“Δικαιοσύνης ἥλιε νοητέ, Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τὸν ἐκ μήτρας τοῦ φωτὸς ἐστερημένον, διὰ τῆς σῆς ἀχράντου προσψαύσεως, φωτίσας κατ’ ἄμφω καὶ ἡμῶν τὰ ὄμματα, τῶν ψυχῶν αὐγάσας, υἱοὺς ἡμέρας δεῖξον, ἵνα πίστει βοῶμέν σοι΄ Πολλή σου καὶ ἄφατος, ἡ εἰς ἡμᾶς εὐσπλαγχνία, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.” (Ἀπὸ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ)

Ὁ ἱερὸς μελωδὸς μὲ παραστατικότητα ἐκφράζει τὸ λογισμὸ τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ καὶ τὴ βασανισμένη ζωή του:

“Οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα, οὐκ εὐτονοῦσί μου οἱ πόδες τὰ τῶν λίθων προσκρούσματα, οὐ γὰρ εἶδον τὸν ἥλιον λάμποντα, οὐδὲ ἐν εἰκόνι τὸν ἐμὲ πλαστουργήσαντα, ἀλλὰ δέομαί σου, Χριστὲ ὁ Θεός, Ἐπίβλεψον ἐπ’ ἐμέ, καὶ ἐλέησόν με.”

“Ἀτέλειωτες φορὲς ρωτάω, πότε εἶναι νύχτα καὶ πότε μέρα, δὲν ἀντέχουν ἄλλο τὰ πόδια μου νὰ χτυπᾶνε στὶς πέτρες. Γιατὶ δὲν εἶδα τὸν ἥλιο νὰ λάμπει, οὔτε τὴ μορφὴ τοῦ δημιουργοῦ μου. Ἀλλὰ παρακαλῶ σε, Χριστὲ καὶ Θεέ μου, ἐπίβλεψε κι ἐλέησέ με …..” Details