Η απαξίωση των επετείων υπονομεύει την εθνική συλλογική μνήμη

Η απαξίωση των επετείων υπονομεύει την εθνική συλλογική μνήμη

Η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση σε συνέχεια της γενικευμένης αστυνομικής απαγόρευσης των συναθροίσεων κατά τις ημέρες εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ως συνέχειας της συνολικότερης απαξίωσης των εθνικών επετείων και της  καταστολής θεμελιωδών δικαιωμάτων :    

  1. Εκφράζουμε την αντίθεσή μας στη αστυνομική διάταξη για την γενικευμένη απαγόρευση των συναθροίσεων τεσσάρων ατόμων και άνω κατά τις ημέρες εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, η οποία αποτελεί συνταγματική εκτροπή, σε συνέχεια της ουσιαστικής κατάργησης του εορτασμού των εθνικών επετείων και των εκκλησιαστικών εορτών.
  2. Όφειλαν και μπορούσαν η Κυβέρνηση και οι κατά τόπους αρχές, σε συνεργασία με τους διοργανωτές των εκδηλώσεων και τους ειδικούς επιστήμονες, να συμφωνήσουν σε μια λύση, ώστε και οι επέτειοι να τιμώνται και η δημόσια υγεία να προστατεύεται.
  3. Από την υπάρχουσα πληροφόρηση προκύπτει, ότι από πλευράς επιστημόνων, μόνον στη γενική σύσταση περί αποφυγής συναθροίσεων βασίζεται η γενική απαγόρευση συναθροίσεων στη χώρα από 14 έως 18 Νοεμβρίου και όχι σε ειδική γνώμη για τη συγκεκριμένη περίπτωση.
  4. Με τα ως άνω δεδομένα, καταδικάζουμε ως πράξεις αυταρχισμού τόσο την καταστολή της ειρηνικής και ολιγάριθμης πορείας, όσο και την επιβολή προστίμων σε μεμονωμένους πολίτες που θέλησαν να αποτίσουν φόρο τιμής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, του οποίου τα προτάγματα (οι αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας αλλά και της εθνικής ανεξαρτησίας η οποία ιδιαίτερα έχει πληγεί την τελευταία δεκαετία των μνημονιακών πολιτικών) αποτελούν βασικά στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας.
  5. Η Χ.Δ. από το Μάρτιο έχει κάνει λόγο για την αντισυνταγματικότητα των οριζόντιων περιοριστικών μέτρων που καταργούν θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες, χωρίς να εξαντλούνται τα περιθώρια, το ίδιο αποτέλεσμα τα επιτευχθεί με μέτρα ηπιότερα, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας. Όταν το καταγγείλαμε στην περίπτωση του κλεισίματος των εκκλησιών, αδιαφόρησαν χαρακτηριστικά πολλοί που σήμερα -ορθά- διαμαρτύρονται για τη γενικευμένη απαγόρευση των συναθροίσεων με σκοπό την καταστολή του εορτασμού του Πολυτεχνείου.
  6. Η απαξίωση των εορτασμών των επετείων μέχρι εκμηδενίσεώς τους υπονομεύει μακροπρόθεσμα την εθνική συλλογική μνήμη και ενισχύει την ατομοκρατική λογική και απομόνωση των πολιτών.
  7. Επίσης, είναι τουλάχιστον ακατανόητη και οπωσδήποτε χωρίς κάποια επιδημιολογική στόχευση η απαγόρευση κυκλοφορίας τις βραδυνές ώρες, η οποία μάλιστα επεκτάθηκε από τις 9. Θα αρκούσε απλή σύσταση για αποφυγή άσκοπων μετακινήσεων.
  8. Είναι κοινός τόπος, αν κανείς εξαιρέσει κάποια ΜΜΕ που σπέρνουν τον τρόμο για δικούς τους λόγους, ότι οι πολίτες έχουν γενικά φερθεί με υπευθυνότητα και στην πρώτη καραντίνα και τώρα. Οι απαγορεύσεις πρέπει να εντοπισθούν στους χώρους όπου εντοπίζονται παράβαση των μέτρων ασφαλείας και έξαρση των κρουσμάτων.
  9. Όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, η ενίσχυση του προσωπικού που με αυταπάρνηση αγωνίζεται και των υποδομών της υγείας είναι το αποτελεσματικότερο μέσο για να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες. Η ενίσχυση των υποδομών της παιδείας και των συγκοινωνιών επιβάλλεται για τη διασφάλιση της λειτουργίας της παιδείας και της οικονομίας με την τήρηση των κοινωνικών αποστάσεων.
  10. Σε όσους λένε ότι το κόστος είναι μεγάλο, απαντάμε ότι το κόστος από τα μέτρα εγκλεισμού που λαμβάνονται για να αντέξει το υπάρχον σύστημα υγείας το βάρος και να πάψει ο συνωστισμός στις τάξεις των σχολείων και των ΜΜΕ θα αποβεί πολύ μεγαλύτερο.

