Ἡ παραβολὴ τοῦ θύματος τῶν ληστῶν, ἢ “τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη” ὅπως συνήθως ἀποκαλεῖται, ἦταν τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα σήμερα. (Η’ Κυριακὴ τοῦ Λουκᾶ). Ἐξιστορήθηκε ὡς ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ἑνὸς Ἰουδαίου νομικοῦ “ποιὸς εἶναι γιὰ μένα ὁ πλησίον;”. Προηγουμένως, ὁ Χριστὸς εἶχε παραγγείλει τὸ “ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν” ὡς προϋπόθεση γιὰ νὰ κερδίσει κάποιος τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ἡ παραβολὴ ἔχει διπλῆ, ἂν ὄχι πολλαπλῆ ἀνάγνωση γιὰ τὴν ἔννοια τοῦ “πλησίον”: Μὲ τὴν ἔμπρακτη ἀλληλεγγύη στὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τοῦ συνανθρώπου μας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα γιὰ νὰ γιατρευτοῦν οἱ πληγὲς ποὺ διαχρονικὰ δημιουργεῖ ἡ συστημικὴ ἰδεολογία τοῦ “ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου”.
Ὅσον ἀφορᾶ τὴ Χ.Δ., ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ὁλοκληρωμένη πνευματικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου.