“Φωτοφανείας σαφῶς πεπυρσευμένος, παμμάκαρ Παράμονε, τοῦ θείου Πνεύματος, σκότος βαθύτατον τέλεον, ἀπεβδελύξω, πολυθεΐας καὶ ηὐτομόλησας… Διὰ τὸν πάντων Θεὸν καὶ Βασιλέα, δῆμον πολυάριθμον κατασφαττόμενον, κατανοήσας Παράμονε, τῷ θείῳ ζήλῳ, ὅλως ἐθέλχθης καὶ ἀνεβόησας· Χριστοῦ δοῦλος γνήσιος, ὑπάρχω πάντοτε· γνῶτε παράνομοι τύραννοι· καὶ ὡς ἀρνίον, ἄκακον θύεσθαι νῦν αὐτόκλητος, παρεγενόμην·” ( Ἀπὸ τὴν χτεσινὴ ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ) 

Ὁ ἅγιος Παράμονος, ἡ μνήμη τοῦ ὀποίου τιμᾶται σήμερα 29 Νοεμβρίου, ἔζησε τὸν 3ο αἰώνα μ.Χ., μὲ βάση τὴν ἐπικρατέστερη ἐκδοχή, κοντὰ στὰ σημερινὰ Θερμὰ Νιγρίτας Βισαλτίας. Στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, βρισκόταν ὁ διοικητὴς τῆς Νικομήδειας στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Δεκίου, Ἀκυλίνος γιὰ νὰ κάνει ἰαματικὰ λουτρά.

Ὁ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν ἦταν σὲ ἔξαρση καὶ 370 ἀπὸ τὴ Νικομήδεια εἶχαν συλληφθεῖ καὶ κρατοῦνταν σὲ παρακείμενο ναὸ τῆς Ἴσιδας. Εἶχαν ὁδηγηθεῖ ἐκεῖ, γιὰ νὰ ἀποφασίσει ὁ ἁρμόδιος γιὰ τὴν τύχη τους Ἀκυλίνος, στὸν τόπο τοῦ παραθερισμοῦ του. Τοὺς παρουσίασαν ἐνώπιον τοῦ Ἀκυλίνου, ποὺ τοὺς ζήτησε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Αὐτοὶ ἀρνήθηκαν καὶ τοὺς καταδίκασε σὲ θάνατο, μὲ ἀποκεφαλισμό.

Τότε, ἕνας ντόπιος, ὁ Παράμονος, εἶχε τὸ θᾶρρος νὰ διαμαρτυρηθεῖ δημόσια καὶ νὰ καταγγείλει τὴν ἀποτρόπαιη πράξη (“δῆμον πολυάριθμον κατασφαττόμενον…”) τοῦ Ἀκυλίνου. Ἀμέσως τὸν συνέλαβε ἡ φρουρὰ τοῦ Ἀκυλίνου, ἡ ὁποία, μετὰ φρικτὰ βασανιστήρια, τὸν θανάτωσε μπροστά του. Ἦταν τὸ 250 μ.Χ.

Στὰ συναξάρια ὑπάρχει σύγχυση γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου. Σὲ κάποια γίνεται λόγος γιὰ τὴν Βαλσατία, στὸ σημερινὸ Ἰράκ, ποὺ τότε ἀνῆκε στὴν περσικὴ αὐτοκρατορία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀρθότερη εἶναι ἡ ἐκδοχὴ τῆς Βισαλτίας, ποὺ ἀναγράφεται στὸ παλαιότερο συναξάρι τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

ΠΗΓΗ και ΦΩΤΟ: Σελίδα ένορίας ἁγίου Γεωργίου Νιγρίτας, μὲ παραπομπὲς καὶ βιβλιογραφία