• ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ XΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Α. Ὁ covid-19 ὡς πρόσχημα κατάλυσης θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν

1. Ἀπὸ τὸ 2010, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν Μνημονίων, ἡ χώρα τελεῖ σὲ καθεστὼς συνταγματικῆς ἐκτροπῆς. Οἱ ἐκλεγμένες κυβερνήσεις δὲν μποροῦν νὰ λάβουν οὐσιαστικὲς ἀποφάσεις, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῶν ἐπικυρίαρχων Δανειστῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ
τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου. Ἡ οὐσιαστικὴ κατάργηση τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας ἐπιβεβαιώθηκε μὲ τὸ «δόγμα Γιοῦνκερ» τὸ 2015: Ἡ λαϊκὴ κυριαρχία δὲν εἶναι ὑπεράνω τῶν εύρωπαϊκῶν συνθηκῶν, εἶχε δηλώσει ὁ τότε πρόεδρος τῆς «Κομισιόν».
2. Ἡ κρίση τῆς ἐπιδημίας covid-19 ποὺ χτύπησε τὴν Ἑλλάδα κι ὅλο τὸν κόσμο μέσα στὸ 2020, ἀνέδειξε στὸ ἔπακρο πολλὰ σοβαρὰ πνευματικά, πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα ποὺ ἤδη προϋπῆρχαν.
3. Μὲ ἀφορμὴ τὴ διαχείριση τῆς ἐπιδημίας τοῦ κορονοϊοῦ, διαφαίνεται ἡ προοπτικὴ ἑνὸς ὁλοκληρωτικοῦ ἐλέγχου σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο, ἰδιαίτερα μέσω τῆς χειραγώγησης τῶν πρωτόγνωρων δυνατοτήτων ποὺ προσφέρουν οἱ τεχνολογίες τῆς πληροφορικῆς καὶ
τῆς νανοτεχνολογίας. Ὁ ὁλοκληρωτικὸς αὐτὸς ἔλεγχος ἀφορᾶ ὄχι μόνο τὶς ‘ἐξωτερικὲς’ δραστηριότητες τῶν ἀνθρώπων (κυκλοφορία, μετακινήσεις, καταναλωτικὲς προτιμήσεις, κ.ἄ.) ἀλλὰ καὶ ζωτικὲς πληροφορίες γιὰ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ τὶς βιολογικὲς του λειτουργίες. Ἑπομένως, καλούμαστε νὰ κατανικήσουμε τὸν φόβο καὶ νὰ ἀντισταθοῦμε μὲ κάθε τρόπο στὴν προοπτικὴ αὐτή, ὡς συνειδητοποιημένοι πολίτες ἀλλὰ καὶ ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
4. Ὁ ἰὸς covid-19, εἶναι ὑπαρκτὸς καὶ ἐπικίνδυνος ἕως καὶ θανατηφόρος γιὰ τοὺς πιὸ εὐάλωτους συνανθρώπους μας. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν μέτρα προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας, ἀκόμα καὶ μὲ θυσίες καὶ περιορισμούς.
5. Ὅμως, γιὰ νὰ εἶναι τὰ μέτρα ποὺ λαμβάνονται συνταγματικὰ καὶ νόμιμα ὑπάρχουν οἱ ἀκόλουθες προϋποθέσεις (α) Αὐτὰ νὰ εἶναι τὰ ἀπολύτως ἀπαραίτητα (ἀρχὴ τῆς ἀναγκαιότητας),
(β) Νὰ εἶναι τὰ ὅσο γίνεται λιγότερο ἐπαχθῆ (ἀρχὴ τῆς ἀναλογικότητας) καὶ (γ) Νὰ μὴ γίνονται μόνιμα (ἀρχὴ τῆς προσωρινότητας). Οἰ ἀρχὲς αὐτὲς παραβιάστηκαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ παραβιάζονται. Ταυτόχρονα, δὲν ὑπῆρξε γιὰ τὴ λήψη ἀποφάσεων μὲ τόσο σοβαρὲς ἐπιπτώσεις στὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωὴ τοῦ τόπου, ἡ ἀπαιτούμενη διαφάνεια.
6. Ἔτσι, ἕνα ἰδιόμορφο «δίκαιο τῆς ἔκτακτης ἀνάγκης» τείνει νὰ ἀντικαταστήσει τὴ δημοκρατικὴ ἔννομη τάξη.
7. Ἡ ἰδέα ἑνὸς κόσμου ὑπὸ ἐπιτήρηση ποὺ ἕως χθὲς φάνταζε παρανοϊκὴ καὶ γέννημα ἀρρωστημένης φαντασίας καὶ φανατικῶν συνωμοσιολογιῶν, δὲν ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Τὸ τρομακτικὸ εἶναι ὅτι περνᾶ ἡ ἀντίληψη νὰ θεωροῦμε τὴν ἀποστέρηση τῶν κατακτημένων έλευθεριῶν ὡς κάτι ἀναπόφευκτο, μοιραῖο καὶ μὴ ἀντιμετωπίσιμο. Μιὰ προτύπωση, πρόγευση τῶν καταστάσεων ὁλοκληρωτισμοῦ ποὺ ἔρχονται εἶναι οἱ ἀκρότητες σὲ μέτρα κατὰ τοῦ covid-19 ποὺ εἴδαμε διεθνῶς καὶ στὴ χώρα μας , μὲ πρόσχημα τὸ ἀτομικὸ καὶ γενικὸ καλό. Η έννοια της διαρκούς παρακολούθησης (ubiquitous surveillance), που αναδείχθηκε με αφορμή και τα «έγγραφα Snowden», φαίνεται λοιπόν ότι γενικεύεται. Σε παρόμοιες μεθοδεύσεις θα βρίσκονται πάντα «επιστήμονες» να δίνουν την κατάλληλη νομική επιχειρηματολογία. Με βάση διάφορες σοφιστείες, θεωρήθηκε νόμιμο τα δεδομένα που αφορούν τη «δημόσια υγεία» (επιδημιολογικά δεδομένα) να καταγράφονται σε εφαρμογή στην οποία έχουν πρόσβαση μεγάλες εταιρείες ή κυβερνητικά παρακλάδια. Αυτό φαίνεται και από τις εν μέρει νομιμοφανείς πλην εντελώς απαράδεκτες παρακολουθήσεις με το λογισμικό Predator πολιτικών αντιπάλων (Ανδρουλάκης, Σπίρτζης κ.ά.), εφόσον κι εκεί δόθηκε άδεια από εισαγγελέα.
