Εδώ και μερικές ημέρες που πραγματοποιήθηκε το χτύπημα της Χαμάς στο rave party επί εδαφών του Ισραήλ, έχει ξεκινήσει μια απίστευτη παρωδία στα συστημικά μέσα. Οι συστημικοί κονδυλοφόροι, αυτοί που υπερθεμάτιζαν επί των μνημονίων και οραματίζονταν την Ελλάδα ως άλλη αναδυόμενη Αφροδίτη που θα έβγαινε μέσα από τα… συντρίμμια του δόγματος του (ΠΑ)σοκ, βρήκαν τη φωνή τους και την… αισθαντικότητά τους. Όλοι οι εναντιοφρονούντες έγιναν αγριάνθρωποι αντισημίτες που οραματίζονται φούρνους στο Χορτιάτη και θαλάμους αερίων!

Πού ήταν όλοι αυτοί οι… υπερευαίσθητοι όμως, όλα αυτά τα χρόνια; Πού ήταν όταν όλα αυτά τα χρόνια συγκεκριμένα το ισραηλιτικό κράτος δολοφονεί εν ψυχρώ, καταστρέφει τις πατρογονικές εστίες των Παλαιστινίων, συντρίβει ολόκληρα χωριά σε ό,τι φαίνεται να είναι μια συνεχιζόμενη προσπάθεια εθνοκάθαρσης;

Σε δημοψήφισμα, ένα συντριπτικό ποσοστό της τάξης του 80-95% θεωρεί υπεύθυνη την κυβέρνηση του Ισραήλ για το χτύπημα! Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου έλεγε μέσα σε εσωτερικές διαδικασίες του κόμματός του Likud τα εξής “ανατριχιαστικά”: “Όποιος θέλει να αντικρούσει την εγκαθίδρυση ενός Παλαιστινιακού κράτους θα πρέπει να υποστηρίξει την ενίσχυση της Χαμάς και τη μεταφορά χρημάτων στη Χαμάς. Αυτό είναι μέρος της στρατηγικής μας”. Με άλλα λόγια, ο Νετανιάχου ήθελε να εφαρμόσει το “διαίρει και βασίλευε”. Να ενισχύει τους πιο “ακραίους”, να αποδυναμώσει τους μετριοπαθείς και έτσι να κατισχύσει το Ισραήλ. Σημειωτέον, την είδηση θύμισε αυτές τις μέρες στο Twitter η ισραηλιτική εφημερίδα Χάαρετζ!

Ο Καρλ Μαρξ, ο Γερμανοεβραίος Καρλ Μαρξ, με τον Εβραίο δικηγόρο πατέρα Ερρίκο που έγινε προτεστάντης για λόγους επαγγελματικής ανέλιξης, σε νεανικό του έργο που αφορούσε το “εβραϊκό ζήτημα” είχε καταγγείλει το πνεύμα του εβραϊκού λαού ως συμφεροντολογικό και χρηματολατρικό. Έγραφε ότι το ιουδαϊκό πνεύμα καταβρόχθισε το χριστιανικό και προέκυψε η θεοποίηση του χρήματος (Μαμμωνά). Εντούτοις, λέγεται ότι σε μεταγενέστερες επιστολές του, με αφορμή τους Πολωνοεβραίους, παραδεχόταν ότι μια πρακτική λύση για τον ξεριζωμό και τη νομαδική ζωή της εβραϊκής διασποράς θα ήταν ένα κρατίδιο κάπου στα εδάφη της τότε Παλαιστίνης. Εντούτοις, το Ισραήλ έχει “καταβροχθίσει” πραγματικά τα εδάφη αυτά, που δεν του ανήκουν ήδη από τον 1ο αι. μ.Χ.! Ακόμη και στη Δυτική Οχθή όπου επικρατεί η Φατάχ, φέρεται ως νταής και μόνο τον τελευταίο μήνα έχει θανατώσει εκατοντάδες Παλαιστίνιους, μεταξύ τους και ένα χωριό με Ορθόδοξους Χριστιανούς!

Αρκετοί επικαλούνται την τραγική μοίρα των Εβραίων στον Β’ Π.Π, για την οποία έχουν την αμέριστη συμπάθειά μας. Αλλά αυτή η εργαλειοποίηση του ολοκαυτώματος είναι η πιο απεχθής: το να χρησιμοποιήσεις δηλαδή τη φοβερή ιστορική περιπέτεια που αφορά μια μηδενιστική ιδεολογία όπως ο ναζισμός ως λεοντή διάπραξης νέων εγκλημάτων, στα πλαίσια μιας ανύπαρκτης στο ιστορικό παρόν “αυτοθυματοποίησης”. Ασφαλώς, δεν έχουμε ξεχάσει και την ταπείνωση των ίδιων των Γερμανών με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Α’ Π.Π.. Ο ίδιος ο μεγάλος οικονομολόγος Κέυνς είχε προειδοποιήσει μέσα στον Μεσοπόλεμο για τις συνέπειες αυτής της εθνικής και κοινωνικής σύνθλιψης των Γερμανών, με το κείμενό του “Οι οικονομικές συνέπειες της ειρήνης”.

