-Ασύμμετρος πόλεμος-

του Γιάννη Ζερβοῦ* –

Δὲν εἶναι ἁπλὰ καὶ αὐτονόητα τὰ πράγματα μὲ τὴν κατάσταση ποὺ δημιουργεῖται στὰ ἑλληνοτουρκικὰ σύνορα. Τὸ τουρκικὸ Κράτος χειραγωγεῖ τοὺς πρόσφυγες καὶ μετανάστες ποὺ βρίσκονται στὸ ἔδαφός του καὶ τοὺς κατευθύνει ἐπιλεκτικὰ νὰ παραβιάσουν τὰ σύνορά μας, ὅπως πανηγυρικὰ διακηρύσσει.

Ὑποτίθεται ὅτι ἐνεργεῖ μὲ τὸν τρόπο αὐτό, διότι ἡ «Εὐρώπη» ἀθέτησε τὶς ὑποσχέσεις της ἀπέναντι στὴ χώρα του. Ὅμως, ἡ δίοδος πρὸς τὴ Βουλγαρία ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι κλειστή, σύφωνα μὲ τὴ μαρτυρία μεταναστῶν. Πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἀποστέλλονται κατὰ χιλιάδες, εἴτε ἀναγκαστικά, εἴτε μὲ παραπληροφόρηση ὅτι τὰ σύνορα θὰ ἀνοίξουν, εἴτε μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς προσδοκίας ὅτι τοῦτο θὰ γίνει κατόπιν πιέσεως.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν τυραννικῶν καθεστώτων καὶ τῶν ληστρικῶν «ἐννόμων τάξεων», νὰ χρησιμοποιοῦν ἀνθρώπους ὡς ὅπλα. Ἔτσι ἀκριβῶς ἐνεργεῖ ὁ κακὸς γείτονας, προκειμένου νὰ ἐκβιάσει καὶ νὰ προωθήσει τὰ ἰμπεριαλιστικά του σχέδια.

Δὲν διστάζει νὰ ἀναδειχθεῖ ἐπίσημα καὶ πανηγυρικὰ σὲ θεσμικὸ δουλέμπορα καὶ κρατικὸ διακινητὴ ἀνθρώπων.

Μὲ αὐτὸ τὸ δεδομένο, μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν ὀργανωμένη ἀμφισβήτηση τῆς ἐθνικῆς της κυριαρχίας, τὸν ἀσύμμετρο αὐτὸ πόλεμο, ἡ χώρα μας ὑποχρεοῦται καὶ δικαιοῦται νὰ κλείσει τὰ σύνορά της.

Πολλαπλοὶ εἶναι οἱ στόχοι τοῦ Τούρκου Προέδρου: Ὁ ἐκβιασμὸς πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ὁ πλέον διακηρυγμένος καὶ ἀπροκάλυπτος, ἀφοῦ ὡς δικαιολογία χρησιμοποιεῖ ὅτι ἡ «Εὐρώπη» δὲν τήρησε τὶς ὑποσχέσεις της ἀπέναντι στὴ χώρα του.

Πέρα ἀπὸ συμπληρωματικὰ οἰκονομικὰ ὀφέλη, προσδοκᾶ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ στήριξη στὸν πόλεμο τῆς Συρίας ποὺ χάνει.
Τὸ τουρκικὸ καθεστὼς βρίσκεται σὲ κρίση, πολιτικὴ καὶ οἰκονομική. Καὶ τὴν κρίση αὐτὴ τὴν ἐξάγει. Μαζὶ μὲ χιλιάδες ἀνθρώπους,
τῶν ὁποίων γιὰ χρόνια ἀξιοποιοῦσε τὸ φθηνὸ ἐργατικὸ δυναμικό καὶ προφανῶς δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ ἀπορροφήσει.

