Ἡ ταινία “Καποδίστριας”ποὺ ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων προβάλλεται στοὺς κινηματογράφους ἦρθε νὰ καλύψει ἕνα σημαντικὸ κενό: τὴν ἀπουσία τοῦ ἱστορικοῦ κινηματογράφου σὲ μιὰ χὠρα μὲ πλούσια καὶ μακραίωνη ἱστορία. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἐνημερώνεται γιὰ τὴν ἱστορία του, αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ταινίες μποροῦν -χωρὶς νὰ εἶναι προπαγανδιστικὲς καὶ στρατευμένες-νὰ ἀναδείξουν καὶ στὸ ἐξωτερικὸ τὴ συμβολὴ τῆς χώρας στὴν ἐλευθερία καὶ στὸν πολιτισμό. Θὰ ἔπρεπε, κατὰ συνέπεια, τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καὶ τὸ Ἐθνικὸ Κἐντρο Κινηματογράφου  νὰ ἐνθάρρυναν τέτοιες πρωτοβουλίες. Ἀντ’ αὐτοῦ, ὁ Γιάννης Σμαραγδῆς ἀντιμετώπισε χίλια δυὸ προβλήματα καὶ εἶναι ἄξιος συγχαρητηρίων γιὰ τὴν ταινία του. Μὲ τὴ μαζικὴ προσέλευση στὶς αἴθουσες, τὸ κοινὸ ἐπιβραβεύει τὸ ἔργο του. Κάποιες ἀδυναμίες τῆς ταινίας ἐπισημάνθηκαν ἀπὸ καλόπιστες γραφίδες, ἔξω ἀπὸ τὰ προκατειλημμένα φωταδιστικὰ “πολυβολεῖα”, ποὺ εἶχαν ἤδη ἀπαξιώσει συνολικὰ τὴν ταινία πρὶν ἀκόμα προβληθεῖ. Ὅμως, προέχει ἡ σημαντικὴ συμβολὴ στὴν πληροφόρηση εὐρύτατου κοινοῦ γιὰ τὴν πολυεπίπεδη προσφορὰ τοῦ Καποδίστρια, τὴν ὁποία ἐλάχιστοι γνώριζαν: Τὴ σωτηρία τῆς Ἑλβετίας καὶ τὴ δημιουργία τοῦ πολιτεύματός της, τὴ σωτηρία τῆς Γαλλίας ἀπὸ τὸ διαμελισμὸ μετὰ τὴν ἥττα τοῦ Ναπολέοντα, τὴν ἀποτροπὴ φιλοτουρκικῆς ἀπόφασης τοῦ Συνεδρίου τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας στὸ Λάιμπαχ (Λιουμπλιάνα) μὲ τὸ ξέσπασμα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. 

Ταυτόχρονα, ἡ ταινία πέρα ἀπὸ ἱστορικὴ εἶναι καὶ ἐπίκαιρη, ἐπειδὴ ὁ “Καποδίστριας” ἐκφράζει αὐτὸ ποὺ περισσότερο παρὰ ποτὲ ἔχει ἀνάγκη αὐτὸς ὁ τόπος καὶ τοῦ λείπει:

Πολιτικὴ ἡγεσία μὲ ἐντιμότητα καὶ ἀξιοσύνη, ἡ ὁποία θέτει τὰ τάλαντά της στὴν ὑπηρεσἰα τοῦ λαοῦ, μὲ σημεῖο ἀναφορᾶς τοῦ “Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία”. Ἡ ὁποία ἐνέπνευσε καὶ τὸν Ἀγώνα “Γιὰ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία”. Ὅπως ἔκανε ὁ Καποδίστριας μὲ τὴν πολιτική του ἀξιοσύνη, τὸ κύρος καὶ τὶς διεθνεῖς του διασυνδέσεις, τὰ ὁποῖα ἔθεσε στὴν ὑπηρεσία τοὺ ὑπἐρ ἐλευθερίας ἀγὠνα, χωρὶς νὰ προσδοκᾶ προσωπικὸ ὄφελος. Μιὰ πολιτικὴ ἡγεσία ποὺ θὰ ὀρθώνει τὸ ἀνάστημά της καὶ θὰ ἀντιστἐκεται στὴν ξένη ἐξάρτηση καὶ στὰ ἐγχώρια ἰσχυρὰ συμφέροντα. Τοὺς διαπλεκόμενους παράγοντες ποὺ ἁρμονικὰ συμπράττουν γιὰ νὰ καθυποτάσσουν καὶ νὰ λεηλατοῦν τὴ χώρα.

Ὅταν στὴν ταινία γίνεται λόγος ὅτι οἱ κοτσαμπάσηδες ἔχουν κάνει τὴν Ἑλλάδα μαγαζί τους, κανεὶς νομίζει ὅτι μιλᾶ γιὰ σήμερα. Ποὺ ὁ σύγχρονος οἰκονομικο-πολιτικὸς κοτσαμπασισμὸς ἐγγυᾶται τὴν ὑποταγὴ καὶ τὴν ὑποθἠκευση τῆς χώρας στοὺς ξένους καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καταληστεύει τὴ χώρα πρὸς ὄφελος τῆς ἐκλογικῆς του πελατείας.

Ἕνα ἄλλο σημεῖο τριβῆς τοῦ Καποδίστρια μὲ τοὺς κοτσαμπάσηδες, ἦταν ἡ πρόθεσή του νὰ τοὺς φορολογἠσει, πράγμα ποὺ τοὺς φάνηκε …σκανδαλῶδες. Ὅλως συμπτωματικῶς καὶ οἱ σημερινὲς τέσσερις συστημικὲς τράπεζες, ἐνῶ σημείωσαν κέρδη δισεκατομμυρίων τὸ 2024, δὲν πλἠρωσαν οὔτε ἕνα εὐρὼ φόρο, βάσει εὐνοϊκῶν προνοιῶν τῆς φορολογικῆς νομοθεσίας … Εἰς ὑγείαν ὅλων τῶν κορόιδων ποὺ πληρώνουν γιὰ πολὺ λιγότερα…