8. Μὲ ὄχημα τὰ μέτρα κατά τῆς διάδοσης τοῦ ἰοῦ παραβιάστηκαν κατ’ ἐπανάληψη οἱ ἀρχὲς τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας (ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος) καὶ τῆς ἐλευθερίας τῶν ὑπαίθριων συναθροίσεων (ἄρθρο 11). Μποροῦσαν νὰ εἶχαν συμφωνηθεῖ πρωτόκολλα τήρησης τῶν μέτρων προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας ὥστε συναθροίσεις νὰ πραγματοποιοῦνται χωρὶς τὴν οὐσιαστικὴ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς θρησκευτικῆς λατρείας καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης.

9. Δὲν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπαγόρευση τέλεσης ἀκόμα καὶ ἱεροπραξιῶν, τὸ πρῶτο διάστημα τῶν περιοριστικῶν μέτρων, ἡ ὁποία μόνο σὲ καθεστῶτα τύπου Ἐνβὲρ Χότζα ἔχει ἐφαρμοστεῖ. Ἀλλὰ καὶ ὁ πλήρης ἀποκλεισμὸς τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου ἀπὸ
τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες ποὺ ἐπακολούθησε, ἀποτελεῖ οὐσιαστικὰ κατάργηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἁπαρτίζεται ἀπὸ κλῆρο καὶ λαό. Καὶ ἔχει κριθεῖ ἀντισυνταγματικός, ἀπὸ ἀνώτατα Δικαστήρια χωρῶν ὅπως ἡ Γερμανία, οἱ ΗΠΑ καὶ ἡ Γαλλία. Ἐπιπλέον, ἐφαρμόστηκε καὶ
προπαγανδίστηκε χωρὶς νὰ ὑπάρχουν στοιχεῖα γιὰ μαζικὴ διασπορὰ τῆς ἐπιδημίας μέσω ἱεροπραξιῶν. Το αντίθετο αποδείχθηκε στὴν πράξη κατὰ τὸ διάστημα ἀπὸ τὰ τέλη Μαϊου ἕως καὶ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2020, ὅταν οἱ ἐκκλησίες ἦταν ἀνοικτὲς στὸ κοινὸ μὲ τὰ δέοντα περιοριστικὰ μέτρα χωρίς να επισημανθεί μαζική διασπορά του ιού.
10. Ἡ ἀναστάτωση ποὺ ἔχει προκληθεῖ, ἀποτελεῖ εὐκαιρία νὰ περάσουν ἀθόρυβα καὶ ἄλλα ἀνάλογα μέτρα, ποὺ παραβιάζουν τὸ Σύνταγμα καὶ ἐκποιοῦν τὶς ὑποδομὲς μας καὶ τὰ προϊόντα τοῦ πολιτισμοῦ μας.
• Τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος ἔμμεσα καταστρατηγεῖται, μὲ τὴν ἀνακήρυξη τῶν πτυχίων τῶν ἰδιωτικῶν κολεγίων ὡς ἰσοδύναμων μὲ αὐτὰ τῆς δημόσιας παιδείας.
• Ὑποδομὲς ποὺ δημιουργήθηκαν μὲ χρήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅπως τὰ ἔργα ὕδρευσης τῆς Ἀθήνας καὶ τὸ δίκτυο τῆς ΔΕΗ ἐκποιοῦνται σὲ ἰδιῶτες, ποὺ χωρὶς νὰ διακινδυνεύσουν τὸ παραμικρό, θὰ μεγιστοποιήσουν τὸ κέρδος τους σὲ βάρος τῶν παρεχόμενων ὑπηρεσιῶν στὸ κοινωνικὸ σύνολο. Ἀκόμα καὶ τὰ ἐκθέματα τῶν μουσείων μας θὰ μποροῦν νὰ ἐξάγονται στὸ ἐξωτερικὸ
γιὰ 50 χρόνια.
• Οἱ «ὁριζόντιες» ἀπαγορεύσεις στάθηκαν καὶ ἡ «χρυσή εὐκαιρία» τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων ποὺ βρίσκονται πίσω ἀπὸ τὰ «αἰολικὰ πάρκα» γιὰ νὰ κάμψουν τὴν καθολικὴ ἀντίδραση πολλῶν τοπικῶν κοινωνιῶν καὶ νὰ ἐγκαταστήσουν τὶς γιγάντιες  ἀνεμογεννήτριες ποὺ ὑποβαθμίζουν τὸ περιβάλλον, τὴν προστασία τοῦ ὁποίου ὑποτίθεται ὅτι ἐξυπηρετοῦν.
• Παράλληλα, ἐπιτρέπεται στὰ Δικαστήρια νὰ λειτουργήσουν κατ’ ἐξαίρεση γιὰ τὴν «ἐκκαθάριση» μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες τῶν ἐκκρεμοτήτων ὅσων ἔχουν ἐξασφαλίσει προσωρινὰ τὴν προστασία τῆς 1ης κατοικίας τους μὲ τὸ νόμο 3869/2010 («Νόμο Κατσέλη») μὲ προοπτικὴ τὴν πλήρη κατάργηση τῆς προστασίας αὐτοῦ τοῦ βασικοῦ ἀγαθοῦ: ποὺ εἶναι «σκάνδαλο» γιὰ τοὺς σύγχρνους «τοκιστὲς» καὶ τοὺς «λειτουργοὺς» τοῦ νεοφιλελεύθερου δόγματος στὶς Βρυξέλλες καὶ στὸ Βερολίνο.

Β. Ἡ ἐξάρθρωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους ἄφησε τὶς κοινωνίες ἀνοχύρωτες ἀπέναντι στὴν πανδημία

11. Οἱ τραγικὲς ἐπιπτώσεις τῶν μέτρων κατὰ τῆς πανδημίας συνδέονται ἄμεσα μὲ τὴν ἐξάρθρωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τοῦ Ἐθνικοῦ Συστήματος Ὑγείας, ποὺ ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὴν κυρίαρχη πολιτικὴ τοῦ οἰκονομικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ σὲ ἐπίπεδο πλανητικὸ καὶ εὐρωπαϊκό. Εἰδικότερα στὴν Ἑλλάδα μὲ τὰ Μνημόνια, πέρα ἀπὸ τὴ δραστικὴ περικοπὴ τῶν δαπανῶν γιὰ τὴν Ὑγεία καὶ τὴν κοινωνικὴ πρόνοια, εἴχαμε τὴ δομικὴ ἀναδιοργάνωση τῶ σχέσεων κεφαλαίου καὶ ἐργασίας σὲ βάρος τῆς ἐργασίας. Οἱ ἐργασιακὲς σχέσεις ἀποδιοργανώθηκαν καὶ τὸ πλαίσιο ἐργατικῆς προστασίας ἀποδομήθηκε. Τὰ πάντα ὑποτάχθηκαν καὶ προσαρμόστηκαν στὸν ἀκραιφνῆ νεοφιλελευθερισμό, ὅπως βγῆκε ἀπὸ τὴ μήτρα τῆς δυσώνυμης Σχολῆς τοῦ Σικάγου.
