Η συγκλονιστική, όσο και αποκαλυπτική παρέμβαση του οικονομολόγου κ. Σπύρου Λαβδιώτη στην εκδήλωση της Χ.Δ. με αφετηρία το βιβλίο:
“Για μια Ευρώπη Δικαιοσύνης. Κριτική στην Ε.Ε. των ανισοτήτων”.
Στον παρόντα σύνδεσμο παρακολουθείστε την παρέμβαση του κ. Σπύρου Λαβδιώτη, που ήταν μόνιμος οικονομολόγος (Senior Financial Analyst) στην Τράπεζα του Καναδά. Αφού επαίνεσε την έκδοση της Χ.Δ., ο έμπειρος οικονομολόγος, που έχει εργασθεί ως αναλυτής στην Τράπεζα του Καναδά, παρενέβη μέσω “Σκάιπ” στην εκδήλωση της Χ.Δ. της 12ης Ιουνίου και αναφέρθηκε συμπληρωματικά σε άγνωστες στο πλατύ κοινό λεπτομέρειες, καθώς και στις καταστρεπτικές συνέπειες της εκχώρησης της νομισματικής κυριαρχίας της χώρας, διαδικασία η οποία είχε ξεκινήσει πολύ πριν την εισαγωγή του Ευρώ.
Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στο “Σχέδιο Βέρνερ”, μιας Επιτροπής με επικεφαλής τον τότε Πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου Πιερ Βέρνερ, η οποία συγκροτήθηκε το 1969 ύστερα από απόφαση των τότε ηγετών της Ε.Ο.Κ. των έξι ιδρυτικών μελών (Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Λουξεμβούργου, Ολλανδίας). Από τότε, ως δεύτερο στάδιο της λεγόμενης “ευρωπαϊκής οικοδόμησης”, μετά την τελωνειακή ένωση που μέχρι τότε υπήρχε, είχε προβλεφθεί η οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Το σχέδιο αυτό παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1970 και προέβλεπε τρία επιμέρους στάδια για το σκοπό αυτό.
Η εφαρμογή του προχώρησε τη δεκαετία του 1980, ως σχέδιο Ντελόρ και παγιώθηκε με τη συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992, η οποία ψηφίσθηκε απ’ όλους πλην του ΚΚΕ, και από ελάχιστους διαβάστηκε. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε κάνει τότε μνεία για πορεία προς μία “γερμανική Ευρώπη”, παρά το γεγονός ότι τότε το ΠΑΣΟΚ δεν αντιτάχθηκε.
Ο κ. Λαβδιώτης επισήμανε ότι μέχρι τότε, οι ανάγκες του Κράτους μπορούσαν να καλυφθούν με διακανονισμό της Κυβέρνησης με την Κεντρική Τράπεζα, η οποία συμπλήρωνε τις ανάγκες, χωρίς να αυξάνονται τα ελλείμματα. Χαρακτηριστικά, ανέφερε ότι το 1981, όταν η πρώτη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε από τη Νέα Δημοκρατία, το “κρυφό έλλειμμα” ήταν 250 δισεκατομμύρια δραχμές, πράγμα που ουδέποτε ανακοινώθηκε.
Το δεύτερο στάδιο του σχεδίου της νομισματικής ενοποίησης προέβλεπε την μετατροπή της χρηματοδότησης της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας σε πραγματικό χρέος, πράγμα που συνέβαλε στην εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο 114% του Α.Ε.Π. το 1994. Στο σημείο αυτό τοποθέτησε ο κ. Λαβδιώτης την ουσιαστική εκχώρηση της νομισματικής κυριαρχίας, την οποία θεωρεί εγκληματική.
Επισήμανε επίσης, ότι πριν την εισαγωγή του Ευρώ, η Γερμανία φρόντισε να ασκήσει τέτοια οικονομική πολιτική, ώστε να προκληθεί ύφεση και το Μάρκο να εισέλθει με χαμηλότερη ισοτιμία στο κοινό νόμισμα σε σχέση με την πραγματική. Αντίθετα οι ελληνικές κυβερνήσεις κινήθηκαν στην κατεύθυνση της πρόκλησης τεχνητά υψηλής ισοτιμίας της δραχμής, 1 ευρώ προς 340, αντί για 1 προς 500. Έτσι, ενώ η γερμανική οικονομία έγινε η πιο ανταγωνιστική και κυριάρχησε, η ελληνική καταστράφηκε.
Αναφέρθηκε και στη δική του προσωπική εμπειρία όταν εργαζόταν στον Καναδά, όταν σώθηκε η οικονομία της χώρας αυτής χάρη στην άσκηση της νομισματικής κυριαρχίας από την Κυβέρνησή της μέσω της Τράπεζας του Καναδά, η οποία, σε αντίθεση με την Τράπεζα της Ελλάδος, είναι εξ ολοκλήρου ελεγχόμενη από το Δημόσιο. Χαρακτήρισε το ευρώ ξένο νόμισμα, του οποίου είμαστε απλοί χρήστες.
Τόνισε, ότι δεν είναι ευχάριστο να γίνεται υποτίμηση του νομίσματος, αλλά ότι η λύση αυτή επιβάλλεται προκειμένου να αποτραπεί οικονομική καταστροφή και εξαθλίωση της κοινωνίας.