Παράλληλα, εἶναι προφανὲς ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ ἐξαντλήσει τὶς ἑλληνικὲς ἀντοχὲς γιὰ νὰ πετύχει ἐκβιαστικὰ παραχωρήσεις, ἰδίως στὴν κατεύθυνση τῆς ΑΟΖ καὶ τῆς συνεκμετάλλευσης τοῦ Αἰγαίου. Νὰ καταστήσει τὴν Ἑλλάδα φόρου ὑποτελῆ.

Τὸ μήνυμα εἶναι σαφές, ἂν γίνει σύγκριση μὲ τὴ στάση του ἀπέναντι στὴ γειτονικὴ Βουλγαρία, μὲ τὴν ὁποία φαίνεται νὰ ἔχει κλείσει ἄτυπη συμφωνία. Ὁ Βούλγαρος Πρωθυπουργὸς Μπορίσοφ, ἔχει συμμορφωθεῖ πλήρως μὲ τὶς τουρκικὲς ἐπιδιώξεις, τὶς ὁποῖες ὑπηρετεῖ στὰ πλαίσια τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ΕΕ. Καὶ ἀπολαμβάνει «ἀσυλία» στὰ σύνορά του.

Ἡ κατάσταση ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ θέλει μεγάλη προσοχή. Ὁ ἔλεγχος δὲν πρέπει νὰ χαθεῖ. Διότι ταυτόχρονα μὲ τὸ ρόλο τοῦ διακινητῆ καὶ τοῦ δουλέμπορα, τὸ τουρκικὸ καθεστὼς δὲν διστάζει να φορέσει καὶ τὴ μάσκα τοῦ «ἀνθρωπιστῆ». Ἤδη, διαδίδουν ἀνυπόστατες φῆμες γιὰ τὸ φόνο δύο μεταναστῶν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς ἀρχές. Ἐὰν ἡ κατάσταση τεθεῖ ἐκτὸς ἐλέγχου καὶ ὄντως χαθοῦν ἀνθρώπινες ζωές, δὲν ἀποκλείεται τοῦτο, πέρα ἀπὸ τὴν ἀνθρωπιστικὴ διάσταση τοῦ θέματος, ἀλλὰ καὶ τὸ μεθοδευμένο διασυρμὸ τῆς χώρας μας, νὰ ἀποτελέσει καὶ πρόσχημα γιὰ ἔνοπλη ἐπέμβαση.

Ὑποτίθεται, βέβαια, ὅτι ὡς μέλος τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς Ε.Ε., ἡ χώρα μας θὰ εἶχε λύσει τὸ πρόβλημα ἀσφαλείας, ὅπως διακήρυσσε ὁ
Κωνσταντίνος Καραμανλῆς ὁ πρεσβύτερος, κατὰ τὶς συζητἠσεις γιὰ τὴν ἔνταξη στὴν τότε ΕΟΚ.

Ὅμως, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φανερὸ ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση οὔτε θέλει, οὔτε καὶ μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν Ἑλλάδα ἀπέναντι στὴν ἐξωτερικὴ ἀπειλή. Κι αὐτὸ διότι ἡ Γερμανία καὶ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἐπιθυμοῦν νὰ διατηροῦν καλὲς σχέσεις μὲ τὴν Τουρκία καὶ ἀρνοῦνται νὰ πράξουν τὸ αὐτονόητο, πρὸς κάθε κράτος ποὺ παραβιάζει τὸ διεθνὲς Δίκαιο: τὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων.

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δὲν δίστασε νὰ δείξει τὸ ἀληθινό της πρόσωπο πρὸς τὴ χώρα μας τὸ 2015, ἐπιβάλλοντας τὰ καταστρεπτικὰ καὶ τιμωρητικὰ Μνημόνια. Τὸ πέτυχε, διότι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ οἱ κ.κ. Τσίπρας καὶ Βαρουφάκης ἐμφανίζονταν ὡς «δεδομένοι» γιὰ λύση ἐντὸς συστήματος εὐρώ.

