Τον κοινό πόνο που έχει το όνομα Πατρίδα
του Κώστα Χατζηαντωνίου
…Τον βλέπω πάλι να ρουφάει τον καπνό με βλέμμα θαμπό, το ίδιο που γυάλιζε
στον ένατο συνοριακό τομέα, όταν χιονόνερο ρίπιζε το πρόσωπο. Πολυάνεμο,
Αγία Κυριακή και μετά Μπίγλιστα, Χότσιστα, αυχένας του Μοράβα. Ο δρό-
μος που βγάζει στην ντυμένη στα γαλανόλευκα Κορυτσά. Τα γραμμόφωνα
με τα εμβατήρια, τα σπίτια που άνοιγαν, ρακή και κάστανα και τα κλαρίνα να
γιορτάζουν. Το κερί στον Αϊ Γιώργη. Μα κι η πικρή υποχώρηση. Κι ύστερα,
δεκαετίες μετά, πλάι στην ξυλόσομπα να θυμάται ενώ το ψιλόβροχο κρατούσε
το ίσο στην παρέλαση. Την ιερή πομπή που δεν θα σταματήσει ποτέ, όσο θα
νιώθουμε τον κοινό πόνο που έχει το όνομα Πατρίδα.
Τότε και τώρα, εκεί κι εδώ, πατέρα. Όσο ζούμε.