12. Ἐπισημαίνεται ἰδιαίτερα ἡ ἀπαξίωση τῆς πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ συμβάλει καθοριστικὰ στὴν ἀνάσχεση τοῦ μεγάλου ‘κύματος’ ἐξάπλωσης τῆς ἐπιδημίας, ἀντιμετωπίζοντάς την στὰ πρῶτα της στάδια, χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνονται ὑπέρμετρα οἱ μονάδες ἐντατικῆς θεραπείας. Ἡ ἀνυπαρξία ἀνεξάρτητης ἰατρικῆς ἔρευνας εἶναι ἕνας ἐπιπλέον λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ πολίτες αἰσθάνονται δικαιολογημένα ἐπιφυλακτικοὶ στὶς ἐξαγγελίες τῶν ‘εἰδικῶν’ γιὰ τὴ διαχείριση τῆς ἐπιδημίας. Υπάρχει μια μακρά,
τοξική σχέση μεταξύ πανεπιστημιακών και φαρμακευτικής βιομηχανίας, τόσο με πεποιημένα δεδομένα όσο και με μεροληπτικά συμπεράσματα υπέρ ευνοούμενων μεγαλοεταιρειών. Ἂν δὲν εἶχαν ἀποδυναμωθεῖ στὸ ἔπακρο τὰ Ἐθνικὰ Συστήματα Ὑγείας πρὸς χάρη τῶν νεοφιλελεύθερων περικοπῶν λιτότητας, θὰ εἶχαν μεγαλύτερη ἀντοχὴ νὰ διαχειριστοῦν τὴν ἐπιδημία τοῦ covid-19 καὶ θα
χρειάζονταν λιγότερα μέτρα ἐγκλεισμοῦ. Ἡ καταστροφὴ τῶν οἰκονομιῶν ἀπὸ τὰ μέτρα ἀντιμετώπισης τοῦ ἰοῦ θὰ εἶναι πολλαπλάσια ἀπὸ τὰ χρήματα ποὺ ὑποτίθεται «ἐξοικονομήθηκαν» ἀπὸ τὸ κουτσούρεμα τῆς περίθαλψης καὶ τῶν συστημάτων ὑγείας. Η Ελλάδα
χτυπήθηκε στο μέγιστο βαθμό από τα νεοφιλελεύθερα μνημόνια, με άνοδο της ανεργίας στο πρωτοφανές 27,9% το 2013. Εντούτοις, με την στέρηση εισοδήματος από τα μικρομεσαία στρώματα, όπως και με την αδυναμία προστασίας της εγχώριας παραγωγής, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο συνιστά τη χειρότερη συνταγή εξόδου από την κρίση. Χαρακτηριστικά, η ανεργία στη χώρα (13.2%) είναι υπερδιπλάσια του (ήδη υψηλού) Μ.Ο. της Ε.Ε. (6%), οι εγγεγραμμένοι άνεργοι είναι περίπου 950 χιλιάδες, ενώ οι περιοχές εκτός
πρωτεύουσας υποφέρουν εντονότερα: στη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, η ανεργία υπολογίζεται κοντά στο 30%.
13. Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 80 καὶ μετά, συνδέονται ἡ Παγκοσμιοποίηση καὶ ὁ Νεοφιλελευθερισμός, μὲ τὴν συγκέντρωση ὅλο καὶ περισσότερου πλούτου σὲ λίγους καὶ μὲ τὴν σταδιακὴ ἐξαθλίωση μεσαίων καὶ λαϊκῶν τάξεων καὶ τὴν ἐξάρθρωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους. Ἡ τάση αὐτὴ τῆς διεθνοῦς οἰκονομικῆς Ὀλιγαρχίας νὰ σωρεύει πλοῦτο σὲ βάρος τῶν πολλῶν ἔγινε ἀπότομα αἰσθητὴ στὴν Ἑλλάδα, πρῶτα μὲ τὸ σκάνδαλο τοῦ Χρηματιστηρίου καὶ στὴ συνέχεια, μὲ «δόλωμα» τὸ ἰσχυρὸ καὶ διαθέσιμο Εὐρώ, μὲ τὴν ἐπιθετικὴ
πολιτικὴ ὑπερδανεισμοῦ Κράτους καὶ νοικοκυριῶν.

Γ. Ἡ ἀληθινὴ φυιογνωμία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης

14. Ἡ κρίση τοῦ covid-19 ἀνέδειξε καὶ τὴν ἀληθινὴ φυσιογνωμία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ τῆς Εύρωζώνης. Τὸ 2010-2015, ἡ Ἑλλάδα εἶχε δυσφημισθεῖ, κατηγορηθεῖ καὶ τιμωρθεῖ ὡς ἀνίκανη νὰ ἀνταποκριθεῖ στοὺς «κανόνες». Ἡ κρίση τοῦ 2020 ἀνέδειξε ὅτι οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἄλλες χῶρες ὠφελοῦνται καὶ ἄλλες πλήττονται, ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴ δομὴ τοῦ συστήματος. Προκειμένου
νὰ ἐγκαταλείψει τὸ Μάρκο, ἡ Γερμανία ἐπέβαλε τοὺς δικούς της ὅρους καὶ πλαίσιο γιὰ τὴ λειτουργία τοῦ κοινοῦ νομίσματος. Καὶ τὸ πλαίσιο αὐτὸ ἔχει ὠφελημένους καὶ πληττόμενους. Ὠφελημένες τὶς οἰκονομίες μὲ «σκληρὰ» νομίσματα. Πληττόμενες τὶς οἰκονομίες ποὺ ἀναπτύσσονταν μὲ τὴ διολίσθηση τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος, ὅπως ἡ Γαλλία καὶ ἡ Ἰταλία, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ χώρα μας. Οἱ «δομικῶς ὠφελούμενοι», μὲ κυρίαρχη τὴ Γερμανία, συσσωρεύουν πό ους εἰς βάρος τῶν «δομικῶς πληττομένων». Κι ἂς μὴ θεωρηθεῖ ὅτι οἱ λαοὶ τῶν «ὠφελουμένων» χωρῶν ἐπωφελοῦνται ἀνάλογα. Κι ἐκεῖ ὠφελημένη εἶναι ἡ ἐγχώρια Ὀλιγαρχία, ἀφοῦ τὸ προσδόκιμο τῆς φτώχειας ἀπειλεῖ ὅλο καὶ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα. Παράλληλα, ἡ ἔνταξη στὴν Ε.Ε. τῶν πρώην «ἀνατολικῶν χωρῶν» λειτουργεῖ ὡς μέσο πίεσης γιὰ τὴν ἀπαξίωση τοῦ κόστους τῆς ἐργασίας.
