Κάθε επιδημία επιβάλλει τη λήψη μέτρων προς αποτροπή της διάδοσής της, ιδίως με την τήρηση των κανόνων υγιεινής. ¨Ετσι και με τον νέο “κοροναϊό”, πρέπει να ληφθούν ανάλογα μέτρα μέχρι να βρεθεί το εμβόλιο. Σε κάθε περίπτωση όμως, η υστερία και ο πανικός ούτε ωφελούν, ούτε δικαιολογούνται.  

Μήπως, λέω, μήπως είμαστε υπερβολικοί; Στην Ελλάδα έχουμε 9, μέχρι στιγμής, [ήδη 31 την ημέρα κυκλοφορίας της “Χ”} κρούσματα του νέου ιού. Σε έναν πληθυσμό 10-11 εκατομυρίων, αμελητέος ο αριθμός. Αφήστε που οι άνθρωποι που νόσησαν δεν θα πεθάνουν κιόλας. Περαστικά θα είναι για τους πιο πολλούς. Μόνο 2% είναι η θνησιμότητα της νόσου. Ο ιός της κοινής γρίπης έχει σκοτώσει ήδη πολλές δεκάδες συμπατριωρτών μας τον χειμώνα που μας πέρασε… Αλλά είναι βλέπεις ένα πρώτης τάξεως θέμα η υστερία του ιού: για τα ΜΜΕ που βρήκαν τρόπο να ανεβάζουν τηλεθέαση, τις φαρμακοβιομηχανίες που είναι η νέα μάστιγα της ανθρωπότητας, τις ισχυρές κυβερνήσεις της Γης που βρήκαν πρόσχημα να αναδιατάξουν την παγκόσμια τάξη και πάει λέγοντας. Ο ιός, άρα, είναι θανατηφόρος μόνο για τα μυαλά μας ή μήπως και για τη Δημοκρατία μας; Λέω, δηλαδή, μήπως.

Η υστερία που κυριαρχεί λόγω του «κοροναϊού» μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε τον μακαριστό ιερομόναχο Χρύσανθο Κουτσουλογιαννάκη, τον ιερέα της Σπιναλόγγας, της διαβόητης αποικίας των λεπρών μέχρι τη δεκαετία του ’50.

✻Ανθρώπων, που κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει από το φόβο της μόλυνσης.
✻Ο π. Χρύσανθος δεν δίστασε να χαιρετήσει με χειραψία τους λεπρούς, να τους μοιράζει το αντίδωρο, που έπαιρναν φιλώντας του το χέρι, να καταλύει από το ποτήριο όπου είχαν κοινωνήσει. Κι έμενε κοντά τους νύχτα-μέρα, επί δέκα χρόνια, μέχρι τη διάλυση της αποικίας, όταν το φάρμακο βρέθηκε για την ανίατη ασθένεια.
✻«Η αρρώστια δεν μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία», με το σώμα και το αίμα του Κυρίου», τόνιζε, προκειμένου να δηλώσει ότι «δεν είναι τόσο σπουδαίο αυτό που έκαμα»…

(“Ἀπό τά σχόλια τῆς 12ης σελίδας τοῦ φύλλου τῆς 5ης Μαρτίου 2020 τῆς “Χ”)