Του Ηρακλή Κανακάκη

Πόσο ειλικρινείς και αληθινοί είναι στις σκέψεις, στις γραπτές ανακοινώσεις και στα συναισθήματά τους, αυτοί που σήμερα αντιδρούν στην απόπειρα δημιουργίας νέων τετελεσμένων στο Κυπριακό από την Τουρκία; Στην ενέργειά της να αλλάξει το καθεστώς της Αμμοχώστου και να την εντάξει στο ψευδοκράτος;

Υπόψιν ότι η πόλη της Αμμοχώστου και η γύρω περιοχή είναι εκτός τουρκικής κατοχής και τελούν υπό τον έλεγχο και την προστασία των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία είναι επιφορτισμένα με την ευθύνη της διαφύλαξής τους.

Πώς να γίνουν πιστευτοί οι Η.Π.Α. και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν μέχρι σήμερα λειτουργούσαν ως αβανταδόροι και ενισχυτές με τον ποντιοπιλατισμό τους της τουρκικής επεκτατικότητας; Όταν στα σαράντα επτά χρόνια που κύλησαν από την αποφράδα ημέρα της τουρκικής εισβολής, με αφορμή την προδοτική συμπεριφορά της χούντας των συνταγματαρχών, ανέχθηκαν και συναίνεσαν σε χειρότερες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και αποφάσεων του Ο.Η.Ε., όπως στη διαιώνιση και εμπέδωση της στρατιωτικής κατοχής του βορείου τμήματος του νησιού, στον εποικισμό του, στην καταστροφή της ελληνο-κυπριακής πολιτιστικής κληρονομιάς στα κατεχόμενα;

Πρόκειται για κατάσταση ντροπής και εξευτελισμού της ίδιας της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε., των οποίων τυγχάνει πλήρες μέρος η ακρωτηριασμένη και αιμάσσουσα Κύπρος.

Η δυστυχία του κακού γείτονα

Η μήτρα που γέννησε το σημερινό ξεσάλωμα του Ερντογάν βρίσκεται στα καλοπιάσματα, στη μεγαλοψυχία και στα δήθεν ηχηρά ραπίσματά τους. Όπως έχει αποδείξει, εννοεί και πράττει αυτά που ξεστομίζει. Και δεν πτοείται από τις ρητορικές καταδίκες. Απεναντίας, τις προσλαμβάνει ως ευελιξία και ανοχή της διεθνούς κοινότητας στις προκλήσεις του.

Ο μόνος τρόπος για να μαζευτεί είναι οι κυρώσεις, που θα επιφέρουν στη χώρα του και στον ίδιο πολλαπλάσιο κόστος του προσδοκώμενου κέρδους και η παραγωγή από μέρους μας στρατιωτικής δύναμης, άμυνας και αποτροπής.

Για το πρώτο, την επιβολή τιμωρητικών μέτρων, έχουμε κάθε λόγο να αμφιβάλλουμε. Το παρελθόν, πρόσφατο και απώτερο, εύγλωττα δείχνει ότι οι «φίλοι και σύμμαχοι» αρέσκονται στην παφλάζουσα κενολογία.

Το δεύτερο, συνεπάγεται θυσίες από τον ελληνικό λαό, αν θέλει ένα ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον από εξωτερικές επιβουλές και άνομες διεκδικήσεις. Αν θέλει να αποφύγει μία εθνική τραγωδία σε όλη τη νοητή γραμμή αντιπαράθεσης από τη Θράκη και το Αιγαίο, μέχρι την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Δυστυχώς, η Ελλάδα έχει την ατυχία να γειτονεύει ανατολικά με την Τουρκία. Μία χώρα ισλαμοφασιστική και ιμπεριαλιστική, η οποία ευθέως απαιτεί αλλαγή του υπάρχοντος status quo, όπως έχει διαμορφωθεί από διεθνείς και διακρατικές συνθήκες.

Η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι σημερινή. Όλη η μεταπολεμική περίοδος χαρακτηρίζεται από τριβές, οξύτητες, διπλωματικές εμπλοκές και επεισόδια. Τουλάχιστον επτά φορές οι δύο χώρες βρέθηκαν σε καταστάσεις σοβαρής κρίσης, ακόμη και στα πρόθυρα πολεμικής σύγκρουσης, με κορύφωση τις κρίσεις του 1987 και του 1996.

Είναι μοιραίο, με ή χωρίς τον Ερντογάν, οι σχέσεις Αθήνας και Άγκυρας να βρίσκονται στον αστερισμό του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης, γιατί η επιθετική πολιτική και η αναθεωρητική στρατηγική και ο μεγαλοϊδεατισμός της γείτονος είναι εθνική της γραμμή, εθνικό της σχέδιο.

Έχει δε καταστεί και κυρίαρχο αφήγημα στο εκπαιδευτικό της σύστημα, μετά το 2016, με τις αλλαγές στα τουρκικά σχολικά βιβλία, που ανανεώθηκαν σε βάθος. Σ’ αυτά νομιμοποιείται και ενδυναμώνεται ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και ο νεοοθωμανισμός.