15. Ἡ λεγόμενη «κοινὴ νομισματικὴ πολιτικὴ» θὰ εἶχε πετύχει ἂν συνέκλιναν οἱ οἰκονομίες ποὺ συμμετέχουν. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀντὶ γιὰ σύγκλιση, οἱ ἀποκλίσεις μεταξύ τους μεγαλώνουν σφραγίζει τὴν ἀποτυχία της καὶ προδιαγράφει τὴν κατάρρευσή της.
16. Τὸ πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα ἀνόρθωσης ποὺ ἐνέκρινε ἡ ΕΕ, κανένα κατεπεῖγον μέτρο ἐνίσχυσης τῶν συστημάτων ὑγείας δὲν προέβλεψε, ἐνόψει τοῦ 2ου κύματος τῆς πανδημίας. Ἀντίθετα, σὲ βάθος ἑπταετίας, προβλέπει χορηγήσεις καὶ δάνεια, ποὺ θὰ χορηγοῦνται ὡς μέσο ἐπιβολῆς τῆς πολιτικῆς τῆς “Κομισιόν” στὶς Κυβερνήσεις, ἐὰν βέβαια συγκεντρωθοῦν οἱ ἀπαραίτητοι πόροι. Δὲν εἶναι τυχαία καὶ ἡ ἀποτυχία τῆς Ε.Ε. νὰ ἐξασφαλίσει τὸν ἔγκαιρο ἐμβολιασμὸ τοῦ πληθυσμοῦ τῶν κρατῶν-μελῶν κατὰ τοῦ covid-19. Ἡ
κερδοσκοπία τῶν ἑταιριῶν παραγωγῆς ἐμβολίων εἶναι δεδομένη. Ὅπως δεδομένο εἶναι ὅτι ἡ Ε.Ε. διέθεσε πολὺ λιγότερους πόρους στὴν ἔρευνα καὶ στὴ διασφάλιση τῶν δόσεων ἐμβολίων, σὲ σχέση μὲ ἄλλες χῶρες.
17. Παράλληλα μὲ τὸν ἐμβολιασμό, δὲν ἔχει δοθεῖ τὸ ἀπαραίτητο βάρος στὴν ἔρευνα γιὰ τὴν θεραπευτικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ covid 19, προκειμένου αὐτὸς νὰ καταστεῖ σταδιακὰ μὴ θανατηφόρος .
Επιπλέον, η ενημέρωση του κοινού (και μέσω της
«λίστας Πέτσα») υπήρξε αδιάλλακτη έως μισαλ-
λόδοξη, έστω και σε εντελώς εύλογες επιφυλάξεις.
Διαπιστώνεται ότι η πολιτική-οικονομική διαχείρι-
ση και της πανδημίας ακόμη καθόλου άμοιρη δεν
είναι της “διαχείρισης των αντιλήψεων” του κοινού
από τα μεγάλα εταιρικά συμφέροντα.
18. Ἤδη, λόγω τῆς κρίσης τῆς πανδημίας, ἔχουν
ἀνασταλεῖ προσωρινὰ τὸ «Σύμφωνο Σταθερότη-
τας» ποὺ δεσμεύει ὅλες τὶς χῶρες γιὰ περιορισμένα
ἐλλείμματα, καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα οἱ αὐξημένες
μνημονιακὲς δεσμεύσεις, οἱ ὁποῖες ἀπαιτοῦν θηρι-
ώδη πλεονάσματα τῆς τάξης τοῦ 3%. Τίθεται τὸ
έρωτημα: Εἶναι δυνατὴ ἡ κάλυψη τῶν έφετεινῶν
ἐλλειμμάτων τῆς τάξης τοῦ 7%, ἐὰν ἐπανέλθουν
οἱ δεσμεύσεις τὸ 2021; Δὲν θὰ ἀπαιτηθοῦν ἁπλῶς
περικοπές, ἀλλὰ καὶ σφαγιασμὸς τῶν λαῶν.
19. Μόνη λύση εἶναι ἡ ὁριστικὴ κατάργηση
τῶν πιὸ πάνω περιορισμῶν καὶ στὴ συνέχεια ἡ
ἀναδιαπραγμάτευση τῶν λεγόμενων «εὐρωπα-
ϊκῶν συνθηκῶν», μὲ στόχο ἡ ὑπάρχουσα δομὴ
τῆς ΕΕ καὶ τῆς Εὐρωζώνης νὰ καταργηθεῖ καὶ
νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ ἄλλες δομὲς εὐρωπαϊκῆς
συνεργασίας, στὴ βάση τῆς ἀποκατάστασης τῆς
ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ κυριαρχίας, τῆς κοινω-
νικῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς διεθνοῦς ἀλληλεγγύης.
20. Οἱ ψηφιακοὶ ἐπιχειρηματικοὶ κολοσσοὶ αὔξη-
σαν γεωμετρικὰ τὰ κέρδη τους μέσα στὸ 2020,
ἐνῶ παράλληλα ἀπὸ τὰ μεσαῖα στρώματα ἐπι-
βιώνουν ὅσοι ἔχουν ἀνώτερο μορφωτικὸ ἐπίπεδο
καὶ ψηφιακὲς δεξιότητες. Οἱ χειρώνακτες ἔχουν
καταδικαστεῖ στὴν ἀνεργία, ἐνῶ ἀντίστοιχα ἀπει-
λοῦνται μὲ κλείσιμο ἐπιχειρήσεις ποὺ βασίζονται
στὴ φυσικὴ παρουσία τοῦ κοινοῦ. Ἐπιβάλλεται,
τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ διεθνῶς, νὰ ληφθοοῦν
φορολογικὰ καὶ ἄλλα μέτρα γιὰ τὴν ἀναδιανομὴ
τῶν ὑπερκερδῶν ὅσων ἐπωφελήθηκαν ἀπὸ τὴν
κρίση ὑπὲρ τῶν κλάδων ποὺ .ἔχουν πληγεῖ.
