Τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβεβαιώνει τὸ βαθμὸ τῆς στρέβλωσης ποὺ ἐπιφέρει στὴ χριστιανικὴ διδασκαλία ἡ μετάλλαξή της σὲ ἀκίνδυνο κώδικα ἠθικῆς. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὴν εὐκαιρία σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ σὠσει τὴν ψυχή του καὶ ν’ ἁγιἀσει. Μὲ πρῶτο παράδειγμα τὸ ληστὴ ποὺ σταυρώθηκε μὲ τὸν Χριστό. Εἶναι ἀπὸ τοὺς λίγους ἀνθρώπους ποὺ μετὰ βεβαιότητος ξέρουμε ὅτι σώθηκε καὶ πῆγε στὸν Παράδεισο, ἀφοῦ τὸ μάθαμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεό.

• Ἔχει ἐπιχειρηθεῖ νὰ δυσφημιστεῖ ὁ Χριστιανσμὸς μὲ τὴν ὀργανωμένη ἀποδόμηση πολλῶν ἁγίων μὲ βἀση ἠθικολογικὰ κριτἠρια.
• Ὅπως τονίζει ὁ μακαριστὸς π. Γεώργιος Μεταλληνός, «Ἅγιος σημαίνει ὅτι ἔχει τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα του – αὐτὸ σημαίνει: ὄχι ἀλάθητος», ἀνασκευἀζοντας μιὰ τέτοια ἀπόπειρα ἀποδόμησης τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου, ποὺ γιορτάζει σήμερα, μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του, τὴν ἁγία Ἑλένη («Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας καὶ ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια» www.oodegr.com).
• Ὁ π. Γεώργιος δίνει ἰδιαίτερη ἔμφαση στὸ σεβασμὸ τοῦ Μέγα Κωνσταντίνου στὸ συνοδικὸ θεσμό, ἀφοῦ, μὲ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς, καὶ μόνο ἡ σύναξη συνοδικῶν ἀπὸ ὅλα τὰ πέρατα τῆς αὐτοκρατορίας δὲν μποροῦσε νὰ γίνει χωρὶς τὴ στήριξη τῶν ἀρχῶν. Χωρὶς νὰ ἐπιβάλει ἀποφάσεις διὰ τῆς ἰσχύος. Μετὰ τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, ποὺ σταμάτησε ὁριστικὰ τοὺς διωγμούς, αὐτὴ ἦταν μιὰ πολύτιμη συμβολή του στὴν ἀπρόσκοπτη λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία καθιερώθηκε καὶ ἔγινε σεβαστὴ καὶ ἀπὸ τοὺς περισσότερους διαδόχους του.

«Γηράσαντα, Κύριε, κόσμον πολλοῖς ἁμαρτήμασι, καινίσας τῷ Πάθει σου καὶ τῇ Ἐγέρσει σου, ἀνελήλυθας, ὀχούμενος νεφέλῃ, πρὸς τὰ ἐπουράνια, δόξα τῇ δόξῃ σου» (Ἂπὸ τὴν ἀκολουθία τοῦ σημερινοῦ  Ὄρθρου τῆς Ἀναλήψεως).

• Τὸν κόσμο τὸ γερασμένο ἀπὸ τὶς πολλὲς ἁμαρτίες,
• Ἀφοῦ τὸν ξανάνειωσες μὲ τὸ Πάθος σου καὶ τὴν Ἀνάστασή σου
• Ἀνέβηκες, πάνω σὲ νεφέλη, πρὸς τὰ ἐπουράνια…
• Τὸ γῆρας εἶναι συνέπεια τῆς πτώσης τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ πρὶν ἀπ’ αὐτὴν ἦταν ἀθάνατος.
• Φιλοσοφίες καὶ ἰδεολογίες φαίνονται στὶς ἀπαρχές τους νέες καὶ «φρέσκιες», γιὰ νὰ γεράσουν στὴ συνέχεια.
• Γερνᾶ καὶ ἡ συστημικὴ καὶ ἐπιλεκτικὴ ἐκδοχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀδελφότητες ποὺ ἐμφάνιζαν σύγχρονο λόγο στὸ Μεσοπόλεμο, γέρασαν ἀφόρητα στὶς δεκαετίες 1960 καὶ 1970.
• Ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία δὲν γερνᾶ ποτὲ καὶ εἶναι πάντα ἐπίκαιρη, μὲ ἀπαντήσεις στὰ προβλήματα τῆς κάθε ἐποχῆς. Διότι ἔχει ἄξονά της τὸ παράδειγμα τοῦ Θεανθρώπου, ποὺ νίκησε τὸ θἀνατο, ἀνατρέποντας συνθέμελα τὸν Ἅδη καὶ τὶς λογικές του.
• Καὶ στὴ συνέχεια, ἀναλήφθηκε ὡς Θεάνθρωπος στοὺς οὐρανούς, μπροστὰ σὲ μάρτυρες. Γεφυρώνοντας καὶ καταργώντας τὸ χάσμα Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου.

Η εικόνα του 15ου αιώνα αγνώστου αγιογράφου από τα Χανιά.

«Τοῖς ῥείθροις τῶν αἱμάτων σου, τῆς ἀπάτης τὴν φλόγα, ἀπέσβεσας Μακάριε, καὶ τυράννων τὰ θράση, εἰς τέλος ἐξηφάνισας, καὶ Χριστὸν ἐδόξασας, Γεώργιε Ἀθλοφόρε· ὅθεν στέφος ἐδέξω, ἀφθαρσίας καὶ ζωῆς, ἐκ δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου». (Ἀπὸ τὸν σημερινὸ ὄρθρο τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μεγαλομάρτυρος).

• Μὲ καταγωγὴ ἀπὸ χριστιανικὴ οἰκογένεια τῆς Καππαδοκίας, ὁ ἅγιος, ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν, μεγάλωσε στὴν Παλαιστίνη, τόπο καταγωγῆς τῆς μητέρας του. Σταδιοδρόμησε ἀπὸ πολὺ νέος στὸ ρωμαϊκὸ στρατό. Διακρίθηκε φτἀνοντας στὸ ἀξίωμα τοῦ κόμη καὶ κερδίζοντας τὴν ἐκτίμηση τῶν ἀνωτέρων του.
• Τὸ 303 μ.Χ ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του ἀπέναντι στὸν αὐτοκράτορα Διοκλητιανό, ἐκφράζοντας μὲ παρρησία τὴν ἀντίθεσή του στὴν κήρυξη τοῦ διωγμοῦ τῶν Χριστιανῶν μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα.
• Βασανίστηκε φρικτά. Ὅμως, ὄχι μόνο δὲν ὑπέκυψε, ἀλλὰ καὶ κατὰ τρόπο θαυμαστὸ ἔβγαινε ἀλώβητος ἀπὸ τὰ βασανιστήρια, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πιστέψουν πολλοί, ἀκόμα καὶ ἡ Ἀλεξάνδρα, σύζυγος τοῦ Διοκλητιανοῦ.
• Ὅλους αὐτοὺς ὁ ἀντίχριστος αὐτοκράτορας τοὺς καταδίκασε σὲ θάνατο.
• Καὶ τὸν Γεώργιο τὸν ἀποκεφάλισε, ἀφοῦ ὄχι μόνο τὸ φρόνημά του δὲν πέτυχε νὰ κάμψει, ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ θάνατο βασανιστικὸ νὰ δολοφονήσει.
• Ὁ ἅγιος, γεμάτος ἀπὸ χάρη τοῦ Θεοῦ, θαυματούργησε κατ’ ἐπανάληψη ὅσο ζοῦσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὸ κάνει μετὰ θάνατον.
• Εἶναι ἀπὸ τοὺς λίγους ἁγίους ποὺ καὶ οἱ Μουσουλμάνοι εὐλαβοῦνται.
• Σύμφωνα μὲ τὸ ἀπολυτίκιο, ὁ τιμώμενος ἅγιος εἶναι «… τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος…». Ὑπέρμαχος (καὶ) μιᾶς ἐξουσίας ποὺ διακονεῖ εἰς τὸ ἀγαθόν.

