του Ιωάννη Αγαπάκη
Οι Αριστεροί είναι ανώτεροι άνθρωποι. Μέσα από τη χειροπιαστή εκδήλωση της συντροφικότητας, της καθολικής αλληλεγγύης και της συλλογικής αγωνιστικότητας (ένας για όλους και όλοι για έναν!), βιώνουν υπεραισθητές καταστάσεις ακαταμάχητης υπεροχής. Υπερβαίνοντας τα εγωκεντρικά τείχη, ο Αριστερός αναρριχάται στο αγιοτριαδικό υπερκόσμιο αειφόρου θαλερότητας που τον ζωογονεί θεομέθεκτα επί του πρακτέου στην ενεργή αυτοπροσφορά του για το συνάνθρωπο. Δεν έχει σημασία για το Θεό εάν ο Αριστερός είναι άθεος. Εφόσον ο Αριστερός αγωνίζεται για τον άλλο άνθρωπο (εργάτη) που είναι εικόνα Θεού και για τον οποίον ο Χριστός σταυρώθηκε με αυτοθυσία, τότε συμπάσχει στο Θείο Πάθος ομολογώντας με τα έργα και μετέχοντας συντροφικά στην αγαπητική κοινωνία του Τριαδικού Θεού, ως κινητήριος μοχλός του Θεού στις ανθρώπινες κοινωνίες και φορέας υπέρλογης δράσης του Ουρανού στη γη, ο Αριστερός, αποτελώντας τον πιο επίλεκτο Χριστιανό πρωταγωνιστικής πλοκής του θεϊκού σχεδίου, ιδίως εκείνος ο Αριστερός που ορθά απορρίπτει τον Θεό της δεξιάς ιδιοποίησης και των χριστοκάπηλων λογίδριων διαβολικής δυσφήμησης του Ευαγγελίου!
Μετά τον Κοσμά Φλαμιάτο, τον πρωτομάρτυρα του Φραγκομασονοκρατούμενου Ελλαδικού κράτους ο οποίος δολοφονήθηκε από την Αγγλομασονία φυλακισμένος στο Ρίο Πατρών, οι Έλληνες Κομμουνιστές είναι οι επόμενοι Ρωμηοί που μαρτυρούν μαζικά και κατακρεουργούνται βάναυσα από τον φραγκομασονοπλουτοκρατικό ζυγό, χιλιάδες ήρωες της ρωμαίηκης λαοσύνης που βασανίζονται και ραπίζονται ανελέητα από το τρομοκράτος των φραγκοπροσκυνημένων μασονογλειφτών δωσιλογικής αήθειας και γερμανόψυχης φτήνιας επειδή δεν κλίνουν γόνυ υποτέλειας στη Δύση όπως οι δήμιοί τους, προτιμώντας να πεθάνουν σταυρωμένοι, λοιδορούμενοι, κακουχούμενοι, εμπτυσμένοι αλλά ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, ΑΔΟΥΛΩΤΟΙ και ΥΠΕΡΤΕΡΟΙ σε σχέση ακόμη και με τους πρώτους Χριστιανούς, διότι οι Κομμουνιστές υφίσταντο Σταύρωση χωρίς Ανάσταση και δεν πίστευαν στην άλλη ζωή αλλά έκρυβαν ήδη μέσα τους την άφθαρτη ανωτερότητα βιωμάτων αιωνιότητας, ταπεινής μεγαλοσύνης και αληθινής ΖΩΗΣ!
