Τὸ εὐαγγελικὸ ἀναγνωσμα τῆς Η’ Κυριακῆς τοῦ Λουκᾶ ἀναφέρεται στὴν “Παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη”, ἢ “Παραβολὴ τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς”, ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Μιὰ παραβολὴ στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ ἀναπτύξει τὴν ἔννοια τοῦ “πλησίον”. Τὸ θύμα τῶν ληστῶν ἐγκαταλείπεται ἀπὸ τοὺς ὁμοφύλους του Ἰουδαίους καὶ μάλιστα ἀνθρώπους τῆς θρησκείας  καὶ περιθάλπεται ἀπὸ τὸν διερχόμενο Σαμαρείτη. Ὁ τελευταῖος ἀνήκει σὲ ἄλλη φυλή, τὴν ὁποία οἱ Ἰουδαῖοι ἐχθρεύονται. Ὅμως, ὁ Σαμαρείτης σπεύδει νὰ βοηθήσει, ὑπερβαίνοντας τὴν ἐθνοφυλετικὴ καὶ θρησκευτικὴ διαφορά. Χωρὶς νὰ πρπσδοκᾶ ὄφελος. Ἀντίθετα, διαθέτει κόπο, χρόνο καὶ χρῆμα γιὰ νὰ συμπαρασταθεῖ στὸν πάσχοντα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίσει ὅτι αὐτὸς θὰ ἔχει τὴν ἀναγκαία περίθαλψη μέχρι νὰ γιατρευτεῖ. Μιὰ ὑπέρβαση τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος καὶ τῆς ἀναισθησίας ἀπέναντι στὸν πάσχοντα ἀδελφό, ἄσχετα μὲ τὴν ἐθνικότητα καὶ τὴ θρησκεία του. Ἡ ἀναισθησία τῶν διερχομένων, ποὺ ἄντεξαν νὰ προσπερνᾶνε τὸν μισοπεθαμένο διαβάτη, ὑπάρχει καὶ στὴν παραβολὴ τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου, τὸν ὁποῖο ὁ ἀνώνυμος πλούσιος μὲ τοὺς συνδαιτημόνες του, ἄντεχαν νὰ βλέπουν νὰ ὑποφέρει ἐνῶ γλεντοῦσαν.  Details