Χριστιανική 23 Απριλίου 2026. Στήλη ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ

Η εικόνα από το Εθνολογκό Μουσείο Θράκης 

Τὰ μηνύματα ἀπὸ τὰ ἀναγνώσματα καὶ τὴν ὑμνογραφία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας εἶναι πολλὰ καὶ ἐπίκαιρα. Μὲ βασικὸ χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἦταν προϊὸν ἀντίδρασης τῶν τυραννικῶν ἐξουσιαστικῶν μηχανισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἔνοιωσαν ὅτι ἀπειλοῦνται ἀπὸ τὴ μεγάλη ἀνατροπὴ ποὺ ἔφερνε ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία.
• Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἦταν τὸ προοίμιο τῆς τελειωτικῆς νίκης πάνω στὸ θάνατο, τῆς δικῆς Του Ἀνάστασης ποὺ θὰ ἐρχόταν. Μπροστὰ σὲ ἑκατοντάδες μάρτυρες, ἀναστήθηκε νεκρὸς τετραήμερος.
• Καὶ ποιὰ ἦταν τὰ ἀντανακλαστικὰ τῆς ἐξουσίας τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων; Σχεδίασαν νὰ τὸν δολοφονήσουν, γιὰ νὰ ἀφανίσουν τὸ «τεκμήριο» τῆς θεϊκῆς δύναμης τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκούσαμε στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων.
• Γιὰ νὰ ἐπαληθευτεῖ ἠ ρήση ποὺ ἔβαλε ὁ Χριστὸς στὸ στόμα τοῦ Ἀβραὰμ στὴν παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου: κι ἀναστημένο νεκρὸ νὰ δοῦν, δὲν θὰ πιστέψουν.
• Τί εἴδους δοξασίες μποροῦν νὰ ἔχουν ἄνθρωποι ποὺ βλέπουν νεκρὸ νὰ ἀνασταίνεται καὶ ἀντὶ νὰ πιστέψουν σπεύδουν νὰ ἐξαφανίσουν τὸ τεκμήριο τῆς νίκης τῆς ζωῆς πάνω στὸ θάνατο;
• Προφανῶς, ἡ συγκεκριμένη κατηγορία ἔχει ὡς ὑπέρτατο «θεὸ» τὴν έξουσία. Ἡ λατρεία τῆς ἐξουσίας, ὅπως καὶ ἡ λατρεία τοῦ χρήματος, ἡ πλεονεξία, εἶναι πρόσωπα τοῦ ὑλισμοῦ, ἐκφάνσεις τῆς «ὑλιστικῆς κοσμοθεωρίας», γιὰ τὴν ὁποία μίλησε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης.
• Δὲν εἶναι, λοιπὀν, ὁ ὑλισμὸς προϊὸν ἐπιστημονικῆς τεκμηρίωσης καὶ ὀρθοῦ λόγου, ὅπως αὐτοπροβάλλεται, ἀφοῦ τὰ ὀρθολογικὰ συμπεράσματα ἐξάγονται μὲ βάση τὶς ἀποδείξεις.
• Ὁ ὑλισμὸς εἶναι θρησκεία καὶ δεισιδαιμονία ποὺ φοβᾶται καὶ καταστρέφει τὶς ἀντίθετες ἀποδείξεις. Στὴν καλύτερη περίπτωση, ἀπλῶς ἐμμένει στὴ δοξασία ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ὕλη καὶ τὸ ὑλικὸ συμφέρον, τίποτε ἄλλο δὲν ὑπάρχει, ἀπορρίπτοντας κάθε περὶ τοῦ ἀντιθέτου συζήτηση.
• Τὸ τυραννικὸ αὐτὸ δόγμα, ἀσύμβατο μὲ τὴ χριστιανική μας πίστη, μόνο μὲ τὴν εἰδωλολατρεία ταιριάζει, σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο τοῦ ὄρθρου τῆς Μεγάλης Δευτέρας: «οὐ κλῆρος γὰρ ἐμός, τυραννὶς δὲ γνώμη αὐθαίρετος».
• Καὶ ἐκδηλώνει τὰ «ἀντανακλαστικά» του, ὅταν νοιώθει τὸν κίνδυνο.
• Γράφει ὁ Φώτης Κόντογλου γιὰ τὴν εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα: «Ἕναν τέτοιον θρίαμβο ἔκανε κι ὁ Χριστὸς σήμερα, ὁ ἄρχοντας τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης. Μά, ὅπως τὰ ἄλλαξε ὅλα καὶ τὰ ἔκανε ἀνάποδα ἀπ’ ὅ,τι συνηθίζανε οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι κι ὁ θρίαμβος ποὺ ἔκανε, ἤτανε θρίαμβος τῆς φτώχειας καὶ τῆς ταπείνωσης. Ὁ Ρωμαῖος ὕπατος ἤτανε καθισμένος ἀπάνω σὲ θρόνο καὶ σὲ χρυσὸ ἁμάξι, μὰ ὁ Χριστὸς ἤτανε καβαλικεμένος ἀπάνω σ’ ἕνα πουλάρι, σ’ ἕνα γαϊδουρόπουλο, ποῦναι τὸ πιὸ ταπεινὸ καὶ καταφρονεμένο ἀνάμεσα στὰ ζῶα».
• Ἡ διατύπωση τοῦ Φώτη Κόντογολου ὅτι ὁ Χριστὸς τὰ ἄλλαξε ὅλα καὶ τὰ ἔκανε ἀνάποδα ἀπ’ ὅ,τι συνηθίζανε οἱ ἄνθρωποι, εἶναι μὲ ἄλλα λόγια ἡ διατύπωση τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἐπανάσταση καὶ τὴν ἐπανάσταση τῆς ἀγάπης.
• Φοβισμένοι ἀπὸ τὴ θριαμβευτικὴ ὑποδοχὴ ποὺ ἐπιφυλάχθηκε στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς συνέπεια τῆς ἀπήχησης τῆς Ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου, σὲ πρῶτο στάδιο οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἐπιδίωξαν νὰ Τὸν ἀποδομήσουν σὲ ἐπίπεδο ἀπόψεων.
