• ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ

Νικητής στις εκλογές του Νοεμβρίου, ο Βενιαμίν Νετανιάχου επιστρέφει σήμερα στην πρωθυπουργία του Ισραήλ επικεφαλής ενός συνασπισμού με τα πιο σκοταδιστικά και σκληρά σιωνιστικά κόμματα. Πέρα από το δέλεαρ της εξουσίας, η πρωθυπουργία έπρεπε να είναι εξασφαλισμένη γι’ αυτόν, διότι η ασυλία που τού παρέχει τον προστατεύει από τις εκκρεμότητές του με την ποινική δικαιοσύνη. Για να την εξασφαλίσει, συνασπίστηκε με τα πιο ακραία στοιχεία του πολιτικού φάσματος. Διαδηλώσεις εκατοντάδων ανθρώπων ξέσπασαν έξω από το κτήριο της ισραηλινής Βουλής, ιδίως μεταξύ των υποστηρικτών των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, αλλά και άλλων ομάδων που κινδυνεύουν με διώξεις από τα ακραία θεοκρατικά στοιχεία. 

“Πρόκειται για την πιο σκοτεινή, την πιο ρατσιστική, την πιο κακή κυβέρνηση που θα μπορούσαμε να φανταστούμε”, δήλωσε διαδηλωτής Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP).

Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης με τον έλεγχο της αστυνομίας αναλαμβάνει ο επικεφαλής  του ρατσιστικού κόμματος “Εβραϊκή Δύναμη” Ιταμάρ μπεν Γκβιρ, καταδικασμένος επανειλημμένα για πρόκληση μίσους.

Το Υπουργείο για την πολιτική διοίκηση της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης στα πλαίσια του Υπουργείου Άμυνας ανέλαβε ο Μπεζαλέλ Σμοτρίς, αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος “Θρησκευτικός Σιωνισμός”.

Ο Αριέ Ντερί, αρχηγός του άκρως “υπερορθόδοξου” θρησκευτικού σεφαραδικού κόμματος “Σας” έγινε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εσωτερικών και Υγείας.

Ο αρχηγός του κόμματος Νοάμ Αβί Μαόζ ανέλαβε υφυπουργός επικεφαλής μιας νέας Αρχής για την εμπέδοση της “εθνικής εβραϊκής ταυτότητας” με εξωτερικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας.

Αλλά και οι συνεργάτες του κ. Νετανιάχου από το κόμμα του είναι εξαιρετικά σκληρά στελέχη:  Ο Υπουργός Άμυνας Ιωάβ Γκαλάντ είναι στρατιωτικός, φανατικός υποστηρικτής του εβραϊκού εποικισμού.

Ο νέος υπουργός εξωτερικών, Ελί Κοέν έχει αναλάβει να προωθήσει την εξομάλυνση των σχέσεων της χώρας με τα φιλικά προς τις ΗΠΑ αραβικά καθεστώτα και ιδίως με τη Σαουδική Αραβία, στα πλαίσια των λεγόμενων “συμφωνιών του Αβραάμ”. Μια τέτοια πολιτική είχε ξεκινήσει με τη στήριξη του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Καθεστώτα τα οποία ελάχιστα ενδιαφέρονται για την αυξανόμενη καταπίεση των ομοφύλων τους Παλαιστινίων.

Ο ίδιος ο Νετανιάχου δήλωσε ως προτεραιότητες της κυβέρνησής του “την στρατιωτική υπεροπλία του Ισραήλ στην περιοχή” και την ” παρεμπόδιση των προσπαθειών του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο”. Το τελευταίο τούτο σημαίνει υπονόμευση της διεθνούς συμφωνίας για τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας του Ιράν, η οποία διασφάλιζε την ειρήνη και ανατράπηκε από την κυβέρνηση Τραμπ.