Αθήνα 17.11.2020. Από το Γραφείο Τύπου της ΧΔ.

Εκκλησία και αντίσταση

Εκκλησία και αντίσταση

«Εκκλησία και αντίσταση: Ο λαός του θεού στην πρώτη γραμμή στους αγώνες για Ελευθερία, Δικαιοσύνη και Δημοκρατία» ήταν το θέμα της εκδήλωσης που διοργάνωσε το κίνημα της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» με αφορμή την 46η επέτειο από την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας 1967-1974. 

Η εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής, 17 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 11.30 π.μ. στο Δημοτικό Κέντρο «Μελίνα Μερκούρη» στο Κερατσίνι της Ν. Αττικής, σημείωσε μεγάλη επιτυχία καθώς υπήρξε μεγάλη συμμετοχή κοινού, αναπτύχθηκαν λίαν ενδιαφέρουσες, εμπεριστατωμένες ομιλίες ιστορικού περιεχομένου που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων, ακολούθησε πλούσιος διάλογος ενώ η όλη εκδήλωση συνδυάσθηκε με ένα όμορφο μουσικό πρόγραμμα. Τα θέματα που αναπτύχθηκαν είναι ιδιαίτερα επίκαιρα στη σημερινή μαύρη επέτειο της 21ης Απριλίου 1967.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την ομιλία του δικηγόρου, Προέδρου του κινήματος «Χριστιανική Δημοκρατία» Γιάννη Ζερβού, ο οποίος εστίασε στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944 παρουσιάζοντας την αντιστασιακή δράση που εκδηλώθηκε εναντίον των ιταλών και γερμανών κατακτητών από ιεράρχες της εποχής, όπως οι Μητροπολίτες Ηλίας Αντώνιος (Πολίτης), Κοζάνης Ιωακείμ (Αποστολίδης), Σάμου Ειρηναίος (Παπαμιχαήλ), Χαλκίδος Γρηγόριος (Πλειαθός), Χίου Ιωακείμ (Στρουμπής), οι οποίοι έδρασαν σε συνεργασία με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), καθώς και κληρικών όπως ο τότε αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Τίκας, ο από Άρτης, εν συνεχεία Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (1974 – 1998) ο οποίος οργανώθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (Ε.Δ.Ε.Σ.) υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα, ο ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος της Υπάτης, αρχιμανδρίτης π. Γερμανός Δημάκης (παπα – «Ανυπόμονος») ο οποίος συμμετείχε στις υπό τον Αρη Βελουχιώτη ανταρτικές ομάδες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (Ε.Α.Μ.), κ.α.

