ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΛΑΘΡΑ
Στο «σημείο μηδέν» φαίνεται ότι οδηγούνται οι εξελίξεις γύρω από τη Μονή Σινά, με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της να περνά στο Αιγυπτιακό Κράτος, και τους μοναχούς να αρκούνται στο δικαίωμα χρήσης, καθεστώς που λίγο πολύ είναι παρόμοιο με την πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου της Ισμαηλίας, στο οποίο είχαν προσφύγει κατά της Μονής οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι». Καθώς αναμένεται η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αιγύπτου, στο οποίο έχουν προσφύγει τόσο η Αδελφότητα της Μονής, όσο και το Αιγυπτιακό Δημόσιο, διενεργούνται διμερείς συνομιλίες Αιγύπτου – Μονής, οι οποίες «βρίσκονται σε καλό σημείο και προσανατολίζονται σε μια φόρμουλα, η οποία αποτελεί την πιο ρεαλιστική λύση με τα αρνητικά δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου», σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» (4/7/2026). Σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες της εφημερίδας, «οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται μεταξύ του αιγυπτιακού κράτους και της Ιεράς Μονής, με την Αθήνα να παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις και να έχει υποστηρικτικό ρόλο, με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να έχει το θέμα στην ατζέντα των επαφών του με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Αλ Σίσι. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης έχει αναλάβει τις επαφές με την αιγυπτιακή κυβέρνηση και τον ομόλογό του, Μπαντρ Αμπντελάτι, ενώ και ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας, Γιώργος Καλαντζής, βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τη Μονή και το νομικό επιτελείο της».
Νομίζω δεν χρειάζονται περισσότερα στοιχεία για να τρομάξει οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος, αφού, όπως διαβάζουμε στο εν λόγω ρεπορτάζ του Νίκου Μελέτη, «σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, η συμφωνία θα αναγνωρίζει την κυριότητα όλων των χώρων στο Αιγυπτιακό Δημόσιο, ως αρχαιολογικών χώρων, αλλά θα αποδίδει στην Ιερά Μονή την κατοχή και χρήση τους στο διηνεκές, χωρίς βεβαίως την καταβολή οποιουδήποτε χρηματικού ανταλλάγματος. Η συμφωνία καλύπτει όλα τα κτίσματα και τις εγκαταστάσεις εντός των τειχών, καθώς και εκκλησάκια εκτός των τειχών, όπως η εκκλησία της Αγίας Κορυφής». Και «Σε εκκρεμότητα παραμένει ποια ακόμη ακίνητα θα καλύψει η συμφωνία και με ποιον τρόπο. Για παράδειγμα, υπάρχει ζήτημα με τους κήπους της Μονής, οι οποίοι βρίσκονται εκτός των τειχών και είναι κρίσιμοι για τους μοναχούς και την τροφοδοσία της Μονής. Έχουν αποσυνδεθεί από τη Μονή, και στο τραπέζι έχουν πέσει ιδέες ακόμη και για μακροχρόνιες μισθώσεις έναντι συμβολικού τιμήματος». Με άλλα λόγια, πέραν τού ότι οι μοναχοί θα μπορούν να μένουν στη Μονή τους, καλή τη θελήσει του Αιγυπτιακού Δημοσίου, άνευ τιμήματος, θα πρέπει ωστόσο να μισθώνουν απ’ αυτό τούς κήπους και τα υπόλοιπα μέχρι σήμερα περιουσιακά τους ακίνητα!