• Ἀπέτυχαν, τόσο οἱ Φαρισαῖοι, ὅσο καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι. Γιὰ ν’ ἀκολουθήσουν τὰ ἀμείλικτα «οὐαὶ» κατὰ τῶν Φαρισαίων, ποὺ ἀκούσαμε στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ ὄρθρου τῆς Μεγάλης Δευτέρας. Γιατὶ ὄχι καὶ κατὰ τῶν Σαδδουκαίων, ποὺ δὲν πίστευαν στὴν ἀνάσταση νεκρῶν; Αὐτοὺς ὁ Χριστὸς ἁπλῶς τοὺς ἀποστόμωσε καταλογίζοντάς τους ὅτι δὲν καταλαβαίνουν τὶς Γραφές.
• Ὅμως, στοὺς Φαρισαίους καταλόγισε ὑποκρισία καὶ διάσταση λόγων καὶ ἔργων, ποὺ ἀποπροσανατολίζει καὶ παραπλανᾶ, ἀφοῦ, μὲ βάση ἐπαγγελίες φαινομενικὰ ὀρθές, προκύπτουν ἔργα κακά.
• Ἀνάλογα ἰσχύουν καὶ σήμερα μὲ τὶς ἀκίνδυνες καὶ ἐπιλεκτικὲς ἐκδοχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἐργαλειοποιοῦν τὴν πίστη μας πρὸς ὄφελος τῶν κρατούντων καὶ λειτουργοῦν ὡς ἰδεολογικὸ «δεκανίκι» τῆς ἑκάστοτε ἐκμεταλλευτικῆς καὶ τυραννικῆς ἐξουσίας.
• Ἡ ἀνατροπὴ ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς ἐπικεντρώνει στὴν ὁριστικὴ ἥττα τοῦ θανάτου καὶ κατ’ ἐπέκταση στὶς ἐπιμέρους λογικὲς τοῦ θανάτου.
• Στὴν κατάργηση τῆς ἐξουσίας μὲ τὴ μεταμόρφωσή της σὲ διακονία μὲ τὴν παραγγελία «οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν», σὲ σχέση μὲ τὴν μέχρι τότε κρατοῦσα ἀντίληψη, ποὺ δεχόταν νὰ εἶναι ἡ θέση ἐξουσίας προνομιακὸ πόστο καταδυνάστευσης τῶν διοικουμένων πρὸς ὄφελος τοῦ ἐξουσιαστῆ, πού, πέρα ἀπὸ τὴ στυγνὴ ἐκμετάλλευση, ἀπολαμβάνει καὶ τὶς «πρωτοκαθεδρίες» καὶ τὶς «πρωτοκλισίες», ποὺ τόσο ἄρεσαν στοὺς Φαρισαίους.
• Στὴν κατάργηση ἀκόμα καὶ τοῦ πνευματικοῦ ἐξουσιασμοῦ, ἀφοῦ, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Φαρισαίους, «ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ραββί, εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστὶν ὁ καθηγητής, ὁ Χριστός. Πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε…».
• Στὴν κατάργηση τῶν ἐξουσιαστικῶν σχέσεων στὴν οἰκογένεια: «Καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς, εἷς γάρ ἐστιν ὁ πατὴρ ὑμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Εἶναι γνωστὸ ὅτι, ἐκεῖνα τὰ χρόνια, ἡ πατρικὴ ἐξουσία ἔφτανε ἀκόμα καὶ στὸ δικαίωμα ζωῆς ἢ θανάτου.
• Διώχνοντας τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸ ναό, ὁ Χριστὸς ἔθιξε τὸ διαχρονικὸ πρόβλημα τῆς ἐμπορευματοποίησης τῆς πίστης.
• Ἀφοῦ δὲν κατάφεραν νὰ Τὸν ἀποδομήσουν μὲ τὸν ἀντίλογο, προχώρησαν στὴ μεθόδευση τῆς φυσικῆς Του ἐξόντωσης.
• Μὲ τὴν προδοσία τοῦ Ἰούδα, ποὺ προηγουμένως παρίστανε τὸν «συνεπῆ», ζητώντας νὰ πουληθεῖ τὸ μύρο τῆς γυναίκας ποὺ τίμησε τὸν Χριστὸ πρὸς ὄφελος τῶν φτωχῶν.
• Τὸ φαινόμενο τοῦ «Ἰούδα», ποὺ ἐπενδύει πολιτικὰ στὴ συνέπεια ὑπὲρ τῶν ἀδυνάτων καὶ καταλήγει νὰ τοὺς προδώσει, μὲ ἀντίτιμο τὰ «ἀργύρια» τῆς ἐξουσίας, εἶναι διαχρονικό. Τὸ ζήσαμε πρόσφατα στὴν Ἑλλάδα.
• Ἄλλο μέσο μὲ στόχο τὴ φυσικὴ ἐξόντωση τοῦ ἐπικίνδυνου γι’ αὐτοὺς Χριστοῦ, οἱ μηχανορραφίες καὶ οἱ κακοδικίες. Ἔχουν γίνει μελέτες τῆς δίκης καὶ καταδίκης τοῦ Χριστοῦ μὲ συμπέρασμα ὅτι πρόκειται γιὰ παρωδία δίκης καὶ κακοδικία. Γνωστὲς μέχρι σήμερα μεθοδεύσεις τῶν τυραννικῶν καθεστώτων.
• Καὶ ἕνα ἄλλο μέσο γνωστὸ μέχρι σήμερα: ὁ ἐπηρεασμὸς τῆς κοινῆς γνώμης, προκειμένου τὰ «ὡσαννὰ» τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων νὰ γίνουν τὰ «σταύρωσον» τοῦ σημερινοῦ ὄρθρου τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς.
• Ὅλες αὐτὲς οἱ μεθοδεύσεις ἐξυπηρέτησαν τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τελικὰ ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε καὶ ὁ Ἅδης «ἠχμαλώτισται».
• Στὴν κλασικὴ σειρὰ «Ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ», ποὺ σκηνοθέτησε ὁ Τζεφιρέλι, ἐπινοεῖται ὁ φανταστικὸς χαρακτήρας τοῦ Ζεράχ, μέλους τοῦ «Συνεδρίου» ποὺ συντονίζει τὶς μηχανορραφίες κατὰ τοῦ Ἰησοῦ καὶ διαπιστώνει τὴν ἀποτυχία, βλέποντας τὸν Τάφο ἀδειανό…
• Οἰ παθογένειες ποὺ ἐκδηλώθηκαν τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα παραμένουν, καὶ ἐκδηλώνονται ὅταν ἡ τυραννικὴ ἐξουσία αἰσθάνεται ὅτι κινδυνεύει.
• Καὶ κινδυνεύει ὅταν ἔρχεται ἀντιμέτωπη μὲ τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου σὲ ὅλη του τὴ διάσταση.
• Καλὴ Ἀνάσταση!

