Στις 20 Δεκεμβρίου 1968 απεβίωσε ο Αμερικανός συγγραφέας Τζων Στάινμπεκ, γνωστός για έργα του όπως “Τα σταφύλια της οργής” και “άνθρωποι και ποντίκια”. Η ιστοσελίδα “Βαθύ Κόκκινο” γράφει σχετικά με “Τα σταφύλια της οργής”:
“Το κορυφαίο του έργο, Τα Σταφύλια της Οργής (1939), αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά λογοτεχνικά κατηγορητήρια ενάντια στον καπιταλισμό. Μέσα από την ιστορία της οικογένειας Τζόουντ —αγροτών που εκδιώκονται από τη γη τους λόγω χρεών και μηχανοποίησης— ο Στάινμπεκ αποκαλύπτει τη βία της αγοράς, τη συντριβή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Το μυθιστόρημα δεν υμνεί την ατομική σωτηρία, αλλά την αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση ως μοναδική διέξοδο.
Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο πολεμήθηκε λυσσαλέα από μεγαλογαιοκτήμονες και συντηρητικούς κύκλους, απαγορεύτηκε σε σχολεία και βιβλιοθήκες, αλλά αγκαλιάστηκε από εργάτες και φτωχούς σε όλο τον κόσμο. Η λογοτεχνία του Στάινμπεκ δεν ήταν «ουδέτερη»· πήρε ξεκάθαρα θέση υπέρ των καταπιεσμένων”.
Τον αποκαλεί “χρονικογράφο της ταξικής αδικίας στην Αμερική του Μεσοπολέμου και της Μεγάλης Ύφεσης” και “στρατευμένο ανθρωπιστή, που απέδειξε ότι η λογοτεχνία μπορεί να είναι όπλο μνήμης, συνείδησης και αγώνα”.
Εμείς να προσθέσουμε ότι την περίοδο που γράφτηκαν τα “Σταφύλια της οργής”, ο Στάινμπεκ δεν ήταν απλώς “ανθρωπιστής”, αλλά εμπνεόταν από τη βαθιά χριστιανική του πίστη, με το συγκεκριμένο έργο να έχει πολλά σημεία αναφοράς παρμένα από την αγία Γραφή. Ο τίτλος αναφέρεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννη στα εδάφια 14:19-20 για τη θεία δικαιοσύνη και την απελευθέρωση από την καταπίεση την Ημέρα της κρίσης.
« Και ο άγγελος πέταξε το δρεπάνι του στη γη, θέρισε το αμπέλι της γης και έριξε τα σταφύλια στο μεγάλο πατητήρι της οργής του Θεού. Και το πατητήρι πατήθηκε έξω από την πόλη, και αίμα βγήκε από το πατητήρι, μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων, σε απόσταση χιλίων εξακοσίων μέτρων. »
Τότε, ο Στάινμπεκ ζούσε στη γενέτειρά του πόλη Σαλίνας της Καλιφόρνια και ήταν ενεργό μέλος της τοπικής επισκοπιαλιανής/αγγλικανικής κοινότητας.
Όταν έφυγε από το Σαλίνας, έγινε σταδιακἀ αγνωστικιστής. Με τις πολιτικές του απόψεις να γίνονται ταυτόχρονα μετά τον πόλεμο όλο και συντηρητικότερες, με αποκορύφωμα την φιλοκυβερνητική του στάσην στον πόλεμο του Βιετνάμ λόγω της φιλίας του με τον Λίντον Τζόνσον.
