Δεν είναι προσκυνητές της Σώτηρος Αθηνάς στα μεγάλα Παναθήναια. Ούτε πανηγυριστές της Παναγίας της Αθηνιώτισσας. Είναι τουρίστες.
Επισκέπτες των μνημείων της Ακρόπολης. Πνίγουν στην κυριολεξία τον τόπο. Το θέμα έχει γίνει κιόλας διεθνές. Τα παράπονα όσων στριμώχνονται για να μπουν στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι όσων συνωθούνται στα Προπύλαια έχουν φτάσει στον ευρωπαϊκό τύπο. Και το υπουργείο Πολιτισμού -λέμε τώρα- δεν έχει αυτιά ν’ ακούσει.
Ακούμε πως για 10.000 τουρίστες υπάρχουν 20 αρχαιοφύλακες σε δύο βάρδιες, δηλαδή δέκα όλοι κι όλοι κάθε φορά. Έριξε, βέβαια, το υπουργείον τσιμέντα για να μην σκοντάφτουν αυτά τα χιλιάδες αμάθητα σε βράχια πόδια. Όμως εδώ δεν έχει τόπο το τσιμέντο να γίνει. Πρέπει επειγόντως να σκεφτούμε πού πάει αυτή η κατάσταση.
Ωραία, ο Παρθενώνας είναι η μεγάλη βεντέτα της Αθήνας, το κατ’ εξοχήν αξιοθέατό μας.
Αλλ’ έρχεται καιρός να το ξανασκεφτούμε όλο αυτό. Ιερό βράχο δεν τον λέμε; Ιερός σημαίνει και γερός.
Ας προσέξουμε μη μας δώσει καμιά γερή κουτουλιά, στο τέλος, ο γερόβραχος…
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 20.7.2023. 12η σελίδα.
Πόσους τουρίστες χωράμε;
του Κωνσταντίνου Μπλαθρα
Πόσους τελικά τουρίστες χωράει η Ελλάδα; Και πόσους η Αθήνα; Το ερώτημα μοιάζει ιδιότροπο. Άμα κανείς όμως δει το πατείς με πατώ σε που γίνεται σε κάποια νησιά ή γύρω από την Ακρόπολη δε θα με πει ιδιότροπο. Είναι, άλλωστε, παρεμφερές με το ερώτημα πόσους μετανάστες χωράει η χώρα. Απλώς για το δεύτερο μας καίει η γούνα μας, αλλά για το πρώτο κάνουμε τα στραβά μάτια.
Είναι τα τιπς βλέπετε.
Κι όμως δεν διαφέρουν ως προς την κοινωνική (και πολιτική, μαζί πάνε αυτά) τους σημασία. Πόσους ξένους μπορεί να φιλοξενήσει μία κοινωνία χωρίς να κινδυνέψει να διαρραγούν οι ιστοί που τη συγκροτούν; Α, ναι, ξέχασα. Υπάρχει και το νεοφιλελέ δόγμα: «κοινωνία δεν
υπάρχει». Το είχε ρίξει προ πολλών ετών η μακαρίτισσα Θάτσερ και πέρασε καιρός να φτάσει ο ήχος του στα καθ’ ημάς.
Έλα μου, όμως, που κοινωνία υπάρχει. Και για να υπάρχει έχει απαραιτήτως τους αρμούς που τη συγκρατούν. Μην κοιτάτε, δεν τα κατάπιε όλα η κατανάλωση. Υπάρχουν ακόμα μάνες, παιδιά στις παιδικές χαρές, άνδρες στα καφενεία, νεολαίοι στα κλαμπ, παπάδες, οδοκαθαριστές, γιατροί, δάσκαλοι και πάει λέγοντας, που κι αν είναι διαφορετικοί, δε μπορεί κάπου με κάτι όλοι μαζί θα κλάψουν. Κι όλοι θα γελάσουν, θα καταλάβουν πολλές φορές το ίδιο αστείο.
Κι είναι γνωστό πως δε γελούν όλες οι κοινωνίες με τα ίδια αστεία. Ούτε κλαίνε για τα ίδια πράγματα. Οπότε, ξαναρωτάω: πόσους τουρίστες αντέχουμε; Εκτός αν βάλαμε σκοπό να εξαφανιστούμε. Όπως εξαφανίστηκαν, γίναν αόρατοι οι Βενετοί μες την πλημμύρα των ανθρώπων με τις φωτογραφικές μηχανές, που κατακλύζουν τα κανάλια τους. Κι έπειτα, πόση κοσμοπλημμύρα αντέχει αυτός ο στενός τόπος και τα σιγαλόεντα μνημεία μας; Αν με θεωρείτε υπερβολικό ρίξτε μια ματιά στην τελευταία μας σελίδα.
Ναι, δεν είναι μόνο ζήτημα κοινωνικής επιβίωσης. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να αναπνεύσουμε. Σκεφτείτε το: Χωρίς όρια ζωή δεν υπάρχει. Ούτε κοινωνία. Παρεκτός αν τόχουμε πάρει απόφαση για ευθανασία αντί αθανασίας. Ή, αλλιώς, τιπς να υπάρχουν και στάχτη και
μπούρμπερη. Αμ, δεν είναι έτσι.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 20.7.2023. 12η σελίδα.
