Ογδόντα χρόνια συμπληρώθηκαν από την απελευθερωση του στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό τον Ιανουάριο του 1945, συμβόλου της ναζιστικής θηριωδίας σε βάρος “ανεπιθύμητων” λαών και κατηγοριών ανθρώπων. Οι Εβραίοι είχαν τα περισότερα θύματα. Ακόμα και αν δεν είχαν οι Γερμανοί προχωρήσει μετά το 1942 στην οργανωμένη φάση της “τελικής λύσης”, η ναζιστική κτηνωδία εις βάρος συνανθρώπων μας ήταν ήδη από πιο πριν όνειδος για την ανθρωπότητα. Το σιωνιστικό κίνημα ήταν μειοψηφικό μέχρι τότε, αφού οι Εβραίοι της Ευρώπης απολάμβαναν πλήρη δικαιώματα στις χώρες που ζούσαν και δεν είχαν κίνητρο να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη. Όμως, η ψυχολογία άλλαξε μετά την ασύλληπτη κτηνωδία που υπέστησαν ομαδικά και πύκνωσαν τις τάξεις όσων πίστευαν ότι η μόνη προοπτική να ζήσουν ελεύθεροι ήταν η δημιουργία δικού τους κράτους στην Παλαιστίνη.

Όμως, με τον τρόπο αυτό θα ξερίζωναν άλλους ανθρώπους που επί αιώνες ζούσαν σ’ αυτή τη γη, πράγμα που ήταν απολύτως θεμιτό για τη σιωνιστική λογική. Ήδη, οι θηριωδίες της ισραηλινής κυβέρνησης στη Γάζα αναδεικνύουν το πρόσωπο του σιωνισμού ως ιδεολογίας αποικιοκρατικής. Το ακραίο αυτό πρόσωπο τείνει να αποξενώσει το Ισραήλ από όλο και περισσότερους Εβραίους, που όλο και πιο έντονα διαφοροποιούνται με αυτά που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη, αλλά και με την εργαλειοποίηση του Ολοκαυτώματος για να μένει στο “απυρόβλητο” η πολιτική του Ισραήλ.               Details