Κάλλιο αργά παρά ποτέ…

Στη συνεδρία της της 4ης Ιανουαρίου, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφάσισε να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά της Κοινής Υπουργικής Απόφασης(Κ.Υ.Α.)  με αριθμό 21α/ΓΠ. οικ. :2/2.1.2021 (ΦΕΚ Β΄ 1/2.1.2021), επειδή εξαίρεσε τα Θεοφάνεια από τις περιπτώσεις που επέτρεπε η προγενέστερη Κοινή Υπουργική Απόφαση (Κ.Υ.Α.)  (ΦΕΚ Β΄ 5509/2020) τη συμμετοχή λαϊκών στη Θεία Λειτουργία.   

Προσέφυγαν, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος νομίμως εκπροσωπουμένη από την Δ.Ι.Σ., και όλες οι Μητροπόλεις. Για δικονομικούς λόγους, που δε  επιτρέπουν οι προσφεύγοντες με το ίδιο δικόγραφο να είναι περισσότεροι από 50, κατατέθηκαν δύο προσφυγές, η μία με προσφεύγοντες την Εκκλησία της Ελλάδος, την Αρχιεπισκοπή και 48 Μητροπόλεις και η άλλη με 33 Μητροπόλεις.

Εκτός από το ζήτημα των Θεοφανείων, οι προσφυγές πλήττουν ως αντισυνταγματική την απόλυτη απαγόρευση τέλεσης βαπτίσεων και χριστιανικών γάμων στις εκκλησίες, ακόμα και με μειωμένη παρουσία προσώπων, την ίδια στιγμή που τελούνται πολιτικοί γάμοι στα δημαρχεία.

Οι προσφυγές έγιναν στις 5.1.2021 αργά το απόγευμα ηλεκτρονικά, με αποτέλεσμα να έχουν μεν κατατεθεί νομότυπα, αλλά να γίνουν γνωστές στη Γραμματεία στις 7 Ιανουαρίου, λόγω της αργίας της 6ης του μηνός. Τα πλήρη κείμενα αποκαλύπτει η σελίδα orthodoxia.info .

Η κίνηση αυτή αποτιμάται ως ορθή επιλογή, προκειμένου να αποκτήσει και τυπικό νομικό έρεισμα η άρνηση της διοικούσας Εκκλησίας να εφαρμόσει την προσβαλλόμενη Κ.Υ.Α.., αποστομώνει δε όσους την κατηγόρησαν για “απείθεια” και “ανταρσία”. Μια θετική εξέλιξη, έστω και εκ των υστέρων θα νομιμοποιήσει και τυπικά την απόφαση της Δ.Ι.Σ. για την 6η Ιανουαρίου. Θα είχε νόημα, περαιτέρω με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, να επιχειρηθεί να επιτευχθεί προσωρινά η τέλεση γάμων και βαπτίσεων.

Όμως, αν και καλύτερα από τίποτα και ποτέ, η κίνηση αυτή, η επιβεβλημένη από καιρό, έρχεται πολύ αργά. Εξαρχής, η Δ.Ι.Σ. με την απόφασή της της 16ης Μαρτίου 2020, είχε αποφασίσει να δεχτεί να τελούνται οι ιερές ακολουθίες με τρόπο λιτό, περιορισμένη παρουσία πιστών και τήρηση των επιβεβλημένων μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας. Το πλαίσιο αυτό εμείς από την αρχή στηρίξαμε και στηρίζουμε. Διότι χωρίς την ευχαριστιακή σύναξη, η Εκκλησία αυτοκαταργείται. Εμείς ζητούσαμε ελεύθερη και ζωντανή Εκκλησία, με το λαό να μετέχει και στη διοίκηση. Φτάσαμε στο σημείο, ο λαός να έχει αποβληθεί όχι μόνον από τη διοίκηση, αλλά και τη λατρεία !!!

Η άποψη αυτή αγνοήθηκε επιδεικτικά από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη, που στην κυριολεξία απαξίωσε και έγραψε “στα παλιά της τα παπούτσια” την Ιερά Σύνοδο. Σε πρώτη φάση προχώρησε στο πρωτοφανές μέτρο της απαγόρευσης ακόμα και της τέλεσης ιεροπραξιών, εκτός εάν συνέτρεχε ανάγκη τηλεοπτικής μετάδοσης. Απαγόρευση ιεροπραξιών μόνον ο Ενβέρ Χότζα έχει εφαρμόσει παγκοσμίως. Ακόμα και στη Βόρειο Κορέα, ο ορθόδοξος ναός λειτούργησε με πιστούς. Στη συνέχεια και μέχρι τα τέλη Μαΐου, η Κυβέρνηση επέτρεψε οι ιερές ακολουθίες να τελούνται κεκλεισμένων των θυρών.

Στο διάστημα Μαΐου-Νοεμβρίου, οι εκκλησίες λειτούργησαν ανοικτές στους πιστούς με τήρηση των δεόντων περιοριστικών μέτρων. Ξανάκλεισαν εντελώς αδικαιολόγητα στις 7 Νοεμβρίου, παρά το γεγονός ότι καμμία διασπορά του ιού δεν διαπιστώθηκε από τη λειτουργία τους.

Η διοικούσα Εκκλησία μπορούσε και όφειλε να είχε εξαρχής προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως ορθά, έστω και όψιμα, πράττει τώρα. Διαφορετικά θα αντιμετώπιζε το Δικαστήριο την προσφυγή της επικρατούσας θρησκευτικής κοινότητας της χώρας, απ’ ο, τι μεμονωμένους πιστούς που ανέλαβαν μόνοι το βάρος του καλού αγώνα. Διότι η αδράνεια της πλειοψηφίας, εκλαμβάνεται και ως συναίνεση. Απόδειξη γι’ αυτό είναι οι αποφάσεις των ανωτάτων Δικαστηρίων των ΗΠΑ και της Γαλλίας τον περασμένο Νοέμβριο, που δικαίωσαν τις προσφεύγουσες θρησκευτικές κοινότητες, σε περιοχές με πολύ μεγαλύτερο επιδημιολογικό βάρος από τη χώρα μας.

Η πλήρης και ολοκληρωτική αποβολή του λαϊκού στοιχείου από τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας και των θρησκευτικών κοινοτήτων συνολικότερα, αποτελεί συνταγματική εκτροπή και παραβίαση του άρθρου 13 του Συντάγματος περί θρησκευτικής ελευθερίας, αφού ευχαριστιακή σύναξη χωρίς πιστούς δεν νοείται. Η διοικούσα Εκκλησία οφείλει να αναθεωρήσει την μέχρι τώρα παθητική στάση της και συμμόρφωση και να ορθώσει ανάστημα απέναντι στον κυβερνητικό αυταρχισμό. Έστω και τώρα, να θέσει ως στρατηγικό της στόχο την κατοχύρωση της ελεύθερης ευχαριστιακής σύναξης, με ταυτόχρονη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας, με ευθύνη των Μητροπόλεων και των κατά τόπους ενοριών και ιερών μονών.

Πέρα από τη διοικούσα Εκκλησία και φορείς που θέλουν να εκφράζουν τον πιστό λαό, έλαμψαν με τη σιωπή τους. Λαλίστατοι και “δικομανέστατοι” για άλλα ζητήματα, “κάνουν τον ψόφιο κοριό” τώρα που πλήττεται το μείζον…