Δεύτερος ομιλητής ήταν ο θεολόγος καθηγητής και συγγραφέας, Δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Α.Π.Θ. Χάρης Ανδρεόπουλος ο οποίος αναφέρθηκε στην περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών 1967-1974 και στις απροκάλυπτες παρεμβάσεις της στα εσωτερικά της Εκκλησίας, παρεμβάσεις οι οποίες, όπως τόνισε ο ομιλητής, αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοίκησης προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ιδεολογικο – πολιτικές σκοπιμότητες του δικτατορικού καθεστώτος. Η πλειονότητα των τότε αρχιερέων, επεσήμανε ο ομιλητής, όχι μόνο δεν στάθηκε στο ύψος του ορθοδόξου χριστιανού ποιμένα, αλλά βρέθηκαν και αρκετοί «πρόθυμοι» που συνέπραξαν με τη δικτατορία. Ευτυχώς, όμως, υπογράμμισε, υπήρξαν και τιμητικές εξαιρέσεις, ελάχιστες έστω, και γι΄ αυτό αξιομνημόνευτες, όπως αυτές του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄ (Χατζησταύρου) ο οποίος αρνήθηκε να παραιτηθεί, όπως του ζητήθηκε επειδή δεν ήταν αρεστός, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί με νομοθετική μεθόδευση (δια της θεσπίσεως ορίου ηλικίας) και ν΄ αντικατασταθεί από τον πρωθιερέα των Ανακτόρων, αρχιμανδρίτη Ιερώνυμο Κοτσώνη, ο οποίος θ΄ αναδειχθεί νέος Αρχιεπίσκοπος όχι από την (65μελή) Ιεραρχία, αλλά από διορισμένη 8μελή «Αριστίνδην» Σύνοδο. Επίσης αναφέρθηκε στις περιπτώσεις των Μητροπολιτών Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου (Νικολάου) και του Φλωρίνης Αυγουστίνου (Καντιώτη) οι οποίοι με τις δικαστικές προσφυγές τους στο Συμβούλιο της Επικρατείας αποδόμησαν και εν τέλει κατεκρήμνισαν το «σύστημα Ιερωνύμου» (Κοτσώνη), καθώς και των Μητροπολιτών Πειραιώς Χρυσοστόμου (Ταβλαδωράκη), Κορίνθου Παντελεήμονος (Καρανικόλα), Κίτρους Βαρνάβα (Τζωρτζάτου), Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεωργίου (Πάτση) και του τότε Ανδρούσης και νυν Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου (Γιαννουλάτου), οι οποίοι υπερασπίσθηκαν την κανονική τάξη και στάθηκαν στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού.

Εν συνεχεία ο θεολόγος καθηγητής Κλήμης Πυρουνάκης , γιός του αείμνηστου αγωνιστή ιερέα παπα – Γιώργη Πυρουνάκη, αναφέρθηκε στις διώξεις που είχε υποστεί ο πατέρας του από το δικτατορικό καθεστώς λόγω της αντίθεσής του στη χειραγώγηση που αυτό ήθελε να επιβάλλει στην Εκκλησία. Εξιστόρησε σκηνές από τις σκληρές ανακρίσεις που είχε υποστεί ο παπα – Γιώργης στην τότε ΕΣΑ («Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία») προκειμένου «να σταματήσει τα κηρύγματά του περί ελευθερίας και να περιορισθεί στα εκκλησιαστικά», μαρτυρίες για τις απειλές που είχε δεχθεί για τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του, για τα εμπόδια που του δημιουργούσε η Ασφάλεια μέχρι και για την επιτέλεση και αυτού του ιερού καθήκοντος της Θείας Λειτουργίας, χωρίς, ωστόσο, όλες αυτές οι διώξεις να κάμψουν το φρόνημα του παπα– Γιώργη ο οποίος συνέχισε να οργανώνει συζητήσεις στηλιτεύοντας το ανελεύθερο καθεστώς.