21. Ἠ ΕΕ, μὲ πίεση τῆς Γερμανίας, καὶ ἄλλων
χωρῶν μὲ οἰκονομικὰ συμφέροντα, ἀφήνει ἀκά-
λυπτες τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο ἀπέναντι στὴν
τουρκικὴ παραβατικότητα καὶ στὸν ἀναθεωρη-
τισμὸ τῆς γειτονικῆς χώρας. Αὐτὸ μεταφράζεται
καὶ σὲ ἐπιπλέον ἐπιβάρυνση γιὰ τὶς δαπάνες τῶν
ἐξοπλισμῶν ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴ διασφάλιση
τῆς ἐθνικῆς ἀκεραιότητας τῆς χώρας.
22. Γιὰ νὰ ἔχει λόγο ὕπαρξης μιὰ ἕνωση κρατῶν
πρέπει πέρα ἀπὸ τὰ οίκονομικὰ ὀφέλη, νὰ περι-
λαμβάνει καὶ τὴν περίπτωση ποὺ ἕνα μέλος δέχεται
ἐπίθεση ἀπὸ Τρίτη χώρα.
23. Τὸ πεπρωμένο τῆς Ε.Ε., ὅσο ὑπάρχει, εἶναι
αὐτὸ μιᾶς περιφερειακῆς δύναμης . Μιᾶς γεωπολι-
τικῆς ὀντότητας δεύτερης κατηγορίας καὶ ὄχι ἑνὸς
παγκόσμιου παίκτη μὲ σοβαρούς, στιβαροὺς καὶ
ὁραματικοὺς ἡγέτες. Καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια,
οἱ προσδοκίες ὅτι μὲ τὴν ἔνταξη στὴν ΕΟΚ/ΕΕ θὰ
ἀντιμετωπιστεῖ τὸ πρόβλημα ἐθνικῆς ἀσφάλειας
τῆς χώρας διαψεύδονται συνεχῶς.

Δ. Ὁ «πρακτικὸς ὑλισμὸς» τοῦ κυρίαρχου πολιτικοῦ συστήματος στὴν ὑπηρεσία τοῦ νεοφιλελεύθερο «μονόδρομου»

24. Ἐνῶ μπαίνουμε στὴ 2η δεκαετία τοῦ 21ου
αἰώνα, τὸ πολιτικὸ σύστημα πλέον, καμμία σχέση
δὲν ἔχει μὲ αὐτὸ ποὺ γνωρίζαμε ὅταν ἱδρύθηκε ἡ ΧΔ
καὶ καταδίκαζε ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης,
μετὰ τὸν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε, ἀκόμα
καὶ ἡ Δεξιὰ καὶ ἡ Σοσιαλδημοκρατία στήριζαν
τὸ κοινωνικὸ Κράτος, στὰ πλαίσια τοῦ καπιτα-
λιστικοῦ συστήματος. Ἀντίπαλο δέος ἦταν τὸ
λεγόμενο «σοσιαλιστικὸ σύστημα», καθεστὼς τῆς
γραφειοκρατικῆς δικτατορίας τῶν Κομμουνιστικῶν
Κομμάτων στὸ ὄνομα τῆς ἐργατικῆς τάξης.
25. Σήμερα, μόνος κυρίαρχος εἶναι ὁ ὁλοένα
ἐκτροχιαζόμενος καπιταλισμός πρὸς μία ὁρατὴ
πιὰ παγκόσμια κοινωνία, στὴν ὁποία ἀδίστακτες
καὶ ἄγριες θεότητες τῆς χρηματοκρατίας, τοῦ
ἀνταγωνισμοῦ, τῆς κατανάλωσης τῶν πολυε-
θνικῶν δικτύων καὶ τῆς κατανάλωσης δουλεύουν
μεθοδικὰ καὶ ἀποφαισιστικὰ γιὰ τὴν ὑποταγὴ καὶ
προσαρμογὴ στὰ νέα δεδομένα ὅλης τῆς ἀνθρώ-
πινης ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ Δεξιὰ καὶ
ἡ Ἀριστερὰ ἔχουν μεταλλαχθεῖ καὶ συναποτελοῦν
πτέρυγες ἑνὸς «ἀκραίου Κέντρου», μὲ δῆθεν προο-
δευτικὸ καὶ φιλελεύθερο ἰδεολογικὸ προσωπεῖο, τὸ
ὁποῖο ἐργάζεται γιὰ τὸν περιορισμὸ τῶν πολιτικῶν
ἐλευθεριῶν καὶ τὴ λειτουργία τῆς οἰκονομίας πρὸς
ὄφελος τῆς ἐγχώριας καὶ διεθνοῦς Ὀλιγαρχίας. Μὲ
τὴν ἴδια ἀντίληψη γιὰ τὴ στρατηγικὴ καὶ γεωπο-
λιτικὴ ταυτότητα τῆς Ἑλλάδας σύμφωνα μὲ τὴν
ὁποία ἡ Ἑλλάδα εἶναι μικρὴ καὶ ἀνώριμη καὶ δὲν
μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ἀνεξάρτητα, ἀλλὰ μόνον
ὡς ἐξάρτημα τοῦ εὐρω-ατλαντισμοῦ.
26. Ἕνα σύστημα ποὺ ὅσο ἐκτροχιάζεται, τόσο
παίρνει «διαζύγιο» ἀπὸ τὴ Δημοκρατία καὶ τὴν
ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ἡ λογοκρισία ποὺ ὁλοένα
ἐπιβάλλουν τὰ πανίσχυρα Μέσα Κοινωνικῆς Δι-
κτύωσης σὲ «ἀποκλίνουσες» ἀπόψεις εἶναι μόνον
ἡ ἀρχή. Ἤδη, αὐξάνονται οἱ φωνὲς ποὺ ζητοῦν
περαιτέρω «αὐτοπεριορισμὸ» τῆς ἔκφρασης γνώ-
μης στὸν συστημικὸ Τύπο.
