“Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι ο εργοδότης δεν πρόκειται να απαγορεύσει σε εργαζόμενο να αναλάβει εργασία σε άλλους εργοδότες, εκτός του ωραρίου εργασίας που καθορίζεται με τον εν λόγω εργοδότη, ή να επιφυλάξει δυσμενή μεταχείριση σε εργαζόμενο για τον λόγο αυτό.”  Αυτό είναι το περιεχόμενο της παραγράφου 1 του άρθρου 9 της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/1152 της 20ής Ιουνίου 2019 “για διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση”, στο οποίο βασίστηκε ο Υπουργός Εργασίας κ. Άδωνις Γεωργιάδης για να φέρει προς ψήφιση το δικό του αντεργατικό νομοθέτημα. Η Οδηγία φαινομενικά συντάχθηκε προς όφελος των εργαζομένων, αφού επικεντρώνει και αφιερώνει αναλυτικές έως σχοινοτενείς διατάξεις στη διαφάνεια και στην προβλεψιμότητα των όρων εργασίας. Στον πυρήνα της όμως φέρει τον αληθινό στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι η επικράτηση της ελαστικής μορφής εργασίας και η κατάργηση κάθε περιορισμού, όπως το οκτάωρο, που διασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Το αποκορύφωμα της διγλωσσίας είναι ότι η κατάργηση του ορίου των ωρών εργασίας δεν επιβάλλεται ευθέως στις κυβερνήσεις, αλλά πλαγίως ως ….απαγόρευση στους εργοδότες να…απαγορεύσουν στους εργαζομένους τους να εργάζονται σε άλλους εργοδότες.  Details