Χριστιανική 9.4.2026. Στήλη τα του Καίσαρος

ΦΩΤΟ: O Ιησούς ενώπιον του Πιλάτου, Βασιλική Sant’Apollinare Nuovo, Ραβέννα, 6ος αι. μ.Χ.

Ἂν ὅλοι θυμόμαστε καὶ γιορτάζουμε τὴν ἔναρξη τοῦ ὑπὲρ έλευθερίας ἀγώνα, ἡ εἰκόνα σὲ σχέση μὲ τὸ πότε ἀκριβῶς καὶ σὲ ποιὸ βαθμὸ αὐτὸς δικαιώθηκε παραμένει συγκεχυμένη.
• Τὸ ὅραμα τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ καὶ τῶν ἐπαναστατῶν στὴ συνέχεια ἦταν ἡ συνολικὴ ἀνατροπὴ καὶ κατάργηση τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας καὶ ἡ ἀποκατάσταση τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας σὲ δημοκρατικὴ μορφή, μὲ κατοχυρωμἐνα τὰ θεμελιώδη δικαιώματα ὅλων τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἐθνοτήτων. Ἑνὸς «γαλαξία» κοινοτήτων ποὺ θὰ συμβίωναν ἁρμονικὰ στὴ βάση τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. Μιὰ τέτοια ἐξέλιξη ταίριαζε στὴν πραγματικότητα τῶν χερσονήσων τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μικρασίας, ὅπου ζοῦσαν ἀνάμικτα διαφορετικὲς ἐθνοτικὲς καὶ θρησκευτικὲς κοινότητες.
• Τὸ νεο-οθωμανικὸ ἀφήγημα στὶς μέρες μας ἐπενδύει στὴ λήθη καὶ ἀποπειρᾶται νὰ ἐξωραΐσει τὶς συνθῆκες ζωῆς στὴν πάλαι ποτὲ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, παρουσιάζοντάς την οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ὡς ὑπόδειγμα «πολυπολιτισμικῆς» κοινωνίας.
• Στὴν πραγματικότητα, τὸ ὀθωμανικὸ καθεστὼς πιὸ πολὺ προσομοίαζε σὲ καθεστὼς «ἀπαρτχάϊντ», ἀφοῦ οἱ Χριστιανοὶ ἦταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ποὺ ζοῦσαν σὲ καθεστὼς διακρίσεων, μὲ τὴ ζωή, τὴν τιμὴ καὶ τὴν περιουσία τους στὸ ἔλεος τῆς αὐθαιρεσίας τῆς διοίκησης. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες ἐπέλεγαν νὰ ζήσουν σὲ βουνὰ καὶ νησιά. Περιοχὲς ἄγονες, κακοτράχαλες καὶ ἀπομονωμένες, ποὺ δὲν τραβοῦσαν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν δυναστῶν τους.
• Ἡ Ἐπανάσταση ἐν μέρει δικαιώθηκε, μὲ τὴ δημιουργία τοῦ νεοελληνικοῦ ἐθνικοῦ κράτους. Στὴν ἀρχή, ὡς ὑποτελοῦς στὸ Σουλτάνο. Στὴ συνέχεια, ἀναγνωρισμένου ἀπὸ τὶς τότε μεγάλες δυνάμεις ὡς «Κράτος ἀνεξάρτητον», τὸ ὁποῖο «θέλει χαίρει ὅλα τὰ δίκαια, πολιτικά, διοικητικὰ καὶ ἐμπορικά, τὰ προσπεφυκότα εἰς ἐντελῆ ἀνεξαρτησίαν», γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου στὶς 3 Φεβρουαρίου 1830, κατὰ τὴν ἀκριβῆ διατύπωση τοῦ ἄρθρου 1.
• Δὲν ἀμφσβητεῖται ὅτι, στὴν πράξη, ἐξάρτηση ὑπῆρξε ἀπὸ ξένες δυνάμεις. Ὅμως, ὅπως ἔχουμε ἤδη ἐπισημάνει καὶ τονίζεται στὴν ἀνακοίνωση τῆς ΧΔ γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπέτειο, γιὰ πρώτη φορὰ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 μὲ τὸ ἄρθρο 28 ἐπιτρέπει «περιορισμοὺς ὡς πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας» τῆς χώρας. Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ νὰ ὁρίζεται ὡς βάση γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς χώρας στὴν ἀποκαλούμενη «εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση».
• Μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Μάαστριχτ, δὲν ἐκχωρήθηκε μόνον ἡ νομισματικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, ἀλλὰ μπῆκαν καὶ οἱ βάσεις περιορισμῶν στὴν ἄσκηση τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῶν ἐθνικῶν κυβερνήσεων, στὰ πλαίσια τῆς ἐπιβολῆς τῆς πολιτικῆς τοῦ οἰκονομικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. «Ἡ Εὐρώπη ἐπιβάλλει περιορισμούς, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι εὐτυχεῖς περιορισμοί, γιατὶ εἶναι περιορισμοὶ φιλελεύθεροι», σύμφωνα μὲ τὴ διατύπωση τοῦ Γάλλου νεοφιλελεύθερου πολιτικοῦ Ἀλὲν Μαντλὲν τὸ 1992.
• Γιὰ νὰ φτάσει στὸ σημεῖο ὁ μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζηδάκις νὰ κάνει λόγο γιὰ «Νέα Τουρκοκρατία» τὸ 1994. Μιὰ εὐαισθησία σπάνια, ποὺ δὲν μοιάζει νὰ συμμερίζονται ἀρκετοὶ ἐκφραστὲς τοῦ «ἐθνικοπατριωτικοῦ τόξου», οἱ ὁποῖοι κάνουν πὼς δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Καί, ὅπως ὁ προμνημονιακὸς ΣΥΡΙΖΑ, ἀναλώνονται σὲ φιλολαϊκὲς ἐξαγγελίες, οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες, γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν, προϋποθέτουν ἀμφισβήτηση τοῦ πλαισίου λήψης ἀποφάσεων ποὺ ἔχει ἀπομείνει στὴν κυβέρνηση τῆς χώρας βάσει τῶν λεγόμενων «εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν».
• Ἡ ἐκχώρηση καὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς προχώρησε μὲ βάση τὴ δοκιμασμένη τακτικὴ τῶν «μικρῶν βημάτων», ἀφοῦ μετὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ εὐρὼ οἱ ἀπόψεις τῆς «Κομισιὸν» γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν κρατῶν-μελῶν τῆς Εὐρωζώνης λειτουργοῦσαν ὡς συστάσεις, γιὰ νὰ καταστοῦν σταδιακὰ ὑποχρεωτικές, μὲ πρόσχημα καὶ τὴν ἑλληνικὴ κρίση.
• Ἔχουμε φτάσει στὸ πρωτοφανὲς σημεῖο, κυρίαρχα κράτη-μέλη τῆς ΕΕ νὰ ἔχουν λιγότερες ἐξουσίες σὲ θέματα λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, ἀπὸ τὶς ἐπιμέρους Πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ.
• Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει καταστεῖ ἰδιόμορφος ὀργανισμὸς πού, ἂν καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ κυρίαρχα κράτη, ἔχει περιβληθεῖ μὲ ὁμοσπονδιακὰ χαρακτηριστικά.
• Ἕνας τέτοιος δρόμος, γιὰ νὰ εἶναι συμβατὸς μὲ τὴ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας, θὰ προϋπέθετε τὴ δημιουργία Συντάγματος ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ὁποίου νὰ τεθεῖ σὲ Δημοψήφισμα. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ τέτοιες ἀπόπειρες ἔχουν ἀποτύχει, οἱ ἰθύνουσες τάξεις τῶν κρατῶν-μελῶν φρόντισαν ὥστε σταδιακὰ οἱ κυβερνήσεις νὰ μὴν εἶναι πλέον ὑπόλογες στοὺς λαοὺς ποὺ τὶς ἐκλέγουν, ἀλλὰ στὴν «ὑπερκυβέρνηση» τῶν Βρυξελλῶν.
• Ἡ ὁποία ὑποτίθεται ὅτι «λογοδοτεῖ» στὸ Εὐρωκοινοβούλιο.
• Λόγω τῆς ἐπιδρομῆς ΗΠΑ-Ἰσραὴλ στὸ Ἰράν, πέρασε σχετικὰ ἀπαρατήρητο τὸ γεγονὸς ὅτι, παρόλο ποὺ τὸ Εὐρωκοινοβούλιο δὲν ἐπικύρωσε τὴ συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ, ἡ «Κομισιὸν» ἀκάθεκτη προχωρᾶ στὴν προσωρινὴ ἐφαρμογή της, ὅπως τονίστηκε στὴ στήλη «9 Μποφὸρ» τοῦ περασμένου φύλλου.
• Τὸ γεγονὸς αὐτό, σὲ σχέση μὲ ἄλλα ποὺ ἔχουμε ἐπισημάνει, ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἡ ὅποια «δημοκρατικὴ νομιμοποίηση» ἀπὸ τὸ Εὐρωκοινοβούλιο εἶναι διακοσμητική.
• Γιὰ μᾶς, παραμένει πρώτη προτεραιότητα ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας τῆς χώρας. Ζοῦμε στὰ πλαίσια μιᾶς διεθνοῦς κοινότητας, ὅπου πρέπει οἱ κανόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καὶ ὀ σεβασμὸς τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων νὰ εἶναι γιὰ ὅλους δεσμευτικά.
• Ὅμως, ἐπιβάλλεται, μὲ βάση τὴ δημοκρατικὴ ἀρχή, κάθε ἐκλεγμένη κυβέρνηση νὰ ἀποφασίζει γιὰ τὰ τοῦ οἴκου της ἀποκλειστικὰ στὴ βάση τῆς θέλησης τοῦ λαοῦ ποὺ τὴν ἐκλέγει.
• Ἡ «ἐντελὴς ἀνεξαρτησία», γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου τοῦ 1830, κατάκτηση πολυετῶν ἀγώνων καὶ θυσιῶν τῶν Ἐπαναστατῶν τοῦ 1821, παραμένει σήμερα ζητούμενο.
• Σὲ μιὰ Εὐρώπη μὲ πολλὲς ξεχωριστὲς παραδόσεις καὶ γλῶσσες, ἡ διακυβερνητικὴ συνεργασία κυρίαρχων κρατῶν εἶναι ποὺ ἁρμόζει καὶ ὄχι ὁμοσπονδιακοῦ τύπου δομές.