Ὁ κ. Μητσοτάκης, θεώρησε ὅτι θὰ λύσει τὰ προβλήματα τῆς χώρας ἐμφανιζόμενος ὡς ἀπολύτως νομοταγὴς καὶ δεδομένος σύμμαχος ποὺ ἐπιστρέφει στὴν «κανονικότητα». Κι ὅμως, οἱ «μεγάλοι μας σύμμαχοι» εἶναι ἕτοιμοι νὰ «πουλήσουν» τὴν Ἑλλάδα, προκειμένου ἡ Τουρκία νὰ ἐπανέλθει στὴ νατοϊκὴ κανονικότητα, πρὸς ἀντιμετώπιση Ρωσίας καὶ Κίνας.

Γίνεται φανερὸ ὅτι ἡ «δεδομένη» καὶ ὑποτελὴς πολιτικὴ καμμία ἐξασφάλιση δὲν παρέχει στὴ χώρα μας. Κι ἀρχίζει ἡ Κυβέρνηση νὰ τρέχει καὶ νὰ μὴ φτάνει, στὴ μόνη σωστὴ κατεύθυνση: Τὴ διεθνοποίηση τοῦ ζητήματος, μὲ τὴν καταγγελία τοῦ τουρκικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Τὸ βέτο τῆς Ἑλλάδας στὸ σχέδιο κοινοῦ ἀνακοινωθέντος τοῦ ΝΑΤΟ ὑπὲρ τῆς Τουρκίας ἦταν πρὸς τὴ σωστὴ κατεύθυνση.

Ὅμως, χρειάζεται πολλὴ καὶ ὀργανωμένη δουλειὰ στὴν κατεύθυνση τῆς διεθνοποίησης τῆς καταγγελίας τῆς τουρκικῆς πολιτικῆς μὲ τὴν ἐπιβολὴ οὐσιαστικῶν κυρώσεων, ποὺ θὰ πιέσουν τὴν Ἄγκυρα νὰ συμμορφωθεῖ στὸ διεθνὲς δίκαιο.

Πρέπει ἐπίσης ἐνόψει τῆς διάψευσης τοῦ μύθου ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἐξασφαλίζει τὰ σύνορα καὶ τὴν ἐθνική μας ἀκεραιότητα, νὰ ἀναδειχθεῖ τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο ἐμεῖς ἔχουμε θέσει ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’80: Κατὰ πόσο εἶναι ἐπωφελὴς ἡ συμμετοχή μας σὲ αὐτὸ τὸν ὀργανισμό.

Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι πέρασμα καὶ ὄχι προορισμὸς ὅλων αὐτῶν τῶν προσφύγων καὶ μεταναστῶν. Παρ’ ὅλα αὐτά, οἱ χῶρες προορισμοῦ τῆς Ε.Ε., ἀντὶ νὰ ἀναλάβουν τὶς εύθύνες τους, ἐπιδιώκουν νὰ τὴ μετατρέψουν σὲ «ἀποθήκη ψυχῶν»,
κάτι ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἀνεχθοῦμε καὶ νὰ ἐπιτρέψουμε.

Ἐδῶ «πληρώνουμε» τὴν παρασιτικὴ λογικὴ καὶ τὴν κουτοπονηριὰ τῆς ἰθύνουσας τάξης τῆς χώρας. Νομίσανε, ὅτι ἐντασσόμενοι σὲ μιὰ λέσχη «ἰσχυρῶν», θὰ ἀποκτήσουμε κι ἐμεῖς «ἰσχὺ» αὐτομάτως. Τὸ ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης, ὅτι
δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἰσότιμος συνεταιρισμὸς ἑνὸς ἐφοπλιστῆ μὲ ἕνα περίπτερο. Καὶ νὰ ποὺ στὰ πλαίσια τοῦ «καταμερισμοῦ» μὲ βάση τὸ συσχετισμὸ δυνάμεων, ἀναλογοῦν στὴ χώρα μας οἱ «βρωμοδουλειὲς» τῶν ἰσχυρῶν καὶ τὸ δυσανάλογο τίμημα γιὰ ξένες ἁμαρτίες.

