
  • Ὅμως, ὁ δείκτης αὐτός, ἂν καὶ ἔχει μιὰ σημασία γιὰ οἰκονομολόγους καὶ ἐπενδυτὲς ὡς ἔνδειξη σταθερότητας, μικρὴ παρηγοριὰ εἶναι γιὰ τοὺς πολίτες, τοῦ ὁποίου ἡ ἀγοραστικὴ δύναμη ἐξακολουθεῖ νὰ μειώνεται ὅσο ὁ πληθωρισμὸς εἶναι μὲ θετικὸ πρόσημο. Πρᾶγμα ποὺ ὄχι μόνο συμβαίνει στὴν περίπτωση τῆς Ἑλλάδας, ἀλλὰ καὶ βαίνει αὐξανόμενος, μὲ τὸν δείκτη εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης πολὺ ψηλότερα ἀπὸ τὸν ἐπίσημο.
  • Ἡ Ἑλλάδα ἐμφανίζεται μὲ ἄνοδο στὸ ΑΕΠ κατὰ 1,2%. Ἐπίδοση χαμηλότερη ἀπὸ αὐτὴν ἐνδεικτικὰ τῆς 2ης Νότιας Κορέας (1,6%), τῶν 3ων ΗΠΑ (2,3%), τοῦ 4ου Ἰσραήλ (2,3%), τῆς 8ης Πορτογαλίας (1,4%) καὶ τῆς 10ης Πολωνίας (2,9%).
  • Ὅσο γιὰ τὶς θέσεις ἐργασίας, ἡ 1η στὴν κατάταξη Ἑλλάδα ἐμφανίζεται στὸν πίνακα νὰ τὶς ἔχει ἀνεβάσει κατὰ 1,1%. Δείκτη χειρότερο ἐνδεικτικὰ ἀπὸ αὐτὸ τῶν 3ων ΗΠΑ (1,3%), τοῦ 4ου Ἰσραήλ (2,4%), τοῦ 5ου Λουξεμβούργου (4,1%), τοῦ 6ου Καναδᾶ (1,6%) καὶ τῆς 7ης Χιλῆς (2,4%). Ἀφήνοντας τὰ δεδομένα ὅτι καὶ ἡ αὔξηση ποὺ ἐμφανίζεται ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ἐλαστικοποίηση τῶν ἐργασιακῶν σχέσεων.
  • Ἐπιφυλασσόμαστε, πέρα ἀπὸ τὶς ἀναδημοσιεύσεις τῶν ἑλληνικῶν ΜΜΕ στὶς ὁποῖες βασίζονται οἱ πρῶτες αὐτὲς παρατηρήσεις, νὰ δοῦμε τὸ πρωτότυπο δημοσίευμα γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὰ κριτἠρια τοῦ περιοδικοῦ.
  • Μὲ τὴν πρώτη ὅμως, αὐτή, ματιά, προκύπτει ὅτι οἱ δεῖκτες ποὺ δίνουν «πρωτιὰ» στὴν Ἑλλάδα, μικρὴ σημασία ἔχουν γιὰ τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῶν πολιτῶν, ἡ ποιότητα τοῦ ὁποίου εἶναι γιὰ μᾶς καὶ τὸ βασικὸ κριτήριο γιὰ τὸ ἂν πάει «καλὰ» ἡ οἰκονομία. Ἐπιπλέον, μετὰ ἀπὸ συνεχῆ καταβαράθρωση δεκαετιῶν, μιὰ μικρὴ ἀναπροσαρμογὴ πρὸς τὰ πάνω εἶναι φυσιολογικὴ ἐξέλιξη.
  • Εἰδικὰ ἡ ἄνοδος στὸ Χρηματιστήριο, ὅπου ἡ Ἑλλάδα πρωτεύει, ἀφορᾶ μιὰ μειοψηφία ἐπενδυτῶν ποὺ καμμία σχέση δὲν ἔχει μὲ τὸ εὖρος ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὴν παραφροσύνη τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, ὅταν μέσω τῶν μαζικῶν ἐπενδύσεων, τῆς «φούσκας» τῆς ἀνόδου καὶ τῆς ξαφνικῆς πτώσης τῶν τιμῶν ἐξανεμίστηκαν περιουσίες.
  • Ἐμεῖς θὰ θέλαμε ἡ χώρα μας νὰ πήγαινε καλά.
  • Ὄχι ὅμως καὶ νὰ μᾶς ἐμπαίζουν μὲ συμπεράσματα κάλπικα, ὅσοι διακινοῦν οἰκονομικὰ στοιχεῖα.
  • Μπορεῖ ὁ «Ἐκόνομιστ» νὰ «μερακλώνει» μὲ τὶς ἐπιδόσεις τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ νὰ κερνάει οὖζα, ἀφοῦ ὄντως στὴν Ἑλλάδα κάνουν «πάρτι» οἱ κερδοσκόποι καὶ οἱ ἀχρείαστοι μεσάζοντες-ἀεριτζῆδες, μὲ τὴν ἐγγύηση τοῦ Δημοσίου, ὅπως ἀναπτύξαμε στὸ προηγούμενο φύλλο.
  • Πολὺ ἀμφιβάλλουμε ἂν οἱ Φινλανδοί, μὲ τὴν καλύτερα ὀργανωμένη Παιδεία στὴν Εὐρώπη καὶ τὸ ἐπίπεδο τῆς κοινωνικῆς πρόνοιας ποὺ διαθέτουν, ἔχουν ἀνάγκη νὰ «πνίξουν τὸν πόνο τους» στὸ πιοτό.
  • Καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ πρέπει νὰ γλεντᾶνε καὶ νὰ ἐπιχαίρουν, μὲ τὴν ἀγοραστικὴ δύναμη τῶν μισθῶν νὰ εἶναι ἡ χειρότερη στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μετὰ τὴ Βουλγαρία, πίσω ἀπὸ πολλὲς πρώην ἀνατολικὲς χῶρες.