Πολλὰ τὰ μηνύματα τῆς παραβολῆς τοῦ χτεσινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος. Ὁ Λάζαρος, πεσμένος καταγής, μέσα στὴ γενικὴ ἀναισθησία, τρεφόμενος μὲ τὰ ψίχουλα ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Μὲ τὰ σκυλιά μόνο νὰ ἐνδιαφέρονται νὰ γλείψουν τὶς πληγές του. Ὁ “πλούσιος”, χωρὶς ὄνομα ὅπως καὶ ἄλλοι ἀποκαλούμενοι “πλούσιοι” τῶν παραβολῶν, δὲν διαχειρίζεται τὰ ἀγαθά του γιὰ τὸ κοινὸ καλό, ἀλλὰ γιὰ τὴν καλοπέρασή του. “Ἀπέθανε καὶ ἐτάφη”… γιὰ νὰ διαπιστώσει ὅτι ἡ ζωὴ δὲν τελείωνε στὸν τάφο καὶ ὅτι τὰ πεπραγμένα του στὴν ἐπίγεια ζωὴ τὸν εἶχαν ὁδηγήσει μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό καὶ στὴ μετὰ θάνατον. Παρὰ τὶς προειδοποιήσεις. Σκέφτηκε τότε τ’ ἀδέλφια του ποὺ ζοῦσαν ἀκόμη. Ζήτησε νὰ τοὺς προειδοποιήσει ὁ ἴδιος, μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ἐὰν δοῦν ἀναστημένο νεκρὸ θὰ πιστέψουν. Ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ ἦταν ὅτι ἐφόσον δὲν ἔχουν ἤδη πιστέψει, οὔτε ἂν δοῦν ἀναστημένο νεκρὸ θὰ πιστέψουν. 

Νὰ ἤθελε ἄραγε ὁ Χριστὸς νὰ προαναγγείλει, ὅτι ἀκόμα καὶ μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, ἀλλὰ κυρίως τὴ δική του Ἀνάσταση, θὰ ὑπῆρχαν ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἐξακολουθοῦσαν νὰ μὴ πιστεύουν; Οἰ Γραμματεῖς καὶ οἰ Φαρισαῖοι μάλιστα, ἔφτασαν στὸ σημεῖο ἀκόμα καὶ νὰ συγκαλύψουν τὰ γεγονότα, σχεδιάζοντας νὰ δολοφονήσουν τὸ Λάζαρο, ἢ διαδίδοντας ὅτι δωροδοκήθηκαν οἱ φρουροὶ τοῦ Τάφου καὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ δῆθεν ἐκλάπη.

Ἡ ἀπιστία στὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς μπορεῖ νὰ πάρει καὶ τὴ διάσταση τῆς ἀνεστραμμένης θρησκευτικῆς πεποίθησης. Τῆς  δεισιδαιμονίας ὅτι ἐφόσον κάτι εἶναι ἀντίθετο στὶς ριζωμένες προκαταλήψεις μας, ἀκόμα καὶ ἂν τὸ παρατηρήσουμε, θὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἔχει συμβεῖ. Ἄλλωστε, ἡ πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον.

«Εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα ἡ φτώχεια, καὶ τὸ γνωρίζουν ὅσοι τὴν ἔχουν δοκιμάσει διότι κανένας λόγος δὲ θὰ μπορέσει νὰ παραστήσει τὸν πόνο ποὺ ὑπομένουν αὐτοὶ ποὺ ζοῦν στὴ φτώχεια καὶ δὲν γνωρίζουν νὰ ἀντιμετωπίζουν τὴν κατάσταση μὲ φιλοσοφική διάθεση…
• Στὴν περίπτωση ὅμως τοῦ Λαζάρου δὲν ἦταν αὐτὸ μόνο τὸ φοβερό, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρρώστια εἶχε ἀναπόσπαστο σύντροφο καὶ μάλιστα σὲ μεγάλο βαθμό.
• Πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα ὁ πλούσιος τὸν ἔβλεπε νὰ εἶναι ἐκεῖ κατάκοιτος καὶ σιωπηλός… Ἡ ἐμφάνιση τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου ἦταν ἐλεεινή, ἐξαιτίας τῆς πείνας καὶ τῆς μακροχρόνιας ἀρρώστιας. Καὶ ὅμως, τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἡμέρωσε καὶ δὲ μαλάκωσε ἐκείνον τὸν ἀνήμερο.» (Κυριακή Ε’ Λουκά: Εἰς τὸν πτωχὸν Λάζαρον καὶ τὸν πλούσιον-(Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος-Πατερικές ἐκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 25, ἐκδ. οἶκος «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1988 -Ἐπιμέλεια κειμένου: Ἑλένη Λιναρδάκη, Φιλόλογος))
• Μιὰ παραβολὴ ποὺ ἀνατρέπει τὴν καλβινιστικὴ ἀντίληψη ὅτι ὁ πλοῦτος εἶναι πάντοτε ἔνδειξη εὐλογίας τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ συγκεκριμένος κατέληξε στὴν κόλαση.
• Ἡ ἀπαξία τῆς σκληρότητας καὶ τῆς ἀδιαφορίας γι’ αὐτὸν ποὺ ὑποφέρει.
• Ἡ περιγραφὴ τῆς παραβολῆς χαρακτηρίζει τὸ ἀνάλγητο πρόσωπο τοῦ Νεοφιλελευθερισμοῦ, μὲ τὴν προκλητικὴ ἀδιαφορία γιὰ τοὺς ἀπόκληρους τῆς κοινωνίας.
• Δυστυχῶς, στὴ θέση τοῦ πλουσίου τῆς παραβολῆς, βρίσκονται καὶ πολλοὶ ποὺ προσπερνοῦν ἀδιάφορα συνανθρώπους τους, ἀκόμα κι ὅταν τοὺς βλέπουν νὰ ὑποφέρουν κατάχαμα στὸ δρόμο.

“Χριστιανική” 15.10.2020, στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Ἐπίκαιρο τὸ σημερινὸ ἀνάγνωσμα, ἰδίως, ὅταν μὲ τὸ νέο “πτωχευτικό” κώδικα, αὐξάνονται οἱ συνάνθρωποί μας ποὺ ὁδηγοῦνται μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες στὴν κατηγορία τῶν “πτωχολαζάρων”, κατ’ ἀπαίτηση τοῦ ἀνάλγητου τεχνοκρατικοῦ ἱερατείου τῶν Βρυξελλῶν.

Ὁ “πλούσιος”, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ Λάζαρο, δὲν ἔχει ὄνομα. Ἔχει ἀπωλέσει ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ τὸ “κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση”.

Στὴν κατάσταση τοῦ “πλουσίου” τῆς παραβολῆς μπορέσει νὰ περιπέσει ὁ καθένας προσωπικά, ὅταν ζεῖ χωρὶς συναίσθηση τῆς εὐθύνης του πρὸς τὸν πλησίον.

Δυστυχῶς, σὲ αὐτὴν τὴν ἀποθέωση τοῦ χυδαίου ὑλισμοῦ ἔχουμε περιπέσει καὶ ὡς σύστημα καὶ κοινωνία, ἡ ὁποία αὐξάνει τοὺς ἐξαθλιωμένους πτωχολάζαρους, προκειμένου νὰ αὐξηθοῦν οἱ ἀπολαβὲς τῆς διεθνοῦς οἰκονομικῆς Ὀλιγαρχίας.