Ἡ κατεστραμμένη Ἑλλάδα τῶν Μηνονίων ἔχει ἤδη προσφέρει πολὺ περισσότερα ἀπ’ ὅσα τῆς ἀναλογοῦν καὶ θέλουν νὰ τῆς φορτώσουν οἱ «ἑταῖροι».

Πρῶτα βήματα ἀλλαγῆς πολιτικῆς πρέπει νὰ εἶναι ἡ μονομερὴς ἀναστολὴ τῶν κανονισμῶν τοῦ Δουβλίνου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐξέταση
τῆς ἀποχώρησης ἀπὸ τὴ συνθήκη Σένκεν, τὴν ὁποία ἔχουν ἀτύπως καταργήσει εἰς βάρος μας ὁρισμένοι «ἑταῖροι». Τὸ καθεστὼς
Σένγκεν εἶναι καὶ βασικὴ αἰτία ποὺ κάνει τὴν Ἑλλάδα «πέρασμα» μεταναστῶν.

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ρίζα τῶν προβλημάτων μας εἶναι ἡ πολιτικὴ τῶν ἰσχυρῶν, ἐπιβεβλημένη εἶναι ἡ πολιτικὴ πυγμῆς ἀπέναντί τους
καὶ ὄχι ἡ εὔκολη λύση τῆς καλλιέργειας μίσους πρὸς τὸν ἀδύναμο, ποὺ μόνο δεινὰ ἐπισύρει.

Οἱ κατατρεγμένοι ἀπὸ τοὺς τοπικοὺς πολέμους, τυραννικὰ καθεστῶτα καὶ τὴν ἀνέχεια ποὺ προκαλεῖ ἡ συσσώρευση πλούτου στοὺς ἰσχυροὺς τοῦ κόσμου, δὲν εἶναι ἐχθροί μας. Καὶ πρέπει νὰ καταπολεμηθοῦν στὴ γένεσή τους φαινόμενα μίσους καὶ ρατσισμοῦ. Μποροῦμε καὶ πρέπει, διαφυλάσσοντας τὴν ἐθνικὴ ἀκεραιότητα καὶ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ τῆς χώρας, νὰ διατηρήσουμε πρωτίστως
τὴν ἀνθρωπιά μας.

Τὸ «Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως» δὲν ἐπιδέχεται παρερμηνεῖες, σὲ σχἐση μὲ τὴν ὀφειλόμενη συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς «ἐλαχίστους» ἀδελφούς.

Ὅσο καὶ ἂν ἐμπλέκεται μὲ τὰ ἐθνικά μας θέματα, τὸ μεταναστευτικὸ εἶναι πρόβλημα πρωτίστως ἀνθρώπινο καὶ διεθνές. Καὶ θὰ ἐπιλυθεῖ σταδιακά, μὲ διεθνεῖς πρωτοβουλίες ἄρσης τῶν αἰτιῶν ποὺ προκαλοῦν τὸν ξεριζωμὸ τόσων ἀνθρώπων.

* Πρωτοσέλιδο ἄρθρο τοῦ φύλλου τῆς 5ης Μαρτίου 2020 τῆς “Χριστιανικῆς”