Η εσχάτη αφέλεια

Είναι ανάγκη να εξέλθει η ελληνική κοινωνία από τη διανοητική νωθρότητα και ραθυμία, την ιστορική αμνησία και τη λήθη των πνευματικών της καταβολών που τη βουλιάζουν πολιτικοί. Μ.Μ.Ε., διανοούμενοι, ιδρύματα και οργανώσεις, οι οποίοι βλέπουν «τη λύση» στ’ ανοιχτά σύνορα, σ’ ένα «έντιμο συμβιβασμό», στις πρόνοιες και στην επίκληση του διεθνούς δικαίου, στις παρεμβάσεις τρίτων.

Από το 1930, τα είπε όλα ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ως Πρωθυπουργός και Υπουργός Στρατιωτικών σε ομιλία του προς αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων ξεκαθάρισε: «…Θα ήτο εσχάτη αφέλεια να πιστεύσει κανείς, ότι ημπορεί να υπάρξει κράτος ανεξάρτητον, χωρίς να διαθέτει ανάλογον και καλώς οργανωμένηνστρατιωτικήν δύναμιν».

Ναι, σημαντικοί προσδιοριστικοί παράγοντες της κρατικής ισχύος είναι η διπλωματία, οι συμμαχίες και οι αμυντικοί θεσμοί. Η ορθή ανάγνωση του διεθνο-πολιτικού περιβάλλοντος, των συμφερόντων και των σχέσεων μεταξύ των άλλων δρώντων σε αυτόν.

Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που χαρακτηρίζει και καθορίζει τελικά τη λειτουργία του διεθνούς συστήματος είναι ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ των κρατών. Είναι η αποτελεσματική αποτρεπτική στρατιωτική δύναμη.

Το ασφάλιστρο της εθνικής ανεξαρτησίας

Συμπερασματικά:

• Η Τουρκία και προσωπικά ο Ερντογάν μία γλώσσα καταλαβαίνουν, αυτή της πυγμής και της έμπρακτης πίεσης. Ο κατευνασμός και οι… θετικές ατζέντες τους αποθρασύνουν και εκτρέφουν τον παραληρηματικό τους λόγο και τον παντουρκισμό.
• Το πρόβλημα με την Τουρκία είναι διαρκές και αγεφύρωτο, αφού ο επεκτατισμός και ο αναθεωρητισμός είναι οργανικά στοιχεία της εθνικής πολιτικής της.
• Οι ετήσιες αμυντικές δαπάνες είναι το αναγκαίο κόστος, το ασφάλιστρο που καταβάλλουν τα κράτη, για να έχουν το δημόσιο αγαθό της εθνικής άμυνας. (Εξαιρετικό, εν προκειμένω, το βιβλίο των Μιχαήλ Ζουμπουλάκη – Χρήστου Κόλλια, εθνική άμυνα και εθνικά χρέη 200 χρόνια ελληνικής οικονομίας, εκδόσεις Gutenberg, 2001).
• Το πολιτικό, οικονομικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κατεστημένο της χώρας να βγουν από το βολικό περιβάλλον της ηττοπάθειας και του κομπλεξισμού και να καταλάβουν ότι οι ξένοι δεν θα γίνουν «χάλκειον τείχος». Ούτε η Ε.Ε., ούτε οι Η.Π.Α. ούτε άλλος τρίτος. Η τύχη της χώρας βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια μας.

Φαντάσματα της εποχής του σημιτικού εκσυγχρονισμού, με περισσή θρασύτητα, σήκωσαν και πάλι κεφάλι. Νομίζουν ότι είμαστε λαός λωτοφάγων. Και αντί να σιωπήσουν και να συντονισθούν με την εθνική προσπάθεια διεθνούς απομόνωσης, καταδίκης και ενεργοποίησης τιμωρητικών μέτρων κατά της Τουρκίας, εξαγνίζουν την προκλητικότητά της αποδίδοντάς την στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

Θυμίζουμε ότι ο σημιτικός εκσυγχρονισμός, εκτός από υπέρμαχος του κατάπτυστου και εθνικά καταστροφικού σχεδίου Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τον κυπριακό λαό, έχει συνδεθεί με τη διαφθορά, τη ρεμούλα και τη διαπλοκή (χρηματιστήριο, Τσουκάτος, Μαντέλης, Παπαντωνίου…). Με την αναξιοκρατία και την ενίσχυση του πελατειακού και ρουσφετολογικού συστήματος. Με πράξεις εθνικής υποτέλειας και αναξιότητας (αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο, Ίμια, παράδοση Οτσαλάν…) και με απρόκλητη επίθεση κατά της Εκκλησίας.

Ο δρόμος με την Τουρκία αντίπαλο είναι μακρύς και ο νικηφόρος τερματισμός του προϋποθέτει ενιαίο εθνικό σχέδιο, ενότητα, οικονομική και στρατιωτική ισχύ, ιστορική μνήμη, έμπνευση από τις ηρωικές παραδόσεις του λαού μας, εθνική αυτοπεποίθηση.

«Ένα και δύο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανείς.

Ένα και δύο: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς.

Είμαστε από καλή γενιά» (Ελύτης)