27. Ἡ κρίση τοῦ covid-19 ἀνέδειξε ὅτι καὶ στὴ
χώρα μας, ὁ «πρακτικὸς ὑλισμὸς», ὅπως ὁ Νικόλαος
Μπερντιάγιεφ τὸν περιγράφει, ἀλλά καὶ ὁ Φώτης
Κόντογλου τὸν ἔχει στηλιτεύσει εἶναι ἡ κυρίαρχη
ἰδεολογία τοῦ συνόλου τοῦ πολιτικοῦ συστήματος:
Κάθε σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς κοινωνίας, πέρα ἀπὸ
τὴν ὑλικὴ ἐπιβίωση καὶ τὸ ἀτομικὸ ὑλικὸ συμφέ-
ρον εἶναι καταδικασμένο νὰ μπεῖ στὸ περιθώριο:
Ἰδίως ἡ πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ ζωὴ καὶ ἡ
ἱστορικὴ μνήμη. Στὰ πλαίσια αὐτὰ ἐντάσσονται καὶ
οἱ κοινωνικοὶ ἀγῶνες, διότι πνευματικὸς ἀγώνας
εἶναι νὰ μιλᾶμε γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον μας.
28. Ἡ ἀπαξιωτικὴ συμπεριφορὰ τῆς Κυβέρ-
νησης Μητσοτάκη ἀπέναντι στὴν Ἱερὰ Σύνοδο
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἄκρα περιθω-
ριοποίηση τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μὲ πρόσχημα
τὰ μέτρα κατὰ τοῦ covid 19 φανερώνουν τὸν
ἀληθινὸ «πίνακα ἀξιῶν» τοῦ πολιτικοῦ συστήμα-
τος καὶ ἰδίως τῆς Δεξιᾶς, ἡ ὁποία κατ’ ἐπάγγελμα
ἐμφανίζεται ὡς ὁ πολιτικὸς «προστάτης» τῆς
Διοικούσας Ἐκκλησίας. Ἡ τελευταία, ἀνέτοιμη
νὰ ἀρθρώσει ὁλοκληρωμένη δική της πρόταση
πρὸς ἀντιμετώπιση τῆς πρωτόγνωρης κρίσης,
ἐπέλεξε τὴν πλήρη συμμόρφωση στὶς ἐπιταγὲς
τοῦ Καίσαρα, τουλάχιστον μέχρι τὰ Θεοφάνεια
τοῦ 2021. Θὰ μποροῦσε πολὺ νωρίτερα, ὅπως
θρησκευτικὲς κοινότητες ἔχουν πράξει σὲ ἄλλες
χῶρες προσφεύγοντας στὴ Δικαιοσύνη, νὰ εἶχε
ἐνεργήσει γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς θρησκευτικῆς
ἐλευθερίας.
29. Ἡ ΧΔ στήριξε τὸ πλαίσιο ποὺ ἡ ἴδια ἡ Δ.Ι.Σ.
εἶχε θέσει στὴ συνεδρίασή της τῆς 16ης Μαρτί-
ου 2020, μὲ λιτὲς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ παρουσία
πιστῶν, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ λήψη τῶν μέτρων
προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας. Ἐπίσης, ἀντιτά-
χθηκε στὴν προπαγάνδα τῶν συστημικῶν ΜΜΕ,
τὰ ὁποῖα ἐπιτέθηκαν κατ’ ἐπανάληψη στὸν πυρήνα
τῆς Ὀρθόδοξης πίστης. Ἀκόμα καὶ ἡ δημοσίευση
ψευδῶν εἰδήσεων ἐπιστρατεύτηκε, ὅταν ἡ Διοι-
κούσα Ἐκκλησία ἀποφάσισε νὰ τελεσθεῖ μὲ τὴν
παρουσία πιστῶν ἡ ἀκολουθία τῶν Θεοφανείων.
Μόνο σύμπτωση δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ἡ
προβολὴ στιγμιοτύπων ἑορτασμῶν μὲ κόσμο περα-
σμένων ἐτῶν, ἀπὸ διαφορετικὰ ΜΜΕ, προκειμένου
νὰ «περάσει» ἡ ψευδὴς ἐντύπωση ὅτι παραβιάζονται
τὰ μέτρα προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας.
30. Ἔκφραση τοῦ «πρακτικοῦ ὑλισμοῦ» τοῦ πο-
λιτικοῦ συστήματος εἶναι καὶ ἡ συνολικὴ ἀπαξίωση
τοῦ τομέα τοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ τῶν ἐθνικῶν
ἐπετείων. Ἀνακοινώθηκε, ὅτι γιὰ τὰ 200 χρόνια τῆς
25ης Μαρτίου 1821 θὰ γίνουν ἐκδηλώσεις χωρὶς
παρουσία κοινοῦ. Τὸ ἴδιο ἔπρεπε, τουλάχιστον,
νὰ εἶχε γίνει καὶ στὶς προηγούμενες ἐπετείους.
31. Ὅλη αὐτὴ ἡ σημερινὴ συνταύτιση τῶν πτε-
ρύγων τοῦ πολιτικοῦ συστήματος ποὺ ἐμφανίζο-
νταν ὡς ἀσυμβίβαστοι ἀντίπαλοι τὴ δεκαετία τοῦ
1950, ἀποτελεῖ πλήρη δικαίωση γιὰ τὴ ΧΔ καὶ τὸν
ἱδρυτή της Νίκο Ψαρουδάκη, ὁ ὁποῖος μὲ ἔμφαση
τόνιζε ὅτι τὰ διλήμματα ποὺ ἔμπαιναν τότε ἦταν
παραπλανητικά.