Χριστιανική 26 Μαρτίου 2026 Στήλη τα του Καίσαρος

Ἡ μνεία αὐτὴ τῆς β΄στάσης τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἀκούστηκε στὶς ἐκκλησίες μας τὴν περασμένη Παρασκευή, λογίζεται συνήθως ὅτι ἀναφέρεται στὸν Πονηρό, ἡ τυραννία τοῦ ὁποίου ἀνατράπηκε ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἔχει ὅμως διατυπωθεῖ καὶ ἡ ἐνδιαφέρουσα ἄποψη ὅτι «Ἴσως ὅμως πιὸ κοντὰ στὴν πραγματικότητα νὰ βρίσκονται αὐτοὶ ποὺ προσεγγίζουν «τόν ἀπάνθρωπο τύραννο» μὲ ὅρους πολιτικούς» (Δημήτρης Ἀποστολίδης, «Βυζαντινὰ Ὑστερόγραφα»). Δὲν γνωρίζουμε τὸν συγγραφέα τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, ἀλλὰ εἶναι δεδομένο ὅτι γράφτηκε ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Ἡρακλείου (610-642 μ.Χ.) καὶ μετά. Καὶ ὅτι ὡς «τύραννος» νοεῖται ὁ προκάτοχός του Φωκᾶς (602-610 μ.Χ.).
• Ὁ Φωκᾶς ἀξιοποίησε τὴ δυσαρέσκεια λαοῦ καὶ στρατοῦ ἀπὸ τοὺς συνεχεῖς πολέμους καὶ τὴ βαρειὰ φορολογία ποὺ αὐτοὶ συνεπάγονταν, ἀνέτρεψε τὸν αὐτοκράτορα Μαυρίκιο (592-602 μ.Χ.) καὶ τὸν κατέσφαξε μαζὶ μὲ τὴν πολυμελῆ οἰκογένειά του. Ἀποδείχθηκε τόσο ἀνάξιος, ὅσο καὶ τυραννικός, ἐπιδιδόμενος σὲ διώξεις ὅσων ὑποψιαζόταν γιὰ ἀντιπάλους του καὶ σὲ πολλαπλὲς φρικαλεότητες, ὅπως ἡ σφαγὴ τριῶν χιλιάδων ἀνθρώπων ἐπειδὴ ἀκούστηκε εἰρωνικὸ σύνθημα σὲ βάρος του στὸν Ἱππόδρομο. Οἱ Ἀβαρο-σλάβοι ἀπὸ τὸ βορρᾶ καὶ οἱ Πέρσες ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ εἰσέβαλαν στὴν αὐτοκρατορία.
• Ὁ ἴδιος ὁ γαμπρὸς τοῦ Φωκᾶ Πρίσκος συνέργησε γιὰ τὴν ἀνατροπή του, ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀντικατάστασή του ἀπὸ τὸν Ἡράκλειο. Ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε νὰ ἀντιμετωπίσει τὴ διάλυση ποὺ εἶχε προκαλέσει τὸ καθεστὼς Φωκᾶ. Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐκστρατειῶν τοῦ Ἡρακλείου κατὰ τῶν Περσῶν, ποὺ εἶχαν καταλάβει Συρία, Παλαιστίνη καὶ Αἴγυπτο, οἱ Ἄβαροι πολιόρκησαν τὴν Κωνσταντινούπολη.
• Μὲ τὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ συνδέεται ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, μὲ τὰ εὐχαριστήρια στὴν Παναγία γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Πόλης.
• Καὶ στὸν ὄρθρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας, ὅπως καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις ποὺ ἔχουμε κατὰ καιροὺς ἀναδείξει, ὑπάρχουν εὐκαιρίες ποὺ θὰ ἀκούσουμε τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο νὰ καταδικάζει τὴν τυραννικὴ ἐξουσία, ὡς χαρακτηριστικὸ τῆς παγανιστικῆς τάξης πραγμάτων, ἡ ὁποία εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετη μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία: «Τάξεως ἔμπαλιν ὑμῖν, ἐθνικῆς ἔστω τὸ κράτος ὁμογενῶν· οὐ κλῆρος γὰρ ἐμός, τυραννὶς δὲ γνώμῃ αὐθαίρετος·…».
• Κατὰ συνέπεια, ἡ ἀντίθεση στὴν τυραννία, πέρα ἀπὸ πολιτικὴ ἐπιλογή, εἶναι καὶ ὑποχρέωση ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν πυρήνα τῆς πίστης τοῦ κάθε Χριστιανοῦ.