Τέλος, ο θεολόγος καθηγητής, συγγραφέας και πρώην Σχολικός Σύμβουλος Ανδρέας Αργυρόπουλος έκανε ιδιαίτερη μνεία στους αγώνες της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» και του Προέδρου της Νίκου Ψαρουδάκη εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος και της τότε δοτής (διορισμένης) – και γι΄ αυτό αντικανονικής – εκκλησιαστικής ηγεσίας υπό τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α’ (Κοτσώνη). Αναφέρθηκε, επίσης, και στην αντίσταση που προέβαλλαν ενάντια στο τυραννικό καθεστώς απλοί κληρικοί, παπάδες που στάθηκαν στο πλευρό του λαού και της αγωνιζόμενης νεολαίας όπως ο π. Γιώργης Πυρουνάκης, ο διάκονος Τιμόθεος Λαγουδάκης, ο π. Πέτρος Γαβαλάς στη Κρήτη, οι οποίοι γι΄ αυτό το λόγο διώχθηκαν και βασανίσθηκαν απ΄ το καθεστώς. «Ο αγώνας τους θα΄ πρεπε να καταγραφεί στα σχολικά βιβλία και να διδάσκεται στα σημερινά παιδιά, ως αγώνας ελευθερίας και χριστιανικής ορθοπραξίας», τόνισε ο κ. Αργυρόπουλος. Καταλήγοντας υποστήριξε ότι το όλο θέμα των σχέσεων Εκκλησίας – Πολιτείας της περιόδου της Επταετίας (1967-1974) θα πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζεται ως «ταμπού» και κάλεσε τη σημερινή διοίκηση της Εκκλησίας να το συζητήσει ανοικτά και να λάβει επίσημα θέση για τα γενόμενα της περιόδου της δικτατορίας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε ως εκπρόσωπος του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ ο πρωτοπρεσβύτερος π. Χρήστος Χριστοδούλου, εφημέριος του ιερού ναού Αγ. Κωνσταντίνου Πειραιώς ο οποίος και μετέφερε στους παρευρισκομένους τους «αγωνιστικούς χαιρετισμούς» του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ. Σημειώνεται ότι ο π. Χρήστος Χριστοδούλου τον Φεβρουάριο του 1973 ήταν ένας από τους φοιτητές της Θεολογικής Αθηνών και νέος, τότε, κληρικός που βρέθηκε μαζί με τον νυν Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, τότε (τιτουλάριο) Επίσκοπο Ανδρούσης και καθηγητή της Θεολογικής κ. Αναστάσιο Γιαννουλάτο στην εξέγερση των φοιτητών της Νομικής και μοίρασαν φάρμακα και τρόφιμα στους έγκλειστους φοιτητές.

* Μετά το πέρας των ομιλιών ακολούθησε διάλογος τον οποίο συντόνισε ο επίτιμος Πρόεδρος της Χ.Δ. Mανώλης Μηλιαράκης και η εκδήλωσε έκλεισε μουσικά με πρόγραμμα που επιμελήθηκε ο Γιώργος Μαντζούνης και το οποίο περιελάμβανε αντιστασιακά τραγούδια και μελοποιημένους εκκλησιαστικούς ύμνους.

ΦΩΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΑ: Στο Πάνελ της εκδήλωσης από αριστερά : Ανδρέας Αργυρόπουλος, Κλήμης Πυρουνάκης, Μανώλης Μηλιαράκης, Χάρης Ανδρεόπουλος και Γιάννης Ζερβός  

ΦΩΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΠΆΝΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ: Άποψη από το κοινό της εκδηλωσης και ο π. Χρήστος Χριστοδούλου με τους Χάρη Ανδρεόπουλο και Ανδρέα Αργυρόπουλο

46η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

46η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Με αφορμή την 46η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

 

  1. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 αποτελεί κορύφωση των αντιδικτατορικών φοιτητικών κινητοποιήσεων που κλιμακώθηκαν εκείνο το χρόνο. Είχε σημείο αναφοράς την κατάληψη από φοιτητές του ιστορικού κτηρίου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, αλλά εξελίχθηκε ως ένα βαθμό σε πανελλήνια και λαϊκή αντιδικτατορική εξέγερση, απηχώντας τα μύχια αντιδικτατορικά αισθήματα του ελληνικού λαού.
  2. Ο ευρύτερα λαϊκός χαρακτήρας της εξέγερσης είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν διαδηλώσεις και να υπάρξουν θύματα της καταστολής σε όλη την Αθήνα.
  3. Παρά το γεγονός της καταστολής της, η εξέγερση είχε ως αποτέλεσμα να ματαιωθεί η απόπειρα της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) να νομιμοποιηθεί πολιτικά. Είχε προηγηθεί η μονομερής κατάργηση της Μοναρχίας την 1η Ιουνίου 1973 με την αυτοανακήρυξη του δικτάτορα Παπαδόπουλου ως «Προέδρου της Δημοκρατίας» για μία οκταετία, που επιβεβαιώθηκε με νόθο δημοψήφισμα τον επόμενο μήνα. Ακολούθησε ο διορισμός του Σπύρου Μαρκεζίνη ως «Πρωθυπουργού», με αποστολή τη διοργάνωση ελεγχόμενων εκλογών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ματαίωσε τα σχέδια αυτά και αποτέλεσε την αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της δικτατορίας τον επόμενο χρόνο.
    Details