Για όσους παρακολουθούσαν τα γεγονότα από κοντά και μάλιστα ειδικούς ερευνητές, ήταν αναμενόμενες ενέργειες απελπισίας εκ μέρους των Παλαιστινίων της Λωρίδας της Γάζας, που διαβιούν σε ένα μπλόκο (blockade) εδώ και κοντά 20 χρόνια, που μεταβλήθηκε πλέον σε μια συνθήκη εντελώς ασφυκτική με υπαιτιότητα του κράτους του Ισραήλ. Το καλό με το Ισραήλ είναι ότι και σήμερα έχει προφητικές φωνές: ανθρώπους γενναίους και άξιους θα έλεγε κανείς των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, που μαστιγώνουν την υποκρισία και το κατάντημα του Ισραήλ να έχει γίνει φορέας ενός μισαλλόδοξου επεκτατισμού και αυτός που ασκεί τις φασίζουσες τακτικές.

Αυτό δε σημαίνει ασφαλώς ότι “αγιοποιούνται” ενέργειες φανατικές της άλλης μεριάς, όσο δίκιο και αν έχουν. Όμως το βέβαιο είναι το εξής: μια μονόπλευρη ευαισθησία έναντι των νεκρών είναι μια ευαισθησία ανύπαρκτη. Το ζήτημα ή θα ειδωθεί συνολικά ή δε θα ειδωθεί καθόλου.