Τώρα, πώς από όλα αυτά προκύπτει ότι «με τη συμφωνία, όπως επισημαίνει η ίδια πηγή (κυβερνητική προφανώς, του υπουργείου Εξωτερικών προφανέστατα) θα διασφαλίζεται οριστικά η Μονή και, για πρώτη φορά (!), θα διαθέτει έγγραφα που κατοχυρώνουν τη νομική προσωπικότητά της, μάλιστα σε συμφωνία με το αιγυπτιακό κράτος, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του (!)», είναι μάλλον από τις γνωστές στρεψοδικίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Πέραν αυτού μάλιστα, «η συμφωνία, μάλιστα, προβλέπει ότι πλέον κανείς δεν θα μπορεί να προσφύγει στη Δικαιοσύνη εναντίον της ρύθμισης που θα αποφασιστεί», άρα είναι τελεσίδικη, και «επίσης, θα αποτελεί το πρώτο νομικό κείμενο που θα προβλέπει συγκεκριμένες υποχρεώσεις του αιγυπτιακού κράτους έναντι της μοναστικής ζωής και της λειτουργίας της Μονής». Αυτό το τελευταίο είναι, σύμφωνα με δικές μας αυτή τη φορά πληροφορίες, η γεραπετρίτεια άποψη, με τη γνωστή «αφέλεια» του υπουργού μας των Εξωτερικών, που ηθελημένα αγνοεί ότι η Μονή είχε νομικό καθεστώς με υπερχιλιόχρονη ισχύ, πολύ πριν ιδρυθεί το σύγχρονο Αιγυπτιακό Κράτος.
Μοιάζει ως παρηγοριά για το θανάσιμο τραύμα που θα κινδυνεύει να επιφέρει μια τέτοια απόφαση στη λειτουργία του ιστορικού κέντρου της Ορθοδοξίας το ότι «μέσω τής μέχρι τώρα διαδικασίας, η Ιερά Μονή απέκτησε για πρώτη φορά ολοκληρωμένο φάκελο των περιουσιακών στοιχείων που διαθέτει, όχι με απλές περιγραφές αλλά με τοπογραφικά σχέδια, καθώς και με στοιχεία και αναφορές από ιστορικά κείμενα και αρχεία που θεμελιώνουν τα δικαιώματά της. Το σοβαρό αυτό έργο ολοκληρώθηκε με πρωτοβουλία ιδιωτών επιστημόνων που συνδέονται με την Ιερά Μονή και οι οποίοι μάλιστα προσέφεραν τις υπηρεσίες τους αμισθί».
Η κατακλείδα, που μοιάζει να ενταφιάζει τη γεραπετρίτεια «νίκη», είναι νομίζω το γεγονός ότι «σε εκκρεμότητα παραμένει η έκδοση του διατάγματος για την αναγνώριση του νέου Αρχιεπισκόπου, κάτι που εκτιμάται ότι οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούν ως διαπραγματευτικό χαρτί, περιμένοντας να ολοκληρωθεί η συμφωνία πριν προχωρήσουν στις κινήσεις αυτές για την τυπική νομιμοποίηση της απόφασης εκλογής του κ. Συμεών ως Αρχιεπισκόπου». Αυτό δεν μοιάζει με εκβιασμό για να πετύχει η Αίγυπτος αυτό που το δικαστήριο αποφάσισε, να περάσει δηλαδή όλη η ακίνητη –προφανώς και η κινητή, δηλαδή η βιβλιοθήκη, οι εικόνες, τα κειμήλια κ.λπ.– περιουσία της Μονής στο Αιγυπτιακό Δημόσιο, με προφανή στόχο την τουριστική εμπορευματοποίησή της;
Καλύτερα να μην έχουμε αυταπάτες: Μια κυβέρνηση, η ελληνική, που έχει παραχωρήσει την εδαφική περιουσία της χώρας, μέσω των Μνημονίων, σε ξένα κεφάλαια και «φαντς», τα οποία χρόνο με τον χρόνο τη ρευστοποιούν μέσω του γιγαντοτουρισμού, θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο; Εδώ, και για εμάς στην Ελλάδα, αφού ως Έλληνες πολίτες φαίνεται ότι δεν είχαμε, μέχρι τα Μνημόνια, «νομική (βλέπε τραπεζιτική) προσωπικότητα» και αφού την αποκτήσαμε εν τέλει ελέω Βρυξελλών και Βερολίνου, τώρα μας παραχωρείται να ζούμε στη χώρα μας, αλλά να πληρώνουμε (εμείς αδρά) για τη χρήση των περιουσιακών της στοιχείων και των κήπων της. Ε, κάπως έτσι αντιλαμβάνεται τον κόσμο η γεραπετρίτειος και μητσοτάκειος (και τσίπρειος, για να μην ξεχνιόμαστε) πολιτική. Για τη Μονή Σινά θα μιλάμε τώρα;
Κων. Μπλάθρας