Χριστιανική 12.3.2025. Στἠλη τα του Καίσαρος

«Πολλὲς φορὲς μὲ ρωτᾶνε ἐδῶ στὴ φυλακὴ πῶς βρῆκα τὴ δύναμη ἐγώ, ἕνα ἄβγαλτο κορίτσι ἀπ’ τὴ Σάμο, ν’ ἀνακατευτῶ στὴν Ἀντίσταση. Οὔτε κι ἐγὼ ξέρω νὰ σοῦ πῶ. Κάτι μέσα μου μ’ ἔτρωγε. Κάτι μοῦ ’λεγε «Πρέπει νὰ κάνεις κι ἐσὺ κάτι. Τὸ ζητάει ἡ ὥρα». Μπορεῖ νὰ μ’ ἔβαλαν στὰ αἵματα κι ἐκεῖνα τὰ παλικάρια ποὺ κατέβασαν τὴ γερμανικὴ σημαία ἀπ’ τὴν Ἀκρόπολη τὸν Μάιο τοῦ ’41. Δὲν μάθαμε ἀκόμα τ’ ὄνομά τους. Ἴσως νὰ μὴν τὸ μάθουμε ποτέ. Θυμᾶμαι ὅτι ἐκείνη τὴ μέρα, ἐκεῖνο τὸ σούρουπο, ἀνέβηκα πάνω στοῦ Φιλοπάππου καὶ κοίταζα τὸν βράχο ἀπέναντι. Κοίταζα τὸν Παρθενώνα καὶ σκεφτόμουνα «Ἆραγε, θὰ μπορέσω ποτὲ νὰ κάνω κι ἐγὼ κάτι;»

• Αὐτὰ ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων ἡ Ἰουλία Μπίμπα, ἡρωίδα τῆς Ἀντίστασης, σὲ ἐπιστολή της ἀπὸ τὴ φυλακὴ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1942. Στὴν Ἀθήνα ὅπου ζοῦσε μὲ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ σύζυγό της Κωνσταντίνο, ἔβγαζε μεροκάματο ἐργαζόμενη ὡς παραδουλεύτρα καὶ στὸν ἐλεύθερο χρόνο της ἦταν κατηχήτρια στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου.
• Εἶχε πρωταγωνιστήσει στὴν ἀνατίναξη τοῦ κτηρίου τῆς ναζιστικῆς ΕΣΠΟ ἀπὸ τὴν ὀργάνωση ΠΕΑΝ.
• Ἐμπνεόμενη ἀπὸ ἥρωες ποὺ ἔδρασαν ἀπὸ ἄλλο ἰδεολογικὸ μετερίζι, τὸν Μανώλη Γλέζο καὶ τὸν Λάκη Σάντα. Τὰ ὀνόματα τῶν ὁποίων ἀγνοοῦσε.
• Ἡ Ἰουλία Μπίμπα πῆρε μικρὴ παράταση ζωῆς σὲ σχέση μὲ τοὺς συναγωνιστές της, ἐπειδή, ὡς γυναίκα, τυπικὰ δὲν ἔπρεπε νὰ τουφεκιστεῖ, ἀλλὰ νὰ ἐκτελεσθεῖ μὲ τὴ λαιμητόμο.
• Ἔτσι, ὁδηγήθηκε στὴ Βιέννη, ὅπου καὶ θανατώθηκε μὲ ἀποκεφαλισμὸ σὰν σήμερα, στὶς 26 Φεβρουαρίου 1943, μαζὶ μὲ ἄλλους ἀντιφασίστες ἄλλων ἐθνικοτήτων.
• Λίγο πιὸ μακριά, στὸ Μόναχο, λίγες μέρες πρίν, εἶχε θανατωθεῖ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἡ Σοφία Σὸλ τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου». Ὅπως καὶ ὁ ἀδελφός της Χὰνς καὶ ὁ Κρίστιαν Πρόμπστ.

  

• Προφανῶς, οἱ Ναζὶ δολοφόνοι ἔγιναν λιγότερο τυπικοὶ ὅταν ἔπρεπε νὰ φύγουν τὸ 1944, ἀφοῦ τουφέκισαν μεταξὺ ἄλλων τὴν πολύτεκνη μητέρα Λέλα Καραγιάννη καὶ τὴ μικρὴ μαθήτρια Ἡρὼ Κωνσταντοπούλου.
• Τέτοιες μέρες τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1943, συγκλονίστηκε ἡ Ἀθήνα ἀπὸ μαζικὲς διαδηλώσεις, οἱ ὁποῖες εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴ ματαίωση τῆς πολιτικῆς ἐπιστράτευσης ποὺ σχεδίαζαν οἱ Γερμανοὶ κατακτητές.
• Κάτι ποὺ πέτυχαν σὲ ὅλες τὶς ἄλλες κατεχόμενες χῶρες, ἀπ’ ὅπου μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἄντλησαν τὸ ἐργατικὸ δυναμικὸ ποὺ εἶχαν ἀνάγκη γιὰ τὴν πολεμική τους προσπάθεια.
• Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς πῆγε ὁ ἴδιος στὸ γραφεῖο τοῦ πληρεξουσίου τοῦ γερμανικοῦ Ράιχ στὴν Ἑλλάδα Ἄλτενμπουργκ καὶ δήλωσε πώς, ἄν δὲν ματαιωνόταν ἡ ἀπόφαση πολιτικῆς ἐπιστράτευσης, οἱ καμπάνες ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν θὰ χτυποῦσαν ὥσπου νὰ πέσει καὶ ὁ τελευταῖος σὲ θέση νὰ τραβάει τὰ σχοινιά.
• Ἡ παρέμβαση αὐτὴ θορύβησε τὸν Ἄλτενμπουργκ καὶ συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν ἀκύρωση τῆς ἀπόφασης.
• Τοὺς ἀγῶνες αὐτοὺς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ θύμισαν οἱ φωτογραφίες τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ πήγαιναν γιὰ ἐκτέλεση τὴν Πρωτομαγιὰ τοῦ 1944 στὴν Καισαριανή.
• Μὲ τὴ συγκλονιστικὴ εἰκόνα τῶν ἀνθρώπων ποὺ βάδιζαν μὲ τέτοιο θάρρος πρὸς τὸ θάνατο.
• Θἄλεγε κανεὶς ὅτι, μέρες Ψυχοσαββάτων, οἱ ψυχὲς αὐτὲς βρῆκαν τὴν εὐκαιρία καὶ διάλεξαν αὐτὸν τὸν τρόπο γιὰ νὰ μᾶς ἐπισκεφτοῦν ὅλους.
• Γιὰ νὰ μᾶς θυμίσουν μὲ τὸ παράδειγμά τους τὸ καθῆκον τῆς ἀντίστασης στὴ νέου τύπου Κατοχή.
• Τὸ μέγεθος τῆς λεβεντιᾶς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀποπνέουν οἱ φωτογραφίες παραπέμπει στὸ ἀσύλληπτο μέγεθος τοῦ ἀγώνα ποὺ ἔδωσε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὰ φοβερὰ χρόνια τοῦ 1940-1944.
• Πέρα ἀπὸ ἰδεολογίες καὶ παρατάξεις, γιὰ τὴν ἀποτίναξη τῆς σκλαβιᾶς.
• Γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη, ὅπως τὴν ἔβλεπε ὁ κάθε ἀγωνιστὴς τῆς λευτεριᾶς.
• Δυστυχῶς, δὲν ὑπῆρξαν οἱ προϋποθέσεις γιὰ νὰ γίνει σύνθεση τῶν ἐπιμέρους ὁραμάτων καὶ ἡ κεφαλαιοποίηση τῶν ἀγώνων, ποὺ θὰ εἶχε ὁδηγήσει τὴν πατρίδα μας πολλὲς δεκαετίες πιὸ μπροστά, μὲ κοινωνικὸ κράτος στὸ ἐπίπεδο ἄλλων χωρῶν τῆς κατεχόμενης Εὐρώπης ποὺ ἀπέφυγαν τὸν ἐμφύλιο σπαραγμὸ καὶ ἔθεσαν σὲ ἐφαρμογὴ τὶς ἐξαγγελίες τῆς Ἀντίστασης.

