• ΕΚΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

” Στο δικό μας Τεκτονικό τυπικό, ο συμβολικός θάνατος είναι μέρος της μύησής μας και μάς επιτρέπει να σκεφτόμαστε τον πραγματικό θάνατο. Θέλουμε να μείνουμε πιστοί στην αρχή Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη και να διαφυλάξουμε την αξιοπρέπεια  του ατόμου. Η αγωνία σήμερα, είναι να μη τελειώνει κανείς άσχημα τη ζωή του, οπότε θα μας ικανοποιούσε να αποκτήσουμε το δικαίωμα επιλογής.” Τα παραπάνω δηλώνει η “μεγάλη διδασκάλισσα” της “Μεγάλης γυναικείας Στοάς της Γαλλίας” (14.000 μέλη κατά τους ισχυρισμούς τους) Κατρίν Λιοτέ στο γαλλικό περιοδικό “Μαριάν”. Το οποίο, ενόψει της κλιμάκωσης της εκστρατείας για την αποποινικοποίηση της ευθανασίας στη χώρα αυτή, αναδεικνύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που επί δεκαετίες παίζουν στην κατεύθυνση αυτή οι Τέκτονες.    

Η εκστρατεία αυτή έχει ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, με την ίδρυση της αποκαλούμενης ” Ένωσης για το Δικαίωμα στο Θάνατο με Αξιοπρέπεια”  [Αssociation pour le droit de mourir dans la dignité (ADMD)], με στόχο τη νομιμοποίηση της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Πρωταγωνίστησε το διαπρεπές στέλεχος της “Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας” Ανρί Καγιαβέ, από τους πρώτους προέδρους της και κοινοβουλευτικός που δήλωνε ανοιχτά τη μασονική του ιδιότητα. Όπως δηλώνει ο Ζαλ Λυκ Ρομερό-Μισέλ, που διετέλεσε από το 2007 έως το 2021 πρόεδρος της οργάνωσης, “όταν εκλέχτηκα για πρώτη φορά στο Δ.Σ., ήμουν ο μόνος μη Τέκτων. Αν υπήρχε τέτοια υποκίνηση στις απαρχές, σήμερα είναι λιγότερο φανερή, γιατί η νέα γενιά είναι πιο ένθερμη. Όμως, πάντοτε συνεργαζόμουν με τις Στοές και συνεχίζω να το κάνω, στο βαθμό που κάποιοι έχουν επιρροή και κάνουν δουλειά σε βάθος πάνω στο ζήτημα” . Όταν πια είχε “ριζώσει” η προπαγάνδα, η μετωπική οργάνωση αφέθηκε σε άλλα (έμπιστα) χέρια.

Νομοθετήματα “καρπός των προβληματισμών των Στοών”

Παράλληλα, δραστηριοποιείται έντονα η αποκαλούμενη “Κοινοβουλευτική Αδελφότητα” (FraPar), η διακομματική ένωση των Μασόνων βουλευτών, ιδρυμένη και αυτή από τον Καγιαβέ το 1947, η οποία κάθε μήνα από την έναρξη της κοινοβουλευτικής περιόδου 2022-23 οργανώνει συναντήσεις για να πείσει τους βουλευτές που δεν έχουν άποψη ή διστάζουν. Το σώμα αυτό των τεκτόνων αιρετών, από διαφορετικά κόμματα, συντονίζει εδώ και δεκαετίες τις νομοθετικές προτεραιότητες του μασονικού χώρου. Σύμφωνα με συνέντευξη του Προέδρου της “Αδελφότητας” Κριστιάν Μπατάιγ στο περιοδικό  Humanisme 2015/1 (N° 306), σελίδες 97-101, “Ο Ανρί Καγιαβέ…ένας από τους πιο εμβληματικούς προέδρους της αδελφότητάς μας, έλεγε ότι οι προτάσεις νόμου που κατέθετε- τόσο συχνά πιο προχωρημένες από τον καιρό του, ιδίως σε θέματα δικαιωμάτων των γυναικών! -ήταν καρπός των προβληματισμών των Στοών.”  Ακόμα και έτσι να είναι σε σχέση με νομοθετήματα για τα δικαιώματα της γυναίκας, η αποκάλυψη αυτή αφήνει ανοιχτή την υπόθεση ότι και άλλες κατηγορίες νομοθετημάτων υπήρξαν “καρποί” (ενδεχομένως δηλητηριώδεις) ανάλογων “προβληματισμών”.