Με πίεση των ακροδεξιών συμμάχων του, θα διευκολυνθεί ακόμα περισσότερο ο εποικισμός των κατεχόμενων εδαφών και θα ληφθούν μέτρα διασφάλισης του “εβραϊκού χαρακτήρα” του Ισραήλ με περιορισμό των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων πολιτών του. Εάν εφαρμοστούν οι αξιώσεις και εξαγγελίες των συμμάχων του, η πολιτική αυτή θα συνδυαστεί με τη λήψη μέτρων θεοκρατικού χαρακτήρα, ανάλογων με όσα συμβαίνουν σε ισλαμικά κράτη, όπως ο διαχωρισμός ανδρών-γυναικών στους δημόσιους χώρους.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική αυτή στροφή, υπέβαλε την παραίτησή της η πρέσβυς του Ισραήλ στη Γαλλία με τη δήλωση ότι ” Η πολιτική σας, οι δηλώσεις των υπουργών της Κυβέρνησής σας και οι προθέσεις νομοθέτησης είναι αντίθετες με τη συνείδησή μου, τη θεώρηση που έχω για τον κόσμο και τις αρχές της δήλωσης ανεξαρτησίας του Κράτους του Ισραήλ”.

Είναι γεγονός ότι το σιωνιστικό κίνημα, με στόχο την δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, ξεκίνησε με “προοδευτικό-φιλελεύθερο” προσωπείο. Είχε αντιμετωπιστεί μάλιστα με καχυποψία και ως “νεωτερισμός” από την παραδοσιακή θρησκευτική ηγεσία των Εβραίων.

Όμως, η ίδια η κεντρική επιδίωξη προϋποθέτει τη δυσμενή διάκριση εις βάρος των Παλαιστινίων Αράβων που από αιώνες κατοικούσαν στην Παλαιστίνη και υπέρ των Εβραίων που καλούνταν να εποικίσουν την περιοχή. Η ίδια η ίδρυση του Ισραήλ υπό την ηγεσία αυτής της τάσης (Μπεν Γκουριόν) συνοδεύτηκε από τον ξεριζωμό εκατομμυρίων γηγενών Παλαιστινίων (που κατά την βολική επίσημη εκδοχή έφυγαν μόνοι τους στον πόλεμο του 1947). Η κεντροαριστερή κυβέρνηση Μεϊρ διεξήγαγε  και τον πόλεμο των “6 ημερών” του 1967 που οδήγησε στην κατοχή της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη και των υψωμάτων του Γκολάν. Αμέσως ξεκίνησαν οι ισραηλινοί εποικισμοί, πολύ πριν παρακμάσει το πανίσχυρο Εργατικό Κόμμα και αναλάβει την εξουσία ο κ. Νετανιάχου. Είναι γεγονός ότι μερίδα της ισραηλινής ελίτ, με προεξάρχοντα τον δολοφονημένο Γιτζάκ Ραμπίν θέλησε να βάλει ένα τέλος στον πόλεμο διασφαλίζοντας την αναγνώριση του Ισραήλ και να αναγνωρίσει κάποια δικαιώματα στους Παλαιστινίους. Όμως, η τάση αυτή είναι πια μειοψηφική.

Γι’ αυτό και ο ΟΗΕ με ψήφισμα που ανακλήθηκε όταν το επέτρεψαν οι συσχετισμοί, είχε θεωρήσει από τότε ως μορφή ρατσισμού τον Σιωνισμό. Εκ του ασφαλούς είχαν δοθεί πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους Παλαιστινίους που είχαν απομείνει ως μειοψηφία στα ισραηλινά εδάφη. Τα τελευταία χρόνια που η πληθυσμιακή αναλογία έχει κινδυνέψει να ανατραπεί, άρχισαν να λαμβάνονται μέτρα ρητής κατοχύρωσης του εβραϊκού χαρακτήρα του ισραηλινού κράτους, τα οποία και θα ενταθούν με τη νέα κυβέρνηση. Μετατρέποντας τους Παλαιστινίους πολίτες σε β’ κατηγορίας και ενθαρρύνοντας τον περαιτέρω εποικισμό και αρπαγή της γης των Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα.

Η σημερινή κυβέρνηση, η οποία έχει τη στήριξη των μισών ψηφοφόρων, είναι προϊόν αναπροσαρμογής των αρχικών επιδιώξεων του σιωνιστικού κινήματος στις σύγχρονες συνθήκες και περιορίζοντας τα δικαιώματα των Παλαιστινίων πολιτών οδηγεί τη χώρα σε καθεστώς “απάρτχαϊντ”. Ήδη έχει κατηγορηθεί γι’  αυτό ως πρωθυπουργός ο κ. Νετανιάχου.

Οι εξελίξεις αυτές απομακρύνουν την προοπτική επίλυσης του Μεσανατολικού στη βάση του διεθνούς δικαίου στα σύνορα του 1967, με την δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους και τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής και του εποικισμού.