Χριστιανική 26 Φεβρουαρίου 2026. Στήλη τὰ τοῦ Καίσαρος

Στὴ γαλλικὴ ἐφημερίδα «Λὰ Κρουὰ» περιλαμβάνεται μιὰ ἐνδιαφέρουσα ἀνάλυση γιὰ τὴν ἐπίκληση βιβλικῶν χωρίων ἀπὸ τὶς ἀντιμαχόμενες παρατάξεις στὶς ΗΠΑ:
• Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ ἐπικαλοῦνται τὰ χωρία τῆς Γενέσεως ὅπου τονίζεται ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἄρσεν καὶ θῆλυ, προκειμένου νὰ ἐνισχύσουν τὶς θέσεις τους σὲ θέματα βιοηθικῆς.
• Καὶ ὁ να΄ κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐπαναλαμβάνει ὅτι «ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον».
• Οἱ ἀντίπαλοι, προκειμένου νὰ καυτηριάσουν ἰδίως τὴν ἀνάλγητη συμπεριφορά τῆς κυβέρνησης στοὺς μετανάστες, ἐπικαλοῦνται εὐαγγελικὰ χωρία ποὺ θὰ ἀκουστοῦν στὶς δικές μας ἐκκλησίες τὴν ἐρχόμενη Κυριακή, στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως.
• Γιὰ τὴ μέριμνα πρὸς τοὺς ἐλαχίστους ὡς προϋπόθεση τῆς σωτηρίας μας, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ταυτίζει τὸν ἑαυτό Του μὲ τὸν καθένα τους.
• «Ἐλάχιστοι» εἶναι, κατὰ τὴν εὐαγγελική περικοπή, οἱ ἀκόλουθες κατηγορίες συνανθρώπων μας:
• Ὅσοι ὑποφέρουν ἀπὸ πείνα καὶ δίψα καὶ βασικὲς ἀνάγκες..
• Οἱ ἀσθενεῖς, ποὺ ἔχουν ἀνάγκη περίθαλψη ἀπὸ καὶ θαλπωρή.
• Οἱ φυλακισμένοι.
• Οἱ ξένοι.
• Ὅσο πιὸ πολὺ βάζουμε στὸ περιθώριο τὶς κατηγορίες αὐτὲς τῶν ἐλαχίστων, τόσο πιὸ μακριὰ εἴμαστε ἀπὸ τὸ Χριστό.
• Ὡς πρόσωπα καὶ ὡς κοινωνία.
• Φαίνεται παράδοξο ὅτι, ἐνῶ καὶ οἱ δύο πλευρὲς ἐπικαλοῦνται τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ μίσος καὶ τὸ χάσμα μεταξύ τους μεγαλώνει, θυμίζοντας ἐμφύλιο πόλεμο.
• Στὴν πραγματικότητα, μόνο παράδοξο δὲν εἶναι αὐτό.
• Διότι δὲν ἔχουν τὸ Εὐαγγέλιο ὡς ὁδοδείκτη.
• Ἄλλες εἶναι οἱ προτεραιότητές τους, πρὸς ὄφελος τῶν ὁποίων ἡ κάθε πλευρὰ «καταφεύγει» στὸ Εὐαγγέλιο.
• Οἱ «συντηρητικοὶ» καταδικάζουν τὴν ἄμβλωση ἐπικαλούμενοι τὸν σεβασμὸ τῆς ζωῆς τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ, ἐνῶ ταυτόχρονα εἶναι φανατικοὶ θιασῶτες τῆς θανατικῆς ποινῆς. Οἱ «προοδευτικοὶ» ἔχουν τὶς ἀκριβῶς ἀντίθετες προσεγγίσεις γιὰ τὰ ἴδια θέματα.
• Γιὰ μᾶς, ἡ ἀντίστροφη πορεία εἶναι ἡ σωστή.
• Δὲν ἐπιλέγουμε τὶς εὐαγγελικὲς περικοπὲς ποὺ μᾶς βολεύουν.
• Ξεκινᾶμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ βάση αὐτὸ ὁρίζουμε καὶ ἱεραρχοῦμε τὶς προτεραιότητές μας.
• Κι ἂς συνεπάγεται αὐτὸ ἐπιθέσεις καὶ διαβολὲς ἀπὸ τὶς ἀλληλομισούμενες παρατάξεις.

Χριστιανική 12 Φεβρουαρίου 2026 Στήλη “Τα Του Καίσαρος”

Ὅταν κυριαρχοῦσε τὸ δίλημμα ἀνάμεσα στὰ δύο άντιμαχόμενα συστήματα τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, ὁ δυτικὸς συνασπισμὸς καὶ τὸ ἀστικὸ καθεστὼς ἐμφανίζονταν ὡς θεματοφύλακες τῆς χριστιανικῆς πίστης ἀπέναντι στὸν «ἄθεο κομμουνισμό». Μὲ αὐτὸ τὸ ἀφήγημα, ἄλλωστε, ἐπιβλήθηκε ἡ δικτατορία τῶν Συνταγματαρχῶν. Ἡ ΧΔ καὶ ὁ ἱδρυτής της ἀντέλεγαν ὅτι ὑλιστικὸ δὲν ἦταν μόνο τὸ καθεστὼς τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ», ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίπαλο σύστημα. Τὸ ὁποῖο, ὅταν ἐξέλιπε τὸ ἀντίπαλο δέος, ἔδειξε τὸ ἀληθινό του πρόσωπο. Πέταξε τὶς χριστιανικὲς μάσκες καὶ βάλθηκε νὰ μηδενίσει τὸ ὅποιο κοινωνικὸ κράτος εἶχε δημιουργηθεῖ.

