“Δικαιοσύνης ἥλιε νοητέ, Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ τὸν ἐκ μήτρας τοῦ φωτὸς ἐστερημένον, διὰ τῆς σῆς ἀχράντου προσψαύσεως, φωτίσας κατ’ ἄμφω καὶ ἡμῶν τὰ ὄμματα, τῶν ψυχῶν αὐγάσας, υἱοὺς ἡμέρας δεῖξον, ἵνα πίστει βοῶμέν σοι΄ Πολλή σου καὶ ἄφατος, ἡ εἰς ἡμᾶς εὐσπλαγχνία, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.” (Ἀπὸ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ)

Ὁ ἱερὸς μελωδὸς μὲ παραστατικότητα ἐκφράζει τὸ λογισμὸ τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ καὶ τὴ βασανισμένη ζωή του:

“Οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα, οὐκ εὐτονοῦσί μου οἱ πόδες τὰ τῶν λίθων προσκρούσματα, οὐ γὰρ εἶδον τὸν ἥλιον λάμποντα, οὐδὲ ἐν εἰκόνι τὸν ἐμὲ πλαστουργήσαντα, ἀλλὰ δέομαί σου, Χριστὲ ὁ Θεός, Ἐπίβλεψον ἐπ’ ἐμέ, καὶ ἐλέησόν με.”

“Ἀτέλειωτες φορὲς ρωτάω, πότε εἶναι νύχτα καὶ πότε μέρα, δὲν ἀντέχουν ἄλλο τὰ πόδια μου νὰ χτυπᾶνε στὶς πέτρες. Γιατὶ δὲν εἶδα τὸν ἥλιο νὰ λάμπει, οὔτε τὴ μορφὴ τοῦ δημιουργοῦ μου. Ἀλλὰ παρακαλῶ σε, Χριστὲ καὶ Θεέ μου, ἐπίβλεψε κι ἐλέησέ με …..”

Μὲ τὸ θαῦμα φωτίστηκαν, ὄχι μόνον οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς.

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες χρησιμοποιοῦσαν τὴν ἔκφραση “τυφλὸς τὰ τ’ ὦτα, τόν τε νοῦν, τὰ τ’ ὄμματα”, γιὰ νὰ ἀναδείξουν τὴν πνευματικὴ τύφλωση, ἔννοια πολὺ πιὸ στενὴ ἀπὸ τὴν ψυχὴ ποὺ βρίσκεται στὰ σκοτάδια. Τὴν ψυχὴ ποὺ φωτίζει “αὐγάσας”, ὁ Χριστός, ὁ νοητὸς ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, καθιστώντας μας “υἱοὺς ἡμέρας”.

“Αὐτὸ ποὺ ἐπιτελείται μὲ τὸν τυφλό, εἶναι ἀληθινὴ θεουργία, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε μέτρο τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὁ πηλός, ὅταν μπεῖ στὰ μάτια, μπορεῖ νὰ προξενήσει τύφλωση καὶ σ’ αὐτὸν ποὺ ἔχει ὑγιή ὅραση. Ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει φάρμακο γιὰ θεραπεία τῆς τύφλωσης. Στὰ χέρια ὅμως τοῦ Θεοῦ γίνεται ὑλικὸ γιὰ τὸ θαῦμα τῆς θεουργίας τῆς ὅρασης. Ἀλλὰ καὶ πάλιν τὸ θαῦμα εἶναι ἀνεξερεύνητο.” ((Ἀπὸ κείμενο τοῦ κ. Παύλου Μουκταρούδη, Θεολόγου, Διήρχετο διά τῶν σπορίμων, τ. Α΄, ἔκδ. Ἱ. Μητροπ. Λεμεσοῦ 2008, σ. 100-103, ἀναρτημένο στὸν ἱστοχῶρο “Πεμπτουσία”)

Γι’ ἄλλη μιὰ φορὰ ἀναδεικνύεται καὶ ἡ ὑποκρισία τῶν Φαρισαίων, ποὺ ἀγνόησαν τὸ μέγα καὶ ἀναμφισβήτητο θαῦμα, σὲ ἄνθρωπο σὲ ὅλους γνωστὸ ὡς γεννημένο τυφλό καὶ κατηγόρησαν τὸν Χριστὸ ὅτι θεράπευσε τὸν τυφλὸ ἡμέρα Σάββατο…

Πέρα ἀπὸ τὸ πλούσιο πνευματικὸ περιεχόμενο, οἱ ἀκολουθίες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν καὶ ἀριστουργήματα τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας. Πηγὴ ἔμπνευσης σὲ μεγάλους ποιητές, μὲ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τὴν ἔκφραση “Δικαιοσύνης ἥλιε νοητέ”, ποὺ εἶναι πασίγνωστη ἀπὸ τὸ “Ἄξιον Ἐστὶ” τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη, ἕνα ἔργο ὑφολογικὰ ἐμπνευσμένο σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ τὶς ὀρθόδοξες ἱερὲς ἀκολουθίες.

ΦΩΤΟ: Ἀπὸ τὴν “Πεμπτουσία”.