Σε συμβιβασμό, ευνοϊκό για τη Γερμανία και τους συμμάχους της, κατέληξε η άτυπη συνεδρίαση των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (“Γιούρογκρουπ”), αφού απόφαση για έκδοση ευρω-ομολόγου δεν λήφθηκε. Σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες για την αντιμετώπιση της κρίσης και πολλά παραπέμφθηκαν στην επικείμενη συνάντηση κορυφής των ηγετών των κρατών- μελών.
Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν εμφανίζεται να έχει συμφωνηθεί “χρηματοδοτικό πακέτο” 500 δισεκατομμυρίων ευρώ για την κρίση που έχει προκαλέσει η πανδημία: 200 δισεκατομμύρια από τον ESM, 200 δισεκατομμύρια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και 100 δισεκατομμύρια από τον κοινοτικό προϋπολογισμό.
Το μόνο σίγουρο κονδύλι είναι η χρηματοδότηση από τον ESM μέχρι το 2% του ΑΕΠ κάθε χώρας, υπολογιζόμενη συνολικά σε 200 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου. Από αυτά τα κονδύλια:
-Οι δαπάνες για υγειονομικά θέματα θα αποδίδονται χωρίς όρους
-Οι δαπάνες που αφορούν την αποκατάσταση των “παράπλευρων απωλειών” της οικονομίας σε άλλους τομείς, θα αποδίδονται με όρους Μνημονίων.
Το Ταμείο Εγγυήσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων δεν έχει καν στηθεί. Περιορίζεται σε 25 δισ ευρώ και με τη μόχλευση προβλέπονται εγγυήσεις δανείων μικρομεσαίων επιχειρήσεων που υποτίθεται ότι θα φτάσουν τα 200 δις
Το κονδύλιο των 100 δισ από τον κοινοτικό προϋπολογισμό, προορίζεται για τη χρηματοδότηση μειωμένων ωραρίων εργαζομένων, προς αποτροπή των μαζικών απολύσεων. Προϋποθέτει εγγυήσεις 25 δις ευρώ από τα ίδια τα κράτη-μέλη, οι οποίες πρέπει να αναζητηθούν και να εξευρεθούν, ώστε να λειτουργήσει.
Η γαλλική πρόταση για συμπληρωματικό ταμείο στήριξης 500 δισεκατομμυρίων ευρώ που υποκαθιστά τα ευρω- ομόλογα, αλλά και η ιταλική για την έκδοση ευρω-ομολόγων,παραπέμπονται στην συνάντηση κορυφής.
Αναδεικνύονται στη χειρότερη μορφή τους οι παθογένειες ενός υπερεθνικού μορφώματος, το οποίο έχει δομηθεί στη βάση της διευκόλυνσης του “ελεύθερου ανταγωνισμού”. Η αρχή αυτή, που ήδη προβλέπεται από τη συνθήκη της Ρώμης, αποτελεί “τα άγια των αγίων” για το νεοφιλελεύθερο ιερατείο, το οποίο επιστρατεύει όση αναλγησία απαιτείται για να την υπηρετήσει. Μία προτεραιότητα, που βάζει τα οικονομικά συμφέροντα πάνω απ’ όλα και σε καμμία περίπτωση δεν κάμπτεται από την προσχηματική επίκληση της αρχής της αλληλεγγύη των κρατών-μελών. Όπως κατέδειξε η σφαγιαστική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα, και επιβεβαιώνεται σήμερα εν μέσω πανδημίας, η κατ’ ευφημισμόν “αλληλεγγύη” προσφέρεται με αντάλλαγμα καταθλιπτικά μνημόνια.
Η έκδοση ευρω-ομολόγων σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι ευρωστότεροι θα πληρώσουν για τους πιο αδύναμους. Το μόνο που απαιτείται είναι η εγγύηση της Ε.Ε. στο σύνολό της, για να μπορέσουν όσοι έχουν ανάγκη να δανειστούν φτηνά. Κάτι που απορρίπτουν οι ισχυροί, που έγιναν ισχυρότεροι επωφελούμενοι από την ευνοϊκή γι’ αυτούς δομή της Ευρωζώνης.
“Κλειδί” για την επικράτηση των γερμανικών απόψεων, ήταν και πάλι η ενδοτικότητα της Γαλλίας του Εμμανουέλ Μακρόν, η οποία προς βλάβη της οικονομίας της, παραμένει δεμένη στο άρμα του Βερολίνου.
Αν τελικά ο Κόντε και ο Μακρόν υποταχθούν, οι καταστρεπτικές συνέπειες της κρίσης θα ανοίξουν το δρόμο της εξουσίας στον Σαλβίνι και στη Λεπέν.