Ε. Ἀξιόπιστη ἐναλλακτικὴ λύση πέρα ἀπὸ τὸ συμβιβασμὸ τοῦ «Ἀκραίου Κέντρου» καὶ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῆς Ἀκροδεξιᾶς

32. Σήμερα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει γίνει ἀντι-
ληπτὴ ἡ πολιτικὴ ἐπικυριαρχία τοῦ «Ἀκραίου
Κέντρου» καὶ τῆς νεοφιλελεύθερης ἐκδοχῆς τοῦ
ἐκτροχιαζόμενου καπιταλισμοῦ, δὲν ἔχει διατυπωθεῖ
ἀξιόπιστη ἀντίθετη πολιτικὴ πρόταση. Τὰ λαϊκὰ
στρώματα ποὺ ἐξαθλιώνονται καὶ μπαίνουν στὸ
περιθώριο, ὅταν δὲν ἀπέχουν, γίνονται εὔκολη
πελατεία πολιτικῶν κραυγῶν μίσους καὶ μισαλλο-
δοξίας τοῦ χώρου τῆς Ἀκροδεξιᾶς, ποὺ ὄχι μόνο
δὲν ἐντοπίζουν τὴ ρίζα τῶν προβλημάτων, ἀλλὰ
καὶ ἀποπροσανατολίζουν καλλιεργώντας τὸ μίσος
σὲ «ἀποδιοπομπαίους τράγους». Ἡ μαρξιστικὴ
Ἀριστερά, στὸ βαθμὸ ποὺ δὲν ἔχει ἀφομοιωθεῖ μὲ
τὸ κυρίαρχο «Ἀκραῖο Κέντρο», περιχαρακώνεται
στὶς δογματικὲς παρωπίδες της.

ΣΤ. Ἀντιμετώπιση τοῦ νέο –Οθωμανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ στὴ βάση τοῦ διεθνοῦς δικαίου

33. Μετὰ τὸ κλείσιμο τοῦ λεγόμενου «Μακεονικοῦ» ἐπὶ ζημία τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων,
ἔρχεται ἡ σειρὰ τοῦ Κυπριακοῦ καὶ τῶν «Ἑλλη-
νο-τουρκικῶν».
Ὁ διάλογος μὲ μιὰ χώρα, ἡ ὁποία:
– ἀρνεῖται τὴ διεθνῆ δικαιοταξία, τὰ διεθνῆ
δικαιοδοτικὰ ὄργανα.
– ἀπειλεῖ με πόλεμο, ἐὰν ἀσκήσουμε ἀπαρά-
γραπτα καὶ κατοχυρωμένα δικαιώματα καὶ τὸν
χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ διευρύνει καὶ ἐμπεδώσει τὶς
ἄνομες διεκδικήσεις της
– εἶναι ἀκατανόητος καὶ «στρώνει» τὸ ἔδαφος
γιὰ λύσεις ἀπὸ ἐθνικὰ ἐπιζήμιες ἕως προδοτικές.
34. Ἡ χώρα μας πρέπει νὰ ἀποφύγει τὴν πα-
γίδα τῶν λεγόμενων ‘διερευνητικῶν ἐπαφῶν’.
Ἐνῶ εἶναι σὲ ἐξέλιξη ὁ 61ος (!) γύρος τέτοιων
ἐπαφῶν, πρέπει νὰ ἀναλογιστοῦμε ὅτι μέσω τῶν
60 προηγούμενων γύρων: α) ἡ Τουρκία νομιμο-
ποιεῖ κάθε φορὰ τὶς μονομερεῖς/ἐπεκτατικές της
διεκδικήσεις, β) διευρύνει καὶ κλιμακώνει διαρκῶς
τὶς διεκδικήσεις αὐτὲς (π.χ. ἀπὸ τὴν ἀμφισβήτηση
τοῦ νομικοῦ καθεστῶτος στὸ Αἰγαῖο, στὶς ‘γκρίζες
ζῶνες’, κι ἀπὸ ἐκεῖ στὴ διεκδίκηση Ἑλληνικοῦ
ἐδάφους 152 Ἑλληνικῶν νησιῶν, κ.ο.κ.) καὶ σὲ
κάθε ἑπόμενο γύρο ξεκινᾶ ἀπὸ πιὸ προωθημένες
θέσεις σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδας, γ) τὰ κυριαρχικὰ
δικαιώματα τῆς Ἑλλάδας συρρικνώνονται διαρκῶς,
ἀνατροφοδοτώντας τὴν κυρίαρχη ἄποψη τῶν
ἐγχώριων ἐθνομηδενιστικῶν κύκλων, περὶ ‘ἔντιμου
συμβιβασμοῦ’ μὲ τὴν Τουρκία.
35. Καλοῦμε τὶς Κυβερνήσεις τῆς Ἑλληνικῆς
καὶ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας καὶ τὶς πολιτικὲς
δυνάμεις σὲ Ἑλλάδα καὶ Κύπρο, ὅσο εἶναι ἀκόμα
καιρός, νὰ ἐπανατοποθετήσουν τὸ Κυπριακὸ
στὴ μόνη σωστή του βάση, ὡς ζήτημα εἰσβολῆς,
κατοχῆς καὶ ἐποικισμοῦ καὶ νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ
τὴν ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος μὲ τὴν
ἀνάδειξη τῆς Κύπρου ὡς ἑνιαίου καὶ κυρίαρχου
Κράτους, χωρὶς καμία παρέκκλιση ἀπὸ τὶς ἀρχὲς
τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου χάριν τῶν συμφερόντων
τῶν ἰσχυρῶν. Ἕνα Κράτος εὐνομούμενο ποὺ θὰ
λειτουργεῖ στὴ βάση τῶν ἀρχῶν τῆς δημοκρατικῆς
πλειοψηφίας στὴ λήψη ὅλων των ἀποφάσεων
καὶ τῆς προστασίας τῶν δικαιωμάτων τοῦ κυ-
πριακοῦ Λαοῦ.
36. Ζητοῦμε ὁ κυπριακὸς λαός, ὅπως καὶ κάθε
λαός, νὰ μπορεῖ νὰ ὁρίζει ὁ ἴδιος τὶς τύχες του καὶ
ἡ λύση τοῦ Κυπριακοῦ νὰ βασίζεται στὸ σεβασμὸ
ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀρχῶν καὶ δικαιωμάτων ποὺ
προβλέπει ὁ Καταστατικὸς Χάρτης τοῦ Ο.Η.Ε.
γιὰ τὰ κυρίαρχα κράτη καὶ τοὺς λαούς, καθὼς
καὶ τὴν κατάργηση ὅλων τῶν καταλοίπων τῆς
ἀποικιοκρατίας: τῶν βρετανικῶν Βάσεων, τοῦ
καθεστῶτος τῶν ἐγγυητριῶν δυνάμεων μὲ δικαί-
ωμα ἐπέμβασης καὶ τῆς παρουσίας τῶν ξένων
στρατευμάτων καὶ τῶν ἐποίκων.