Εργατιά, αγροτιά και προσφυγιά, σύσσωμη η ρωμαίηκη λαοσύνη που δυναστευόταν από τη Φραγκομασονοδεξιά, πύκνωσε αθρόα την εθνική αντίσταση κατά των Ναζί, γνωρίζοντας πάντα να αυτοπροσφέρεται θυσιαστικά, με τους γερμανόψυχους μοναρχοφασίστες εθνοπροδότες των Γλύξμπουργκ που παρέδωσαν τη Μακεδονία στους Γερμανοβουλγάρους το 1916 (η Μακεδονία σώθηκε τότε χάρη στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Αμύνης που επάνδρωσαν ως επί το πλείστον Κρήτες και Αρβανίτες μαχητές), δολοφονούσαν Μικρασιάτες πρόσφυγες που κατέφευγαν στην Ελλάδα για να γλυτώσουν από τους Γερμανούς επιτελάρχες των Νεότουρκων, επέφεραν τη Μικρασιατική Καταστροφή υποσκάπτοντας μισόκαλα και μειοδοτικά κάθε εγχείρημα, δεν έστελναν ούτε ένα πλοίο να παραλάβει τους σφαγιαζόμενους Σμυρνιούς (επιδιώκοντας να ξεκληρισθεί εντελώς η καθάρια Ρωμηοσύνη της Ανατολής!), εχθρεύονταν τους μαρτυρικούς πρόσφυγες του 1922 που ξεριζώθηκαν με πρωταιτιότητα της μικροελλαδικής γερμανοδεξιάς, καταρράκωναν τη ρωμαίηκη λαοσύνη, δεν πίστεψαν στο ΟΧΙ του 1940 (μασονογλείφτες Ναινέκοι γαρ!) και συνεργάστηκαν δωσιλογικά με τους Ναζί (στο όνομα της πάγιας γερμανοδεξιάς πατριδοκάπηλης-πατριδοβέβηλης τυμβωρυχείας!), να επωφελούνται από τα προβοκατόρικα εγκλήματα της αμοραλιστικής σταλινοδεξιότροπης ηγεσίας ΗΤΤΑΣ του ΚΚΕ ώστε να αναγορευθούν τιμητές (οι δωσίλογοι!) ξυλοκοπώντας τον κοσμάκη και σέρνοντας στις φυλακές και τις εξορίες πάλι τη ρωμαίηκη λαοσύνη, οι ίδιοι ξενόδουλοι κωλογλείφτες της Φραγκιάς, τα καθωσπρέπει ανδρείκελα ελληνοκτόνου «εθναμυντορίας»! Ενώ όσοι Έλληνες Κομμουνιστές κατέφυγαν στην ΕΣΣΔ ως πολιτικοί πρόσφυγες, υπέστησαν κι εκεί διώξεις από το Σταλινισμό μαζί με τους εκτοπισμένους Ελληνοπόντιους και το μάρτυρα αδερφό Ρωσικό λαό.
Ο Ναπολέων Σουκατζίδης ήταν παιδί Μικρασιατών προσφύγων που μεγάλωσε στο Αρκαλοχώρι Ηρακλείου Κρήτης. Ιδιαίτερα ενάρετος και μορφωμένος, έχαιρε ευρύτερης εκτίμησης και εξέφραζε δημόσια τις κομμουνιστικές του πεποιθήσεις. Δεδηλωμένος Κομμουνιστής, συνελήφθη από τους Γερμανούς στην Κατοχή και φυλακίστηκε στην Καισαριανή. Επειδή ήξερε γερμανικά, οι Γερμανοί τον χρησιμοποιούσαν ως διερμηνέα της φυλακής. Κάποια μέρα, ήρθε μια λίστα με ονόματα 200 κρατουμένων που θα εκτελούνταν. Το όνομα του Ναπολέοντα Σουκατζίδη ήταν γραμμένο στη λίστα, κι έτσι ο Ναπολέων οδηγήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Γερμανός διοικητής έκανε νόημα στο Ναπολέοντα να φύγει εξαιρώντας τον από την εκτέλεση διότι τον χρειάζονταν ως διερμηνέα. Όμως ο Ναπολέων αρνήθηκε να εξαιρεθεί μεμονωμένα και ζήτησε να μην εκτελεστεί κανένας κρατούμενος. Ο Γερμανός διοικητής είπε ότι αυτό δεν γίνεται και τότε ο Ναπολέων απάντησε ότι θα μείνει να εκτελεσθεί μαζί με τους άλλους κρατούμενους… Ο Ούνος σάστισε. Τέτοια απόκριση δεν την περίμενε και δεν χωρούσε στο ορθολογιστικό γερμανικό μυαλό «προηγμένης» μικρόνοιας! Θεοείδεια παρακατιανή Ρωμηοσύνη… Τη στιγμή που ο Ναπολέων Σουκατζίδης έπεφτε νεκρός, ο Γερμανός διοικητής φώναξε: «Ναπολέοντα Σουκατζίδη, εσύ είσαι ανώτερος άνθρωπος!». Μέχρι κι οι πέτρες ράγισαν ενώ όσοι ήξεραν το Ναπολέοντα, απορούσαν «πώς μπόρεσαν οι σφαίρες να τρυπήσουν τέτοια καρδιά»…
Ιωάννης Αγαπάκης του Μιχαήλ,
Δικηγόρος – Συγγραφέας,
11/03/2026