Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ προκαλεί αναταραχή στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, με την αντίθεσή του στην προγραμματιζόμενη συνεργασία με την “Ανυπότακτη Γαλλία” (LFI) του Ζαν Λυκ Μελανσόν, ενόψει των βουλευτικών εκλογών που θα ακολουθήσουν τις Προεδρικές και θα κρίνουν από ποιο κόμμα ο νέος Πρόεδρος θα επιλέξει τον Πρωθυπουργό. Στη Γαλλία, ο Πρόεδρος έχει αυξημένες εξουσίες, ιδίως σε θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής, όχι όμως και το σύνολο της εκτελεστικής εξουσίας όπως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Στην πράξη, μετά την προεδρική εκλογή, πάντοτε το εκλογικό σώμα υπερψηφίζει το κόμμα του Προέδρου. Όμως, οι ηττηθέντες της προεδρικής εκλογής, με δεδομένο ότι με βάση τις δημοσκοπήσεις, ο Μακρόν εκλέχθηκε όχι επειδή το πρόγραμμά του είναι αποδεκτό, αλλά κυρίως για να μη εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν, επιχειρούν να ανατρέψουν αυτή την εξέλιξη και να εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Στα πλαίσια αυτά, η δύναμη της Αριστεράς που επικράτησε, η “Ανυπότακτη Γαλλία”, συζητά από θέση ισχύος με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς τη δυνατότητα συνεργασίας.
Πέρα από τους επιμέρους όρους, ο Ολάντ ανέδειξε και τις πολιτικές διαφορές: «Στην τρέχουσα κατάσταση των διαπραγματεύσεων», «η επόμενη κυβέρνηση [αν καθοδηγούνταν από την LFI] θα οδηγούνταν να αμφισβητήσει τις ευρωπαϊκές συνθήκες, να τις παρακούσει (…), να φύγει από το ΝΑΤΟ, να μη βοηθήσει πλέον τους Ουκρανούς παρέχοντάς τους στρατιωτικό εξοπλισμό», θα έφερνε τη σύνταξη στα 60 χρόνια όταν «όλοι ξέρουν ότι είναι οικονομικά αδύνατο», δήλωσε.
Η δήλωση αυτή αναδεικνύει τη νεοφιλελεύθερη και ατλαντική μετάλλαξη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που χαρακτηρίζει και τα περισσότερα κόμματα της Κεντροαριστεράς και της κυβερνώσας Αριστεράς στην Ευρώπη. Που θέτει ως προτεραιότητά της τη συμμόρφωση σε ξένα κέντρα αποφάσεων, εις βάρος των συμφέροντος του λαού και του εθνικού συμφέροντος.
Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Μακρόν, εκφραστής του σκληρού νεοφιλελευθερισμού θήτευσε ως υπουργός οικονομικών και επί Προεδρίας Φρανσουά Ολάντ. Και ότι ο τελευταίος ήταν ο μοναδικός απερχόμενος πρόεδρος, που δεν τόλμησε να διεκδικήσει ξανά την επανεκλογή του, λόγω της πρόβλεψης για μονοψήφιο ποσοστό (το οποίο και έλαβε ο σοσιαλιστής υποψήφιος), εισπράττοντας τη φθορά του και την αποξένωση από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη.
Και μόνον οι επίμονες κινητοποιήσεις των “Κίτρινων Γιλέκων” αναδεικνύουν τη ζημία που έχουν προκαλέσει στη Γαλλία το “Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης” και οι λοιπές “ευρωπαϊκές πολιτικές”. Θα ήταν ευχής έργο να ελέγξει την κυβέρνηση πολιτική δύναμη που θα ευνοούσε αλλαγές λόγω του μεγέθους της οικονομίας και της πολιτικής ισχύος της χώρας, η οποία θα μπορούσε να επιβάλει τη μετάβαση σε άλλο πλαίσιο ευρωπαϊκής συνεργασίας.
Δυστυχώς, μεγάλα συμφέροντα που ελέγχουν την πολιτική ζωή, κρατούν τη χώρα δέσμια της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, παρά το γεγονός ότι το “πείραμα” του Ευρώ έχει αποδειχθεί επιζήμιο για την οικονομία της