Πολυτεχνείο: Διαχρονικό παράδειγμα αντίστασης σε κάθε τυραννία

Πολυτεχνείο: Διαχρονικό παράδειγμα αντίστασης σε κάθε τυραννία

Με αφορμή την 46η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

  1. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 αποτελεί κορύφωση των αντιδικτατορικών φοιτητικών κινητοποιήσεων που κλιμακώθηκαν εκείνο το χρόνο. Είχε σημείο αναφοράς την κατάληψη από φοιτητές του ιστορικού κτηρίου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, αλλά εξελίχθηκε ως ένα βαθμό σε πανελλήνια και λαϊκή αντιδικτατορική εξέγερση, απηχώντας τα μύχια αντιδικτατορικά αισθήματα του ελληνικού λαού.
  2. Ο ευρύτερα λαϊκός χαρακτήρας της εξέγερσης είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν διαδηλώσεις και να υπάρξουν θύματα της καταστολής σε όλη την Αθήνα.
  3. Παρά το γεγονός της καταστολής της, η εξέγερση είχε ως αποτέλεσμα να ματαιωθεί η απόπειρα της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) να νομιμοποιηθεί πολιτικά. Είχε προηγηθεί η μονομερής κατάργηση της Μοναρχίας την 1η Ιουνίου 1973 με την αυτοανακήρυξη του δικτάτορα Παπαδόπουλου ως «Προέδρου της Δημοκρατίας» για μία οκταετία, που επιβεβαιώθηκε με νόθο δημοψήφισμα τον επόμενο μήνα. Ακολούθησε ο διορισμός του Σπύρου Μαρκεζίνη ως «Πρωθυπουργού», με αποστολή τη διοργάνωση ελεγχόμενων εκλογών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ματαίωσε τα σχέδια αυτά και αποτέλεσε την αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της δικτατορίας τον επόμενο χρόνο.
  4. Το γεγονός ότι το Σύνταγμα που επέβαλε η δικτατορία Πινοσέτ στη Χιλή μόλις τώρα, σαράντα χρόνια μετά πάει να καταργηθεί, δείχνει πόση σημασία είχε η αποτροπή της πολιτικής νομιμοποίησης του ελληνικού δικτατορικού καθεστώτος και της συνακόλουθης προσπάθειάς του να συνεχίσει να ελέγχει για μεγάλο χρονικό διάστημα την εξουσία.
  5. Εκείνα τα χρόνια, η εφημερίδα «Χριστιανική» με τη μαχητική αρθρογραφία του ιδρυτή της Νίκου Ψαρουδάκη συμπαραστεκόταν και προέβαλλε από τις στήλες της τους αγώνες του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, ενώ ταυτόχρονα καταπολεμούσε την απόπειρα της δικτατορίας να νομιμοποιηθεί πολιτικά. Η αρθρογραφία αυτή είχε ως αποτέλεσμα ο Νίκος Ψαρουδάκης να εξοριστεί στη Γυάρο.
  6. Ένα από τα λιγότερο γνωστά πανώ της εξέγερσης ανέγραφε:

“Κάθε γενιά Ελλήνων/
Πλακώνει μια σκλαβιά/
Και μεις τον τύραννό μας/
Τώρα θα τόνε διώξουμε” (Φοιτητές λεύτεροι).

Ο Γιώργος Θεοτοκάς μιλώντας για τις τρεις βασικές παραδόσεις της Ελλάδας ανέφερε χαρακτηριστικά το «φιλελεύθερο και δημοκρατικό πνεύμα του Εικοσιένα». Κατά συνέπεια, η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί αυθεντική εκδήλωση της ελληνικής ταυτότητας και παράδοσης και ταυτόχρονα διαχρονικό παράδειγμα αντίστασης σε κάθε μορφή τυραννίας.