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΒΟΥ*

«Οἱ ἄνθρωποι κρίνονται ἀπὸ τὸν Χριστὸ μὲ βάση τὴν ἀνθρωπιά τους.», τονίζει σὲ ὁμιλία του στις 13 Φεβρουαρίου τοῦ 1972, ὁ Ἄντονι Μπλούμ, ἀναφερόμενος στὴν «Παραβολὴ τῆς μελλούσης Κρίσεως». (Στὸ φῶς τῆς κρίσης τοῦ Θεοῦ: Πορεία ἀπὸ τὸ Τριώδιο στὴν Ἀνάσταση, 1η ἔκδοση, ἐκδ. Ἐν πλῶ, Ἀθήνα, 2009)
«Πολλοὶ ἄνθρωποι συχνὰ θεωροῦν πὼς ἡ σπουδαιότερη πλευρὰ τῆς θρησκείας εἶναι οἱ τελετουργίες καὶ τὰ ἔθιμα, ἡ ὀμορφιὰ τῶν ἀκολουθιῶν, ἡ δυνατότητα συνάντησης μὲ τὴν ἱερότητα, τὸ οὐράνιο καὶ τὸ θεῖο. Ἡ παραβολὴ ὅμως τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση ἀποκαλύπτει πὼς ὅλα αὐτά, ἂν δὲ βασίζονται στὴν ἀγάπη καὶ ἂν δὲν κατευθύνονται πρὸς τὴν ἀγάπη, κάνουν τὴ θρησκεία ἄκαρπη, ἀχρείαστη, κενὴ καὶ πεθαμένη.», τονίζει ὁ π. Αλέξανδρος Σμέμαν. (Ἑορτολόγιο–Ἐτήσιος ἐκκλησιαστικὸς κύκλος, Ἀκρίτας, Ἀθήνα 2005)
«Τελικά, ἡ ἀγάπη θὰ εἶναι ὁ κριτής, συμπληρώνει. Ὄχι βέβαια ἡ ἀφηρημένη ἀγάπη γενικὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη γιὰ κάποιον ζωντανὸ καὶ συγκεκριμένο ἄνθρωπο.»
«Σήμερα, ἡ Χριστιανικὴ ἀγάπη ἔχει φοβερὰ διαστραφεῖ ἀπὸ μιὰ κοινωνία, ἡ ὁποία, στὸ ὄνομα τῆς ἀγάπης γιὰ μιὰ ἀφηρημένη ἀνθρωπότητα, δὲν μᾶς καλεῖ νὰ ἀγαπᾶμε, ἀλλὰ νὰ διώκουμε τοὺς ἄλλους, μᾶς διατάζει νὰ τοὺς θεωροῦμε ὡς ἐχθρούς, ὥστε ἀκόμη καὶ τὸ ἔλεος καὶ ἡ συμπάθεια πρὸς αὐτοὺς νὰ θεωρεῖται ἔγκλημα.»