• Ἀποτέλεσμα τῆς καθεστωτικῆς αὐτῆς ἀναλγησίας καὶ τοῦ ἐκτροχιασμοῦ τοῦ συστήματος εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα τὴν Ἑλλάδα κυβερνᾶ μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ληστρικὲς ἰθύνουσες τάξεις ποὺ ἔχει γνωρίσει ποτὲ ὁ τόπος. Τόσο μέσω τῆς ὑπερκυβέρνησης τῶν Βρυξελλῶν, ὅσο καὶ τῆς ὑποτελοῦς κυβέρνησης τῶν Ἀθηνῶν. Ἔχουμε ἐπανειλημμένα ἀναφερθεῖ στοὺς ἄξονες μὲ βάση τοὺς ὁποίους συντελεῖται ἡ λεηλασία τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου πρὸς ὄφελος ὅλο καὶ πιὸ λίγων καὶ ἡ ἐντεινόμενη ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ:
• Ἡ πολιτικὴ περικοπῶν καὶ λιτότητας ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ βάση τὶς ἀποκαλούμενες «εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες». Ἡ ὁποία, εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα, ἐπιβλήθηκε κατὰ τρόπο σκαιὸ μὲ τὰ Μνημόνια. Οἱ πρόνοιες τῶν ὁποίων ἐξακολουθοῦν νὰ ἰσχύουν μὲ τὸ νέο «μεσοπρόθεσμο» πλαίσιο οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τὸ ὁποῖο κατέθεσε ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη καὶ προβλέπει ἐπαχθεῖς περικοπές, ἀπαξίωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ ἐπαχθῆ «πρωτογενῆ πλεονάσματα» τῆς τάξης τοῦ 2,6%, ποὺ λογίζονται δυσβάστακτα ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν τελευταία «ἐνισχυμένη ἀξιολόγηση» τῶν «Θεσμῶν» τοῦ Μαΐου τοῦ 2022.
• Ἡ συνακόλουθη ὑποθήκευση τῆς χώρας μὲ τὸ ξεπούλημα τῶν «ἀσημικῶν» της στὸ παρασιτικὸ κεφάλαιο, τὸ ὁποῖο χωρὶς κανένα ρίσκο καὶ συνεισφορὰ στὴν ἀνάπτυξη παραλαμβάνει ἕτοιμες ὑποδομὲς μὲ ἐξασφαλισμένα κέρδη. Ἀφοῦ οἱ πολίτες, ποὺ δικαιοῦνται τὶς κοινωφελεῖς ὑπηρεσίες τὶς ὁποῖες δημιούργησαν οἱ ἴδιοι, μετατρέπονται τώρα ἀναγκαστικὰ σὲ καταναλωτὲς-πελάτες κερδοσκόπων. Μὲ ὅλες τὶς συνέπειες στὴν ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ στὴν αὔξηση τοῦ κόστους. Τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα εἶναι τὸ πιὸ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, ἀνάμεσα σὲ πολλὰ ἄλλα.
• Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ δὲν ἐφαρμόζεται μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἶναι «γραμμὴ» τῶν Βρυξελλῶν ποὺ ἐπιβάλλεται σὲ ὅλα τὰ κράτη-μέλη τῆς Ε.Ε. Μὲ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, ποὺ ἔχει ἀναδείξει ἡ ἐφημερίδα μας, τὴν ἰδιωτικοποίηση τῶν ἰταλικῶν αὐτοκινητοδρόμων, ποὺ εἶχε ὡς συνέπεια τὸ τραγικὸ δυστύχημα τῆς γέφυρας Μοράντι στὴ Γένοβα.
• Ἡ διαφορὰ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ ὠμὴ ἐκβίαση μὲ τὴν ὁποία ἐπιβλήθηκε αὐτὴ ἡ πολιτική, μέσω ἑνὸς «Ὑπερταμείου» στὰ πρότυπα τοῦ ἀντίστοιχου «Τρόιχουντανσταλτ», ποὺ ξεπούλησε «κοψοχρονιὰ» τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα τῆς πρώην Ἀνατολικῆς Γερμανίας.
• Παράλληλα, οἱ ἐδῶ «ἐντολοδόχοι» τῆς ὑπερκυβέρνησης τῶν Βρυξελλῶν λειτουργοῦν ὅπως οἱ τελῶνες τῆς ρωμαιοκρατίας τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι μόνον ἐξαθλιώνουν τὸν λαὸ ἐφαρμόζοντας τὴν πολιτικὴ ποὺ τοὺς ἐπιβάλλεται ἔξωθεν, ἀλλὰ ἐπιτείνουν τὴν ἐξαθλίωσή του πρὸς ἴδιον ὄφελος, ἰδιοποιούμενοι μεγάλο μέρος τῶν πόρων ποὺ ἀπομένουν, μέσω τῶν μηχανισμῶν τῆς ἐκλογικῆς πελατείας, ποὺ λειτουργεῖ ὡς παρακράτος.
• Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι τὸ σκάνδαλο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ. Ἐνῶ ἤδη ὁ ὀργανισμὸς γνώριζε ὅτι ὑπῆρχε θέμα πλασματικότητας ἐπιδοτούμενων κοπαδιῶν ζώων ἀπὸ τὸ 2020, μὲ βάση ἐπίσημο ἔγγραφό του ποὺ ἔχει ἀναδείξει ἡ ἐφημερίδα μας, ὁ ἀριθμός τους στὸ διάστημα 2020 ἕως 2024 ἐκτινάχθηκε στὰ ὕψη, ἰδίως στὴν Κρήτη, ποὺ συμβαίνει νὰ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ πελατειακοῦ μηχανισμοῦ τῆς πρωθυπουργικῆς οἰκογένειας, ὅσο καὶ στὴν ὑπόλοιπη χώρα.
• Ἀπὸ τὸ 2020 καὶ μετά, δὲν ἐκτοξεύετηκε στὰ ὕψη μόνον ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπιδοτούμενων γιδοπροβάτων. Τὸ ποσοστὸ τῶν συμβάσεων τοῦ Δημοσίου μὲ ἕναν μόνο μειοδότη εἶχε ἀνέλθει στὸ 42% τοῦ συνόλου, ἔναντι 15% τὸ 2011, σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τοῦ ἀντίστοιχου «Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου» τῆς ΕΕ. Τοῦτο σημαίνει ὅτι, κατὰ τρόπο προσυνεννοημένο, τὰ ὀλιγοπὠλια μοιράζονται τοὺς διαγωνισμοὺς καὶ ἐξασφαλίζουν «δουλειὲς» μὲ καλύτερους ὅρους, εἰς βάρος τοῦ δημοσίου ταμείου, ἀλλὰ καὶ τοῦ κόστους τῶν παρεχόμενων ὑπηρεσιῶν πρὸς τοὺς πολίτες.
• Αὐτὰ δὲν τὰ λέμε μόνο ἐμεῖς. Τὰ ἔχει γράψει ἡ ἱστοσελίδα «Politico» καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα ἔρευνας ποὺ ξεκίνησε ὕστερα ἀπὸ καταγγελία ἑλληνικῆς ἑταιρείας τὸν Νοέμβριο τοῦ 2023 στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπή, ἰσχυριζόμενη ὅτι ἕνας δημόσιος διαγωνισμὸς ἦταν μεροληπτικὸς ὑπὲρ συγκεκριμένων ἑταιρειῶν.
• Μὲ τὴν «Ἐπιτροπὴ Ἀνταγωνισμοῦ», εἴτε νὰ καθυστερεῖ, ἀκόμα καὶ ἐπὶ δεκαετία, νὰ διερευνᾶ τὶς καταγγελίες ἐπικαλούμενη ὑποστελέχωση, εἴτε νὰ ἐπιβάλλει ἀσήμαντες κυρώσεις, ποὺ ἁπλῶς ἐπιβαρύνουν τὴν ἐπενδυτικὴ δαπάνη τῶν καρτέλ.
• Ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν παραπάνω: Ἡ ραγδαία ὑποβάθμιση τοῦ ἐπιπέδου ζωῆς τοῦ ἑλλληνικοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἀπαξίωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τὴν ἀκρίβεια. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν τὴ χαμηλότερη ἀγοραστικὴ δύναμη στὴν ΕΕ, σὲ σχέση μὲ ἄλλες χῶρες ὅπου τὰ εἰσοδήματα καὶ ἡ ἀνάπτυξη εἶναι χαμηλότερα, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ τρανὴ ἀπόδειξη τοῦ μεγέθους τῆς λεηλασίας τῆς ὁποίας εἶναι θῦμα ὁ ἑλληνικὸς λαός.
• Ἡ ἀσυδοσία τῆς αἰσχροκέρδειας δὲν ὑπάρχει μόνον «ἐν τοῖς πράγμασιν». Τείνει νὰ πάρει καὶ θεσμικὴ διάσταση. Μὲ τὴν ἀθόρυβη «ἐκ παραδρομῆς» κατάργηση τοῦ ἄρθρου 405 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα μέσω νέας κωδικοποίησης τοῦ 2019 ἀπὸ τὴν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ἀποποινικοποιήθηκαν οἱ αἰσχροκερδεῖς δικαιοπραξίες.
• Ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης, κήρυκας τῆς αὐστηροποίησης τῶν ποινῶν, ἔχει «ξεχάσει» νὰ ἐπαναφέρει σὲ ἰσχὺ τὴ διάταξη αὐτή.

Χριστιανική 29.1.2026. Στήλη τὰ τοῦ Καίσαρος