“Νικητικὰ μὲν βραβεῖα ἤρω, κατὰ τῆς φύσεως Ἁγνή, Θεὸν κυήσασα· ὅμως μιμουμένη δέ, τὸν ποιητήν σου καὶ Υἱόν, ὑπὲρ φύσιν ὑποκύπτεις, τοῖς τῆς φύσεως νόμοις· διὸ θνήσκουσα, σὺν τῷ Υἱῷ, ἐγείρῃ διαιωνίζουσα(…)
Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ Μητέρα, Θεοῦ εἰδότες πανάμωμε, οἱ κλεινοὶ Ἀπόστολοι, πεφρικυίαις ἥπτοντο χερσί, δόξῃ ἀπαστράπτουσαν, ὡς θεοδόχον σκῆνος θεώμενοι. “. Details
Σε ένα Θεοτοκίο, το οποίο υπάρχει και στην εκκλησιαστική Υμνογραφία των ημερών, διότι έχει ξεχωριστή σπουδαιότητα για τα τεκταινόμενα, ακούμε τα ακόλουθα:
Υπερευλογημένη υπάρχεις, Θεοτόκε Παρθένε, διά γάρ τού εκ σού σαρκωθέντος, ο Άδης ηχμαλώτισται, ο Αδάμ ανακέκληται, η κατάρα νενέκρωται, η Εύα ηλευθέρωται, ο θάνατος τεθανάτωται, καί ημείς εζωοποιήθημεν, διό ανυμνούντες βοώμεν. Ευλογητός Χριστός ο Θεός ημών, ο ούτως ευδοκήσας, δόξα σοι.
Σε απλούστερα λόγια, «είσαι υπερευλογημένη, Θεοτόκε Παρθένε, διότι μέσω αυτού που σαρκώθηκε μέσω εσού, ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί, ο Αδάμ έχει ξανακληθεί, η Εύα έχει ελευθερωθεί, ο θάνατος έχει θανατωθεί, και εμείς έχουμε ζωοποιηθεί…».
Ας τα δούμε ένα προς ένα: ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί, διότι ο θάνατος που ήρθε στα ανθρώπινα μέσω της αμετανοησίας και εντελούς απόρριψης του Θεού, θα νικηθεί από τον Χριστό, που, έχοντας προσλάβει την ανθρώπινη φύση, θα της προσδώσει επίσης το ιδίωμα της κατά χάριν αθανασίας.