«Τὰ ὄνειρα γιὰ τὴν εὐτυχία μιᾶς ἀφηρημένης ἀνθρωπότητας, ὄχι μόνο θὰ παραμείνουν ὄνειρα, ἀλλὰ θὰ μετατραποῦν σὲ ἐφιάλτες μίσους καὶ κτηνωδίας ἂν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ φροντίδα μας δὲν ἀπευθύνονται κατ’ ἀρχὰς σὲ συγκεκριμένους ἀνθρώπους, ὄχι θεωρητικά, ἀλλὰ μὲ τὸν πιὸ συγκεκριμένο δυνατό τρόπο». Ο Χριστός λέει, «ἐπείνασα…, ἐδίψησα…, ἠσθένησα…, ἐν φυλακῇ ἤμην…,». Τί ἄλλο μπορεῖ αὐτὸ νὰ σημαίνει, ἂν ὄχι ὅτι ὁ Χριστὸς ἅπαξ διὰ παντὸς ταυτίστηκε μὲ τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ «ἡ ἀδύνατη δυνατότητα» τοῦ νὰ βλέπεις, νὰ ἀναγνωρίζεις, νὰ συναντᾶς τὸ Χριστὸ σὲ κάθε ἄνθρωπο.»
Αὐτοὶ οἱ φωτισμένοι καὶ διαχρονικοὶ λόγοι, παραπέμπουν στὸν προβληματισμὸ ποὺ δημιουργεῖ ἡ ὄξυνση τοῦ μεταναστευτικοῦ προβλήματος στὴν Ἑλλάδα τὸν τελευταῖο καιρό. Οἱ χειμαζόμενοι ἀδελφοί μας, συλλήβδην στοχοποιοῦνται ὡς ἐν δυνάμει ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι δῆθεν μετακινοῦνται βάσει σχεδίου ἐξισλαμισμοῦ τῆς Ἑλλάδας. Στὸ πλαίσιο αὐτό, δὲν διστάζουν κάποιοι νὰ προτείνουν ἀκόμα καὶ ἐπαναπροωθήσεις ποὺ θέτουν σὲ κίνδυνο τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Εἶναι γνωστὸ ὅτι λόγω τῆς ἐγγύτητας μὲ τὰ μικρασιατικὰ παράλια, οἱ πρόσφυγες καὶ μετανάστες χρησιμοποιοῦν φουσκωτὰ πλεούμενα, τὰ ὁποῖα ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ μποροῦν νὰ ἀνατραποῦν.
Ἀντικείμενο τοῦ μίσους, στόχος καὶ ἀποδιοπομπαῖος τράγος, ἀναλώσιμο προϊὸν γίνεται ὁ ἀδύναμος καὶ ὁ ἀδικημένος. Βολικὸς ἀποπροσανατολισμὸς ἀπὸ τὶς εὐθύνες τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου: Τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ μετατρέπει τὴ χώρα μας σὲ ἀποθήκη ψυχῶν, τῆς Διεθνοῦς Ὀλιγαρχίας ποὺ ἀπομυζᾶ τὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου καὶ ὑποκινεῖ πολέμους. Εὔκολη λύση ἡ «μαγκιὰ» πρὸς τοὺς ἀδύναμους, ἰδίως ὅταν συνδυάζεται μὲ τὶς «ὑποκλίσεις» στοὺς ἰσχυρούς.
Ἐμεῖς δὲν πρόκειται νὰ προσχωρήσουμε σ’ αὐτὴ τὴν πολλαπλῶς «προσκυνημένη» στάση. Ἡ ἀνθρωπιά μας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη βάση γιὰ κάθε πλαίσιο ἀντιμετώπισης καὶ λύσης τοῦ προβλήματος. Δεδομένο εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ὁ προορισμὸς τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ἀλλὰ πέρασμα. Στὴ βἀση αὐτὴ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἐπεξεργασία τῶν λύσεων, ὥστε εἴτε νὰ μεταβοῦν στοὺς προορισμούς τους, εἴτε νὰ ἐπαναπατρισθοῦν. Τοῦτο θὰ γίνει μεθοδικὰ καὶ σταδιακά, μὲ τὴν ὀφειλόμενη πίεση πρὸς τοὺς πραγματικοὺς ὑπεύθυνους, τοὺς ἰσχυροὺς τοῦ κόσμου τούτου.
Γιὰ νὰ ὑπάρξει διεθνὴς ἀντιμετώπιση τῶν αἰτίων ποὺ προκαλοῦν μαζικὲς μετακινήσεις πληθυσμῶν σὲ ὅλο τὸν κόσμο: τῶν τοπικῶν πολέμων, τῆς κραυγαλέας ἀνισότητας, τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς. Γι’ αὐτὸ ξεριζώνονται μαζικὰ οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ὑπέρτατη ἀνάγκη νὰ ἐπιβιώσουν, ὄχι καθ’ ὑπόδειξη ὀργανωτῶν πάσης φύσεως σχεδίων.