Όλη αυτή η προπαγάνδα δεκαετιών φαίνεται να έχει αποτελέσματα, αφού η “διαβούλευση των πολιτών”, σώμα εκατόν ογδόντα πολιτών που αναδείχθηκαν με κλήρωση, έχει τοποθετηθεί θετικά σε ποσοστό 75% από τον περασμένο Απρίλιο και ο Πρόεδρος Μακρόν, που ήταν διστακτικός στο ζήτημα, τώρα ζητεί να συνταχθεί νομοθέτημα.

Το ρεύμα υπέρ της αποποινικοποίησης της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας είναι ευρύτερα διαδεδομένο στην Ευρώπη. Ήδη, έχει διαδοθεί σε αρκετές χώρες η λεγόμενη “παθητική ευθανασία”, κατά την οποία ο θάνατος επέρχεται με τη διακοπή υποστηρικτικών μηχανημάτων, με τη μη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής στον ασθενή. Επιτρέπεται και στη Γαλλία από το 2005, αλλά αυτό δεν αρκεί στους “ακτιβιστές”, που επιζητούν περαιτέρω τον αποχαρακτηρισμό της ενεργητικής ευθανασίας (με τη χορήγηση θανατηφόρας ουσίας) και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας από αυτό που πράγματι είναι, ανθρωποκτονίες εκ προθέσεως.

Αλλά και η λεγόμενη “παθητική ευθανασία” είναι φόνος, από τη στιγμή που δεν εξαντλούνται τα περιθώρια επιβίωσης του ασθενούς. Πιο γνωστό παράδειγμα για τον επικίνδυνο δρόμο στον οποίο οδηγούν οι περί ευθανασίας αντιλήψεις, είναι αυτό του διαπρεπούς επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ, που αρρώστησε τόσο βαριά από πνευμονία το 1985 σ’ ένα συνέδριο στη Γενεύη, ώστε να ερωτηθεί από τους γιατρούς η σύζυγός του Τζέιν αν έπρεπε να διακοπεί η υποστήριξη της ζωής του. Εκείνη, πιστή Χριστιανή, αρνήθηκε για λογαριασμό του. Και ο Χόκινγκ, παρά το γεγονός ότι η υγεία του είχε πληγεί, όχι μόνον επέζησε άλλα 33 χρόνια, έστω και με ενισχυμένη τεχνική υποστήριξη, αλλά στο διάστημα αυτό επικοινωνούσε και παρήγαγε επιστημονικό έργο μέχρι το θάνατό του, το 2018.

Η απαξίωση του θείου δώρου της ζωής καλά κρατεί και επεκτείνεται, στο όνομα του δικαιωματισμού στην Ευρώπη. Οι λογικές του θανάτου επικρατούν με το πρόσχημα της ελεύθερης επιλογής. Και ο νομικός πολιτισμός εκβαρβαρίζεται στο βαθμό που η προστασία της ζωής γίνεται όλο και πιο σχετική.

Γ.Ζ.

Πηγές:

Περιοδικό “Marianne”, 8-14.12. 2022. Έρευνα του  EMILIEN HERTEMENT με θέμα ” Τέλος της ζωής. Η τελευταία σταυροφορία των Mασόνων”

Περιοδικό  Humanisme 2015/1 (N° 306), σελίδες 97-101

“Η θέσις της Εκκλησίας επί του θέματος της Ευθανασίας” Εισήγησις του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