37. Ἀπαιτεῖται μιὰ δυναμικὴ ἐπανεκκίνηση τοῦ
ἐλληνισμοῦ μὲ σχέδιο, ὅραμα, ἐθνεγερτικοὺς ὅρους,
ποὺ θὰ προωθήσει τὴν ἐφαρμογὴ μιᾶς συνεποῦς
πολιτικῆς κοινῆς ἀποδοχῆς καὶ μακρᾶς πνοῆς
σὲ πολλὰ ἐπίπεδα ὅπως: οἰκονομία, ἐκπαίδευση,
πολιτισμός, ἐθνικὴ ἄμυνα καὶ ἀσφάλεια, συμμαχίες
ποὺ θὰ ὑπηρετοῦν τὸ ἐθνικὸ συμφέρον

Ζ. Γιὰ μιὰ ἄλλη πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ πρόταση

38. Ἡ ΧΔ ἔχει καθῆκον νὰ ἀποτελέσει πόλο ἐνεργοποίησης
καὶ συσπείρωσης τῶν πολιτῶν ποὺ δὲν συμβιβάζονται μὲ τὴν κα-
τάσταση αὐτή, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τὴ χώρα στὴν παρακμὴ καὶ τὴν
κοινωνία σὲ ἐξαθλίωση.
39. Ἡ βαρειὰ πολιτικὴ κληρονομιὰ τῶν ἀγώνων τοῦ ἱδρυτῆ τῆς
ΧΔ καὶ τῆς «Χριστιανικῆς» Νίκου Ψαρουδάκη ἐπιβάλλει σήμερα,
νὰ ἀντισταθοῦμε στὸν κίνδυνο μόνιμης διολίσθησης στὸ λεγόμενο
«δίκαιο τῆς ἀνάγκης», καὶ παραίτησης ἀπὸ τὶς θεμελιώδεις δημοκρα-
τικὲς ἐλευθερίες, τὶς ὁποῖες τὸ Κίνημα αὐτὸ εἶναι ἀδιαπραγμάτευτα
ταγμένο νὰ ὑπερασπίζεται.
40. Ταυτόχρονα, ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, καλούμαστε, στὶς
παροῦσες περιστάσεις, νὰ περιφρουρήσουμε τὸν πυρήνα τῆς πίστης
μας, τὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη μὲ ἐπίκεντρο τὸ Μυστήριο τῆς Θείας
Εὐχαριστίας. Μποροῦμε νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε, τηρώντας τὰ
ἐπιβεβλημένα μέτρα προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας καὶ ἀντικρού-
οντας ἔμπρακτα τὶς ἀνοίκειες ἐπιθέσεις, ποὺ εἴτε ἀπὸ ἐμπάθεια εἴτε
ἀπὸ ἡμιμάθεια καὶ ἄγνοια, ἐξαπολύονται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ
τοῦ πυρήνα τῆς πίστης μας.
41. Μὲ τὴν πολιτικὴ ἀντίσταση στὴ συστημικὴ προπαγάνδα,
καλούμαστε νὰ σχεδιάσουμε καὶ νὰ ὀργανώσουμε τὸν προσωπικὸ
οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικό μας βίο σὲ δημιουργικὲς βάσεις ἀλληλεγ-
γύης καὶ δημοκρατίας, γιὰ νὰ ὑπερβαίνουμε στὴν πράξη τὸ ἰσχύον
πλαίσιο τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας.
42. Ἡ ΧΔ, μὲ ἀδιαπραγμάτευτο σημεῖο ἀναφορᾶς τὸ κοινωνικὸ
μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσής μας,
διαμορφώνει τὸ πολιτικὸ πλαίσιο τῶν θέσεών της γιὰ νὰ δώσει
τὴ δική της ἀπάντηση στὰ σύγχρονα πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ
προβλήματα.
43. Ἡ ἐναλλακτικὴ πολιτική μας πρόταση, στὴ βάση τῆς πολι-
τικῆς ἐλευθερίας, τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς,
τῆς καταγγελίας τῆς ἀδικίας καὶ τῶν κραυγῶν τοῦ μίσους καὶ τῆς
μισαλλοδοξίας, ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τοὺς πολίτες.
44. Ἡ κατάσταση μετὰ τὴν covid-19 ἐποχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντι-
μετωπιστεῖ ἀπὸ πολιτικὲς δυνάμεις ποὺ φανατίζουν καὶ διχάζουν
ἀσκώντας τὴν πολιτικὴ μὲ ὅρους πολέμου καὶ ἀποπροσανατολίζουν,
ἐπενδύοντας στὸν ἐθνικισμὸ καὶ στὸ μίσος.
45. Οὔτε μὲ δυνάμεις ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν πέρα ἀπὸ τὰ
Μνημόνια καὶ τὸν κοινωνικο-πολιτικὸ μονόδρομο ποὺ ἔχει καθιε-
ρωθεῖ στὸ διηνεκές, μὲ τὴν ἐγκαθίδρυση μηχανισμῶν τεχνοκρατικῆς
οὐδετερότητας, ἐποπτείας καὶ ἐπιβολῆς, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν
μόνον ἀριθμοὺς καὶ ὄχι ἀνθρώπους.
46. Καλούμαστε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ νὰ ξεπεράσουμε τὰ ψεύτικα
διλήμματα καὶ νὰ συμβάλουμε ὅσο μποροῦμε στὴν κάλυψη τοῦ
πολιτικοῦ κενοῦ καλύψουμε τὸ πολιτικὸ κενὸ τῆς χώρας:
-Προασπίζοντας τὴ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας καὶ τῶν θεμε-
λιωδῶν ἐλευθεριῶν.
-Ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῆς ἐπικυριαρχίας τῆς διεθνοῦς οἰκονομικῆς
ὀλιγαρχίας, τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας καὶ ἀνισότητας, τῆς ἀπαξίωσης
τῆς ἐργασίας καὶ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους.
-Γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ κυριαρ-
χίας καὶ τὴν ἀντικατάσταση τῆς σημερινῆς Εύρωπαϊκῆς Ἕνωσης
ἀπὸ πανευρωπαϊκὸ φορέα διεθνοῦς συνεργασίας, ἀλληλεγγύης καὶ
εἰρηνικῆς συνύπαρξης.
Εἰδικά, ἀπευθυνόμαστε σὲ ὅσους γνωρίζετε τὶς θέσεις μας καὶ
συμφωνεῖτε. Γραφτεῖτε συνδρομητές, ἐνισχύστε τὴν ἐφημερίδα.
Συστρατευθεῖτε ἐνεργὰ μὲ τὴ ΧΔ. Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ
ἐργάται ὀλίγοι.