Γιὰ νὰ ἀναλάβουν ὅλες οἱ χῶρες τῆς Ε.Ε. τὸ μερίδιο τῆς εὐθύνης ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ, μὲ τὴν ἰσοκατανομὴ τῶν προσφύγων.
Ἀπὸ τὸ 2016, ἡ Χ.Δ. ἔχει προτείνει συγκεκριμένους ἄξονες γιὰ τὴν ὑπεύθυνη ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος, ποὺ εἶναι προπανὸς πρόβλημα ἀνθρώπινο: Ἄμεση κατάργηση τῶν «χὸτ σπότ» τῶν νησιῶν, διασπορὰ στὴν ἐνδοχώρα μὲ τρόπο ὥστε νὰ μὴ διαταράσσεται ἡ ζωὴ τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν, διαφύλαξη τῆς δημόσιας τάξης καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας, ἀπὸ πρόσωπα ἐπικίνδυνα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ κανέναν λαὸ καὶ πληθυσμὸ δὲν λείπουν. Ἔλεγχο τοῦ ρόλου τῶν ΜΚΟ, καταπολέμηση τῶν κυκλωμάτων τῶν διακινητῶν. Οἱ Κυβερνήσεις ἐπέλεξαν εἴτε τὴν ἀπραξία, εἴτε τὸν αὐταρχισμό, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν κατασκευὴ νέων κλειστῶν κέντρων ποὺ ἐπιβαρύνουν ἀκόμα περισσότερο τὰ νησιά. Ἐπέλεξαν καὶ τὴ συμμόρφωση μὲ τὴν Ε.Ε., ἀντὶ νὰ ἀσκήσουν πιέσεις γιὰ εὐρύτερες διεθνεῖς πρωτοβουλίες καὶ ἰδίως τὸν ἔλεγχο καὶ ταυτοποίηση τῶν προσφύγων στὸ τουρκικὸ ἔδαφος.
Κλείνουμε πάλι μὲ τὸν π. Ἀλέξανδρο Σμέμαν:
«Ξανὰ καὶ ξανὰ φθάνουμε στὸ σημεῖο νὰ ἀναγνωρίζουμε πὼς τὸ οὐσιαστικότερο καὶ πλέον χαρμόσυνο μυστήριο τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ προσώπου, αὐτὸ ποὺ καθιστᾶ τὸν κάθε ἄνθρωπο τόσο ἀνεκτίμητο γιὰ τὸ Θεό, αὐτὸ ποὺ μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ ἀγαποῦμε στὸν ἄλλο. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ μυστήριο ἔχει ἀπορρίψει ὁ κόσμος καὶ οἱ κυρίαρχες ἰδεολογίες του. Γιὰ τὸν κόσμο ὁ ἄνθρωπος ὁρίζεται ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικά του: τάξη, φυλή, ἐθνικότητα, χρηστικὴ ἀξία, τί προσφέρει στὴ χώρα, ἢ ἀντίθετα ἀπὸ τὰ λάθη καὶ τὰ ἐγκλήματά του. (…)ὅλοι ἑνώνονται ἐναντίον κάποιου ἄλλου, καί τὸ κάθε τί κινεῖται ἀπὸ τὸ φόβο, τὴν καχυποψία καὶ τὸ μίσος.»
«Ὅλα αὐτὰ κρίθηκαν ἅπαξ διὰ παντὸς ἀπ’ Αὐτὸν ποὺ εἶπε, καὶ συνεχίζει καὶ λέει, ἔκ μέρους κάθε προσώπου: «ἐν φυλακῇ ἤμην…». Αὐτὸ τὸ «ἤμην» ἀρκεῖ σὲ μᾶς γιὰ νὰ γνωρίζουμε πὼς κάθε πρόσωπο εἶναι ἕνας ἀδελφὸς ἢ μιὰ ἀδελφή…ἀντικείμενο τῆς ἀποκάλυψης καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ».
Κάποιοι ἦρθαν νὰ μᾶς ποῦν ὅτι τὰ παραπάνω εἶναι γιὰ νὰ τὰ λέμε μόνο στὴν Ἐκκλησία καὶ στὰ πλαίσια τῆς ἀτομικῆς ἠθικῆς καὶ ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ ζητοῦμε τὴν ἐφαρμογή τους ὡς πλαισίων ἀρχῶν βάσει τῶν ὁποίων πρέπει νὰ λειτουργεῖ ἡ Πολιτεία. Παλιὰ ἱστορία…Ἐμεῖς ἐμμένουμε, ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ Κινήματος καὶ τῆς ἐφημερίδας του: Τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου δὲν κλείνεται στοὺς τέσσερις τοίχους τοῦ ναοῦ.

*Πρωτοσέλιδο ἄρθρο τοῦ φύλλου 1051 τῆς “Χριστιανικῆς” (20 Φεβρουαρίου 2020)