του Μιχάλη Κουτούζη

Ἴσως πρέπει νά θυμίσουμε σέ ὅλους ὅσους ἐκπλήσσονται ἀπό τήν ἄνοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς στήν Εὐρώπη, ὅτι αὐτή δέν πέφτει ἀπό τόν οὐρανό.
Ἔτσι, θά ἦταν ἀπαραίτητο νά ἀπαριθμήσουμε τά γενεσιουργά αἴτια αὐτῆς τῆς θανατηφόρας τάσης. Ξεκινώντας ἀπό τά βασικά: τήν πλήρη συμμόρφωση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης στό νεοφιλελευθερισμό καί τίς κυρώσεις πού συνεπάγονται ἐνάντια σέ κάθε λαϊκή βούληση πού δέν ὑποτάσσεται. Μέχρι τό σημεῖο κάθε κριτική στόν νεοφιλελευθερισμό νά θεωρεῖται κριτική στήν ἴδια τήν Ε.Ε.
Ὁ κατασταλτικός ρόλος αὐτῆς τῆς Εὐρώπης γίνεται αἰσθητός ὡς μιά κανονιστική διείσδυση ἑνός τεχνοκρατικοῦ ὀργανισμοῦ, o ὁποῖος, ἔχοντας ἀπονευρώσει κάθε δημοκρατική εὐαισθησία μέσα του, ἀγνοεῖ συστηματικά τή βούληση τῶν λαῶν πού τή συναποτελοῦν. Στό σημεῖο πού ὅποια κυβέρνηση προσαρμόζεται μαζί της νά θεωρεῖται ἀνδρείκελο.
Τοποθετώντας στήν Ἰταλία ἤ στήν Ἑλλάδα ὡς πρωθυπουργούς ἀνθρώπους τοῦ χεριοῦ της, τούς ὁποίους ἀποκαλεῖ «τεχνοκράτες», ἡ Εὐρώπη ἐνισχύει ἄποψη αὐτή ἀντί νά κάνει τά πάντα γιά νά τήν καταπολεμήσει. Τό ἴδιο κάνει κάθε φορά πού ἕνας ἡγέτης ἐκφράζει ἀμφιβολίες -ἤ τήν ἀντίθεσή του- στίς πολιτικές πού ἐφαρμόζονται. Κι ἀκόμα χειρότερα. Στήν ἑλληνική περίπτωση, ἐπιδιώχθηκε νά ταπεινωθεῖ, νά ἐκμηδενιστεῖ ἕνας προοδευτικός λόγος καί νά ἀφανιστεῖ μιά λαϊκή βούληση, σέ μεγάλο βαθμό πλειοψηφική, ἡ ὁποία ἀρνήθηκε, μέ δημοψήφισμα, τίς εὐρωπαϊκές ἐπιταγές.
Φυσικά, αὐτή ἡ Εὐρώπη, αὐτιστική καί τεχνοκρατική συνάμα, δέν εἶναι ἡ μόνη αἰτία αὐτῆς τῆς ἀντίδρασης: Οἱ κυβερνήσεις εἶναι ἀνίκανες νά δικαιώσουν μιά πολιτική μέ ἐπικυριαρχία τῆς ἀγορᾶς, ἀνεξέλεγκτη συσσώρευση κεφαλαίων καί φτωχοποίηση τοῦ κράτους σέ βάρος τῶν λαϊκῶν τάξεων, ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται μέ μέτρα ἀνοιχτά ἀντικοινωνικοῦ χαρακτήρα. Γι’ αὐτό ἀπαντοῦν μέ μεταρρυθμίσεις κοινωνιακού χαρακτήρα [ἀτομοκεντρικοῦ δικαιωματισμοῦ], πού διχάζουν τούς πολίτες καί καλλιεργοῦν ἕναν φρενήρη ἀτομικισμό, ἐνσωματώνοντας ταυτόχρονα καί ἀποστειρώνοντας κάθε ἀντίθεση, τὸ ἁλάτι τῆς γῆς ἑνός ἔθνους.
Ἐπίσης, ἐνισχύουν ἕνα αἴσθημα ἀνασφάλειας (μισθολογικῆς, κοινωνιακῆς, ταυτοτικῆς κ.λπ.). Μή μπορώντας πιά νά ἐπιτρέψουν τό καλύτερο, μέ χαρά «πουλᾶνε» τό χειρότερο. Αὐτές οἱ σχολαστικές κυβερνήσεις (εἴτε συντηρητικές εἴτε σοσιαλδημοκρατικές) ἀγκαλιάζουν ὅ,τι διχάζει, ἀπομονώνει, κατακερματίζει, ἐφευρίσκοντας καθημερινά δικαιολογίες, ἡ οὐσία τῶν ὁποίων εἶναι δανεισμένη ἀπό ἀκροδεξιές ἰδεολογίες, πιστεύοντας ὅτι μέ αὐτόν τόν τρόπο θά διαιωνίσουν τήν παραπαίουσα ἐξουσία τους ἐμφανίζοντας τόν ἑαυτό τους ὡς ἐναλλακτική στίς αὐταρχικές προτάσεις μιᾶς ἀκροδεξιᾶς.
Ὅμως, ἡ ἀκροδεξιά ἐξελίσσεται. Ἀπό τήν Ὀλλανδία, ὅπου ξεκίνησε, μέχρι τή Γαλλία, τό ἀφήγημα τῆς ἀκροδεξιᾶς τήν ἐμφανίζει ὡς ὑπερασπιστή τῶν θυμάτων μιᾶς παρανοϊκῆς παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία θά φτάσει στά ὅριά της καί κατά τή διάρκεια τῆς ὑγειονομικῆς κρίσης καί τοῦ πολέμου στήν Οὐκρανία.
Ὡστόσο, ἡ Ε.Ε. καί οἱ εὐρωπαϊκές κυβερνήσεις τῆς «παλιᾶς Εὐρώπης» ἐπιμένουν -σάν νά μήν εἶχε συμβεῖ τίποτα- πεπεισμένες (μέ τή θρησκευτική ἔννοια τοῦ ὅρου) ὅτι κατέχουν τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία πρέπει, συναινετικά ἤ μέ καταναγκασμό, νά ἐπικρατήσει. «Ἔχουμε τά ἐργαλεῖα», αὐτή ἡ τρομερή φράση τῆς Προέδρου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς τά συνοψίζει ὅλα: στό ἑξῆς, στήν Εὐρώπη, τά μέσα ὑπερισχύουν τοῦ στόχου, ἀκόμα καί τῶν λόγων ὕπαρξής της.
Ἑπομένως, δέν προκαλεῖ ἔκπληξη τό γεγονός ὅτι οἱ ἄνθρωποι παντοῦ στήν Εὐρώπη χρησιμοποιοῦν τά ἐργαλεῖα πού τούς ἔχουν ἀπομείνει γιά νά ἀντιμετωπίσουν αὐτήν τήν ἀντιδημοκρατική παρέκκλιση. Παρεμπιπτόντως, ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ «Ἀνυπότακτη Γαλλία» -δηλαδή ἕνας δομημένος προοδευτικός ἀντίλογος-, αὐτή ἡ χώρα θά γνώριζε ἤδη τήν τύχη τῆς Ἰταλίας…
Μιχάλης Κουτούζης- Ἀπό τήν προσωπική ἱστοσελίδα στό « Le Club Μediapart»
Μετάφραση ἀπό τά γαλλικά Γ.Ζ.

ΦΩΤΟ:  ΑΝΩ: To έμβλημα του κόμματος που κέρδισε τις ιταλικές εκλογές, ” Αδελφοί της Ιταλίας (Fratelli d’ Italia)”η τρίχρωμη φλόγα, όμοιο με αυτό του μεταπολεμικού νεοφασιστικού σχηματισμού ” Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα” (αριστερά).